முத்­த­மிழ் அறி­ஞர் கலை­ஞர் முக்­க­டல் கூடும் கும­ரி­யில் வான்­பு­கழ் வள்­ளு­வர்க்­குச் சிலை நிறுவி 25 ஆண்­டு­கள் ஆகி­விட்­டன. அதை­யொட்டி டிச. 30, 31 ஆம் தேதி­க­ளில் வெள்­ளி­விழா நடை­பெ­று­கி­றது. அதோடு 01.01.2025 புத்­தாண்டு நாளி­லும் மாபெ­ரும் விழா கொண்­டா­டப்­பட இருக்­கி­றது.

கலை­ஞர் நிறு­விய வள்­ளு­வர் சிலைக்­குப் பேர­றி­வுச் சிலை” (Statue of Wisdom ) என்று பெய­ரிட்­டுக் கொண்­டா­டு­வோம் எனக் கழ­கத் தலை­வ­ரும் தமி­ழக முதல்­வ­ரு­மான மு.க.ஸ்டாலின் அவர்­கள் அறி­வித்து இருக்­கி­றார்.

நிலந்­தாங்கி இருக்­கிற பாறை மீது வள்­ளு­வன் தம் இரு அடி­களை இருத்தி சிலை­யாக வான­ளாவி நிற்­கி­றான். அதைச் சுற்­றிக் கும­ரிக் கடல் ஆடிக் கொண்டே ஆலோ­லம் இசைக்­கி­றாள். பெருங்­காற்று வீசிக் கொண்டே இருக்­கி­றது. ஈரத்­துமி (துமி ­­ஒரு துளி­யில் ஊசி முனை­ய­ளவு) அலை­க­ளின் வழி உட­லைச் சிலிர்க்க வைக்­கி­றது. இத­னூடே வெப்­பச் சல­னம் இதம் தரு­கி­றது; பத­மாக!

இயற்கை தந்த ஐந்­தி­னுள் நின்று ‘ஆறாய்’ சிலை­யாக உல­குக்­குத் தெரி­கி­றான் – -­­வள்­ளு­வன், அது­தான் பேர­றிவு. ஆங்கே வள்­ளு­வன் ‘பிறப்­பொக்­கும் எல்லா உயிர்க்­கும்’ என்று பாடிக் கொண்டே இருக்­கி­றான்.

‘ஆதி­யில் இருந்­த­தில்லை ஆரிய பொய்­நெறி; ஓதும் தமிழ்­காட்­டு­வதே மெய்ந்­நெறி’ என்­பதை வள்­ளு­வன் அறி­வான். அதனை அடை­யா­ளப்படுத்தி பேர­றிவு சிலையை நாட்­டி­ய­வர்­க்கு ஓரா­யி­ரம் முறை தலைக்கு மேலே கை கூப்பி வணக்­கம் கூறி நன்­றி­யோடு அம்­மாம­னி­தரை இந்த நேரத்­தில் நினைவு கூர்­வோம்.

தெள்ளு தமிழ்­நடை

சின்­னஞ்­சி­றிய இரண்­ட­டி­கள்

அள்­ளுந் தோறுஞ் சுவை

உள்­ளும் தோறும் உணர்­வா­கும் வண்­ணம்

கொள்­ளும் அறம், பொருள்

இன்­பம் அனைத்­தும் கொடுத்த திரு

வள்­ளு­வ­னைப் பெற்ற

தாற் பெற்­றதே புகழ் வையகமே!

வெல்­லாத தில்லை

திரு­வள்­ளு­வன் வாய் விளைத்­த­வற்­றுள்

பொல்­லாத தில்லை

புரை தீர்ந்த வாழ்­வி­னிலே அழைத்­துச்

செல்­லாத தில்லை,

பொது மறை­யான திருக்­கு­ற­ளில்

இல்­லாத தில்லை

இணை­யில்லை முப்­பா­லுக்­கிந் நிலத்தே!

புரட்­சிக்­க­வி­ஞர் பார­தி­தா­சன் வள்­ளு­வன் வாய் முத்­து­க­ளைப் பற்றி ஐந்து கட்­ட­ளைக் கலித்­து­றைப் பாடல்­களை எழு­தி­யி­ருப்­பார். அவற்­றில் இரண்­டினை மேலே தந்து இருக்­கின்­றோம். இதில்­தான் அவர் எத்­தனை சுவை­களை உள்­ள­டக்­க­மா­கச் சொல்­கி­றார். குழந்­தை­யைக் கொஞ்­சும் போது­கூட ‘திருக்­கு­ற­ளி­லி­ருந்து ஒரு சொல் எடுத்து இயம்பி ஆடிக்­காட்ட மாட்­டாயா?’ என்று இசைத் தமி­ழிலே கொஞ்­சு­வார்.

திருக்­கு­ற­ளி­லே – -­­வள்­ளு­வத்­திலே- – வள்­ளு­வ­னி­டத்­திலே – வாழ்­வின் சுவை புதைந்து கிடக்­கி­றது. தமி­ழர்க்­குக் கிடைத்த அந்த மணற்­கேணி உல­கப் பொது மறை. அதில் சாதி இல்லை; மதம் இல்லை; கட­வு­ளுக்கு உரு­வ­மில்லை. அக்கொள்­கை­களை மண்­டைச் சுரப்­பில் நிறுத்த வள்­ளு­வ­னின் திருக்­கு­றள் அனைத்­து­லக மனி­தனை நோக்கி அறை­கூ­வு­கி­றது; அழைக்­கி­றது.

நமது கழ­கத் தலை­வர் ஸ்டாலின் கூறி­ய­து­போல் இந்த முக்­க­டல் வள்­ளு­வன் சிலை அனைத்­துலக மனி­தனை நோக்கி திருக்­கு­றள் ஓது­கி­றது. ஏனெ­னில் இது பேர­றி­வுச் சிலை- (Statue of Wisdom ) – ஆகவே பேசு­கி­றது. திருக்­கு­றளை அன்­றா­டம் ஓதுங்­கள் என்று நினை­வு­ப­டுத்­து­கி­றது.

சிலை ­பே­சாது. இந்­தச் சிலை­யின் அடை­யா­ளம் திருக்­கு­றள். ஆகவே பேசு­கி­றது. திருக்­கு­ற­ளாய் பேசு­கி­றது. வீட்­டுக்­குப் போய் திருக்­கு­ற­ளைப் படி­யுங்­கள். ஒவ்­வொரு குற­ளாய் ஓதுங்­கள் என்­கி­றது பேர­றி­வுச் சிலை. நாமும் இதை வற்­பு­றுத்­திச் சொல்­கின்­றோம்.

திருக்­கு­ற­ளின் உள்­ள­டக்­க­மும் அதன் ஆழ, அகல, உய­ர­மும் தெரிய வேண்­டு­மா­னால் நாள் தோறும் நீங்­க­ளா­கவே திருக்­கு­றள் ஓதுங்­கள். முத­லில் ஒரு குறள் படி­யுங்­கள். அதன் அமைப்­பைப் பாருங்­கள். ஒவ்­வொரு சொல்­லா­கப் படி­யுங்­கள் – அதன் பொருத்­தப் பாட்டை நோக்­குங்­கள்.

ஒரு குற­ளின் கருத்­து­ரையை முத­லில் தெரிந்து கொள்­ளுங்­கள். அதற்­கான சரி­யான தெளி­வு­ரை­யைத் தேர்ந்­தெ­டுங்­கள். முத­லில் இந்­தப் பயிற்சி நடக்­கட்­டும். அந்­தக் குற­ளைப் பற்­றிய விளக்­க­வு­ரை-­­– ஆய்­வு­ரை-­­–இ­லக்­க­ணக் குறிப்பு என மேலே மேலே போங்­கள்.

தமிழ் மறை­யான திருக்­கு­றளை வட­மொழி மறை­யோ­டும் உப­நி­ஷ­தங்­க­ளோ­டும் கதை­யா­டல்­க­ளோ­டும் மநு­வோ­டும் ஒப்­பிட்­டுப் பாருங்­கள். அப்­போ­து­தான் கும­ரி­யில் வைக்­கப்­பட்­டுள்ள வள்­ளு­வன் சிலை­யின் பெரு­மைத் தெரி­யும். அதன் உய­ரம் புரி­யும். முத்­த­மிழ் அறி­ஞர் ஏன் நிறு­வி­னார் என்று விளங்­கும்.

வள்­ளு­வன் செய் ­தி­ருக்­­குறளை மறு­வ­றக் கற்க வேண்­டும் என்­கி­றார் மனோன்­ம­ணி­யம் சுந்­த­ர­ னார். திருக்­கு­ற­ளின் அமைப்பு – -அறம், பொருள், இன்­பம் என்­னும் மூன்று பகுப்பு. ஆம்; முப்­பால்! முப்­பி­ரிவு!!

அறத்­துப்­பால் 4 இயல்; பொருட்­பால் 3 இயல்; இன்­பத்­துப்­பால் 2 இயல்-­­ – ஆக 9 இயல்­கள். முறை­யா­கச் சொல்­வ­தா­னால் அறத்­துப் பாலில் 380 குறட்­பாக்­கள், பொருட்­பா­லில் 700 குறட் பாக்­கள்; இன்­பத்­துப் பாலில் 250 - – ஆக 133 அதி­ கா­ரங்­கள் -– 1330 குறட்­பாக்­கள், 14,000 சொற்­கள், 42194 எழுத்­து­கள் என கட்­ட­மைக்­கப்­பட்­டது திருக்­கு­றள். இதன் ‘உள்­ளீடு’ அணு­வைத் துளைக்­கும். கடு­கைத் துளைக்­கும். ஏழ் கடலை உள்ளே புகுத்­தும்.

திருக்­கு­றள் அறம், பொருள், இன்­பம் என்று பேசு­கி­றதேயொழிய ‘வீடு’ பேற்­றைப் பற்றி ஒன்­றும் சொல்­ல­வில்லை. வீடு என்­பது மேலு­ல­கம் பற்­றி­யது. ‘சிந்­தை­யும் யாக்­கை­யும் செல்­லா­வி­டத்து’ என்று பரி­மே­ல­ழ­கர் சிறப்­பித்து எழுதி அத­னால் வள்­ளு­வன் வீடு பேற்றை எழு­த­வில்லை என்­பார். இதை­விட சான்று என்ன வேண்­டும்?

திருக்­கு­ற­ளுக்கு தெளி­வுரை, கருத்­துரை, அக­ல­வுரை, விளக்­க­வுரை, ஆய்­வுரை என இது­வரை 400க் கும் மேற்­பட்ட உரை­நூல்­கள் வெளி­வந்து இருக்­கின்­றன. திருக்­கு­றள் ஆங்­கி­லத்­தில் ஜி.யு. போப் முதல் வன்­மீ­க­நா­தன் வரை மொழி பெயர்த்து இருக்­கி­றார்­கள். அது ஒரு நீண்ட பட்­டி­யல் இருக்­கி­றது.

அனைத்­துலக மனி­தனை நோக்கி அறை­கூ­வல் விடுக்­கும் ஆற்­ற­லுள்ள திருக்­கு­ற­ளைப் படைத்து அடை­யா­ள­மாக இருக்­கிற குமரி கட­லா­டும் வள்­ளு­வனை ‘பேர­றி­வுச் சிலை’ எனக் கூறி­யுள்­ளார் மு.க.ஸ்டாலின். ஆங்­கி­லத்­தில் ‘Statue of Wisdom’ என்று குறிப்­பிட்டு இருக்­கி­றார் என்று மேலே கூறி­யி­ருக்­கி­றோம்.

எவ்­வ­ளவு பொருத்­த­மாக முதல்வர் ஸ்டாலின் ‘பேர­றி­வுச்சிலை’ என்று வள்­ளு­வ­னைக் கூறி­யி­ருக்­கி­றார் என்­பதை நினைத்­துப் பார்க்­கி­ற­போது வள்­ளு­வத்­தி­னுள்ளே நம்­ அ­றிவு ஒரு பாய்ச்­சலை ஏற்­ப­டுத்­திச் சுற்­றுலா செல்­கி­றது.

அறி­வு-­­ – பே­ர­றி­வு-­­ – பே­ர­றிவு பெரிய அறிவு என்று விரிந்து பொருள் தருமா என்­றால் தராது. அப்­ப­டிப் பொருள் கொள்­வ­தில்லை. பெரு­மைக்­கு­ரிய அறிவு என்றே அத­னைப் பொருள் கொள்ள வேண்­டும். சிறந்த அறிவு என்று சொல்­ல­லாம்.

ஆங்­கி­லத்­தில் உள்ள Wisdom--–ஐ ‘ஞானம்’ எனும் தமிழ்ச் சொல்­லைக் கொண்டு அறி­வின் அடுத்த உயர்­நி­லை­யைச் சொல்­வர். ஆனால் வள்­ளு­வனோ தமது குறட்­பா­லில் நான்கு இடங்­க­ளில்- ‘ஞாலத்­தைக்’ காட்­டி­ய­வன். ‘ஞானம்’ எனும் சொல்லை எங்­கும் பெய்­யக் காணோம்.

வள்­ளு­வன் நமக்­குப் பத்து உடை­மை­க­ளைத் தந்து இருக்­கி­றான். அதி­லொன்று அறி­வு­டைமை. 43 ஆவது அதி­கா­ரம் முழு­மை­யும் அறி­வின் மாட்­சிப் பேசப்­ப­டு­ கி­றது. அதில், ‘அஃகி அகன்ற அறிவு’ (குறள் –175) புலப்­ப­டு­வதை அறி­ய­லாம்.

வள்­ளு­வன் காட்­டும் இறை­வன் வடி­வம் இல்­லா­த­வன். மதம் சாரா­த­வன். அவனை நமக்கு ‘வால­றி­வன்’ (குறள்-–3) என்றே நூலின் தொடக்­கத்­தி­லேயே வள்­ளு­வன் அறி­மு­கப்­ப­டுத்தி விடு­கி­றான்.

மனி­த­னுக்கு ஆறாம் அறிவு மட்­டு­மில்லை. ஆறா­வ­தாக, ஐந்­தி­னை­யும் (விண், மண், தீ, நீர், காற்று) கடந்து ஒரு நிலைத் தேவைப்­ப­டு­கி­றது. அத­னையே வள்­ளு­வன் ‘வால­றி­வன்’ என்று கூறு­கி­றான்.

ஆகவே வள்­ளு­வன் தான் ‘தலை­வ­ரா­க’ப் புரட்­சிக்­க­வி­ஞர் பார­தி­தா­ச­னுக்­குக் காட்சி அளிக்­கி­றார். அவ­னைத் ‘தமிழ் இறை­வ­னார்’ என்று விதந்து ஓது­கி­றார். அவர் சில குறட்­பா­க்களுக்கு உரை­யும் வரைந்­தார்.

நமது தலை­வர் மு.க.ஸ்டாலி­னுக்கோ அறி­வுத் தளத்­தில் நிற்­கிற வள்­ளு­வன் பேர­றி­வுச் சிலை­யாக – Wisdom-- ஆக காட்சி அளிக்­கி­றான். அதை நாட்டு மக்­க­ளுக்­கும் அறி­வித்­து­விட்­டார். இந்த மெய்யை நாம் விளக்க வேண்­டாமா? விளங்­கிக் கொள்ள வேண்­டாமா?

வள்­ளு­வ­னின் அறத்­தி­லும் பொரு­ளி­லும் விரவி, பரந்து நிற்­கும் ‘அறிவு’ எனும் சொல் எதிர்­மறை நிலை­யில் இன்­பத்­துப் பாலில் ‘அறி­வ­தொன்று அன்று’ (குறள் 1255) என்­கிற ஓர் இடத்­தில் மட்­டும் சொல்­லப்­பட்டு இருக்­கி­றது. அதில் காதல் நோய் எளி­தில் அறிந்து கொள்­ளக் கூடி­யது இல்லை என்று கூறப்­பட்டு இருக்­கி­றது.

வள்­ளு­வ­னின் அறி­வின் பரப்பை பேர­றி­வின் வீச்சை எல்­லாக் கருத்­து­க­ளி­லும் புதுப்­பு­துப் புள்­ளி­க­ளோடு காலந்­தோ­றும் காண­லாம். அறத்­தை­யும் பொரு­ளை­யும் நாம் பருந்து பார்­வை­யா­கத் தான் இங்கே பார்க்­கின்­றோம். விமா­னத்­தில் அமர்ந்து நாட்­டைப் பார்க்­கி­ற­போது ஊர் தெரி­வது போல முதல் கட்­டத்­தில் விளங்­கிக் கொள்ள இய­லா­த­தாய் இருக்­கும், அருகே சென்­றால் துலக்­க­மாக ஆயி­ரம் எண்­ணங்­கள் விரி­யும்.

அறிவு (குறள் 355), அறிவு (குறள் 358), அறிவு (குறள் 372), அறிவு (குறள் 376), அறி­வு­டை­யார் (குறள் 404), அறி­வி­னார் (குறள்429), அறி­வு­டை­யார் கேண்மை (குறள் 441), அறிவு (குறள்452), அறிவு (குறள் 454), அறிவு (குறள் 513), மதி­நுட்­பம்(குறள் 636), அறிவு (குறள் 682), அறிவு (குறள் 684), அறிவு தாம் தூது(குறள்686), அறிவு இன்மை (குறள் 841), அறி­வி­லான்(குறள் 842), அறி­வி­லார்(குறள் 843), அறி­வி­லான் செய்­யும் (குறள்847) இன்ன அறி­வி­ன­வர் (குறள் 857), அறி­விலா (குறள்869), மாண்ட அறி­வி­ன­வர்( குறள்915), ஆயும் அறி­வி­னர் (குறள் 918), அரம்­போ­லும் கூர்­மை­ய­ரே­னும் (குறள் 997), ஆன்ற அறி­வும் (குறள் 1022), நன்று அறி­வா­ரின் (குறள் 1072)–-இவை­யெல்­லாம் அறத்­தி­லும் பொரு­ளி­லும் அறிவு தெரிந்து உறை­பவை. ‘அறிவு’ கரந்­து­றை­ ப­வையை எவை ­என குறளை ஓத ஓத அறி­ய­லாம்.

இத­னைத்­தான் பேர­றிவு என்­றார் மு.க.ஸ்டாலின். அறி­வைத் தெரிந்து உரைத்­தும் கரந்­துரை செய்­தும் வாழ்­வி­ய­லைக் கற்­பித்த வள்­ளு­வன் பேர­றி­வைப் பற்றி ஏதா­வது சொல்லி இருக்­கி­றாரா?

சொல்லி இருக்­கி­றான். எங்கே? பேர­றி­வா­ளன் திரு (குறள் 215) என்று ஒப்­பு­ரவு அதி­கா­ரத்­திலே கூறி­ யி­ருக்­கி­றான். பேர­றிவு உடை­ய­வ­னின் திரு அது. ஒப்­பு­ரவு அதி­கா­ரத்­திலே நவி­லப்­பட்டு உள்­ளது. ஒப்­பு­ரவு என்­பது பொது நலம் அறி­தல்; உல­கப் பாங்கு. அங்­கே-­­ – வள்­ளு­வத்­திலே பேர­றிவு வரு­கி­றது.

‘பேர­றி­வா­ளன் திரு’வ எந்­த­வி­டத்­திலே வள்­ளு­வன் எடுத்து வைக்­கி­றான்.

ஊருணி நீர் நிறைந் தற்றே உல­க­வாம்

பேரறி வாளன் திரு.

கருத்து: உல­கோ­ரால் விரும்­பப்­ப­டும் சிறந்­த­ அ­றி­வா­ளன் செல்­வம் ஊருணி நீரால் நிறைந்­தது போன்­றது.

இந்த ‘ஒப்­பு­ரவு’ அதி­கா­ரம் முழு­மை­யும் ­பே­ர­றிவு பேசு­கி­றது. பேர­றிவை ‘ஞானம்’ என்று சொல்­ல­லாம். எழு­த­லாம். தவ­றில்லை. ஞான­மிங்கே பல இடங்­க­ளில் சமய ஞானம் ஆகி­வி­டு­கி­றது. அது மெய்­ஞா­னம் என்­றும் பேசப்­ப­டு­கி­றது.

சம­யர்கள் மட்­டு­மில்லை, மார்க்­சி­யர்­க­ளும் மெய்­ஞானத்­தைப் பேசி இருக்­கி­றார்­கள்.

பிரெஞ்சு நாட்­டின் மார்­க்­சிய அறி­ஞ­ரான ஜார்ஜ் புலிட்­ச­ரின் நூலொன்­றைத் தமி­ழில் மொழி பெயர்த்த அறி­ஞர் ஆர்.கே. கண்­ணன், அதற்கு ‘மார்க்­சிய மெய்­­ ஞானம்’ என்றே பெயர் வைத்­தார். இப்­படி ‘ஞானம்’ எனும் சொல் பயன்­ப­டு­கி­றது.

ஆகவே ஞானம் பர­ஞா­னம், உயர் ஞான­மாகி வான­ளாவி நின்ற போது Wisdom –ஐ இங்கே ‘பேர­றிவு’ ஆக்கி எம்மை மலைக்க வைத்தார் நம் தலை­வர் மு.க.ஸ்டாலின்! சிந்­திக்­க­வும் வைத்­தார்.

வள்­ளு­வன் கும­ரி­மு­னை­யிலே வான் நோக்­கிப் பார்த்து பேர­றிவை நிலைநாட்ட உலக மனி­தனை நோக்கி அறை கூவல் விட்டு அழைக்­கின்­றான்.

அந்­தப் பேர­றிவு சமய ஞான­மில்லை. மற்ற பொருளை உள்­ள­டக்­கி­ய­தாக இருக்­கி­றது. நேர­டிப் பொரு­ளுக்கு வர­வேண்­டும். ‘பேர­றி­வா­ளன் திரு’­­வில் உள்ள பொருள் ‘சிறந்த அறி­வா­ளன்’ என்­பதுதான்! இந்­தச் ‘சிறந்த அறி­வா­ளன்’ தான் – நம் வள்­ளு­வன்! அவ­னைத் தமிழ்­நாடு உல­குக்கு தந்து இருக்­கி­றது. அதற்­குத்­தான் வெள்­ளி­விழா!

ஆடும் கும­ரி­யின் முக்­க­டல் மீதே-­­ – பா­டும் வான்­பு­கழ் வள்­ளு­வன் மெய்­யு­ணர்ந்­த­வன். ஆகவே கட்­ட­மைப்­புக்கு புது­வ­ரிக் காட்­டி­ய­வன். அவ­னின் பேர­றிவு என்­பது பகுத்­த­றிவு, மெய்­ய­றிவு மூத­றிவு, மு.சண்­மு­கம் பிள்ளை அக­ரா­தி­யும் பேர­றி­வுக்கு தரு­கிற பொரு­ளும் இது­தான்!

பேர­றிவு வளர்க!

வள்­ளு­வம் வாழ்க!