ம றப்போம், மன்னிப்போம் – என்ற மாண்பில்; எதையும் தாங்கும் இதயம் வேண்டும் – என்ற பூமிப் பொறுமையில்; ஆணை பிறந்து விட்டது, அழைப்புக் கிடைத்து விட்டது, அணிவகுப்பிலே வந்து சேர் – என்ற அன்பழைப்பில்; இப்படை தோற்கின் எப்படை வெல்லும் – என்ற அறைகூவலில்; மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகைக்கும் மணம் உண்டு – என்ற அரசியல் நாகரிகத்தில்; கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு – என்ற கழக இலக்கணத்தில்; கத்தியைத் தீட்டாதே, புத்தியைத் தீட்டு – என்றசாந்தச் சிந்தனையில்; ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போம் – என்று உருகிடும் இரக்கத்தில் ;

ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன் – என்ற பிரகடனத்தில் ; நேரு பண்டிதரோ கட்டி முடிக்கப்பட்ட கோபுரம், நானோ கொட்டிக் கிடக்கும் செங்கல் – என்ற ஆளுமை உயரத்தில்; நானோ மிகச் சாமானியன், தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினைகளோ மிக மிக அசாமானியமானவை – என்ற தன்னடக்கத்தில்; தம்பி வா, தலைமை ஏற்க வா – என்ற உயர்ந்த உள்ளத்தில்; ஏழை ஈடேற வேண்டும், ஏழை உரிமை பெற வேண்டும், ஜாதிபேதம் ஒழிய வேண்டும், ஒற்றுமை மலர வேண்டும் – என்ற இலட்சிய உறுதியில்;

பேரறிஞர் அண்ணா அவர்களைப் பற்றிய நினைவு நம்மிடையே நிலைத்திருக்கிறது.

தமிழ் நாடு – என்ற நம் தலைநிமிர்ப் பெயரும் ; தமிழ், ஆங்கிலம் – என்று இந்திக்கு நிரந்தரத் திரைபோட்ட இருமொழித் திட்டமும்; சுய மரியாதைத் திருமணச் செல்லுபடிச் சட்டமும்; அண்ணா அவர்களின் அரும்பெயரை ஆண்டாண்டுகளுக்கும் அனைவர்க்கும் நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறது !

ஆற்றோரத்திலே ஒரு அருநெல்லி மரம், அங்கே ஆண்டவனுக்கு ஓர் ஆலயம், அருகிலே ஆணைக்கால் மண்டபம், அமுதவல்லி தன் ஆசை நாயகன் அரும்பு மீசை அறிவானந்தனுக்காக அலைக் கழிக்கப்பட்ட மனத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள் – என்ற அண்ணாவின்

ஆரம்பகால அடுக்கு மொழியையும், அதை ஆவலுடன் கேட்டு ஆனந்த வெள்ளத்தில் ஆழ்ந்த அன்னைத் தமிழ்க் கூட்டத்தையும், நம் நினைவிலிருந்து அகற்றுதல் அவ்வளவு எளிதாமோ?

வேஷமணியாத வேதாந்தி, மோடி செய்யாத மாது, ஜோடி இல்லாத மாடப் புறா, சேடி இல்லாத ராஜகுமாரி; – என்ற அண்ணாவின் அழகுதமிழ், இன்றும் நம் நினைவில் நிழலாட வில்லையோ?

சண்டாள தெய்வமே! உனக்குக் கண் இல்லையோ? ஆயிரம் கண்ணுடையாள் என்று அர்ச்சிக்கிறார்களே உன்னை, அதில் ஒரு கண்ணால் பார்த்திருக்கக் கூடாதா இந்த ஏழைபடும் அவதியை? – என்று அண்ணா 75 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே எழுப்பிய அசைக்க முடியாத கேள்விக் குறியை, பகுத்தறிவு உலகம் இன்றும் பாராட்டி நினைவு கூர்கிறதே ?

நாடோடியாக இருந்து, இப்போது நாடாள வந்திருக்கிறான் – என்ற அண்ணாவின் எழுத்துகள், சாதாரண மனிதனுக்கும் சபை ஏறும் ஊக்கத்தை ஊட்டவில்லையா?

சட்டத்தின் கண்கள் சக்தி வாய்ந்தவை.நீதியையும், நியாயத்தையும் நிலைநாட்டுவது சட்டத்தின் கடமை.ஏழை என்பதற்காகச் சட்டம் இரக்கம் காட்டுவதில்லை; காசில்லாதவன் என்பதற்காகக் கருணை காட்டுவதில்லை. திருடினானா இல்லையா என்பதுதான் சட்டத்தின் கேள்வி.திருடுவதற்கான சூழ்நிலை என்ன என்பது கேள்வி இல்லை – என்ற அண்ணாவின் மொழியை, சட்டம் இன்றும் நினைவில் கொண்டல்லவோ இயங்குகிறது!

சட்டம் ஓர் இருட்டறை; அங்கே வக்கீலின் வாதம் ஒளி விளக்கு; ஏழையால் அதைப் பெற முடியாது – என்று அன்று அண்ணா சொன்னதை, இன்று யாரும் மறுத்திடல் ஆகுமோ? என்றும் நினைவில் நிலவும் உண்மை அன்றோ!

மாளிகை வேண்டாம், மாட்டுக் கொட்டகை போதும்! பட்டுப் பீதாம்பரம் வேண்டாம்,கட்டத் துணி இருந்தால் போதும்;

ஆந்தைகள் அலறுகிறதே என்பதற்காக, கிளிகள் தம் கொஞ்சு மொழியை நிறுத்தியா விடும்?;

இருதயத்துக்கும், இரும்புப் பெட்டிக்கும்தான் ஈஸ்வரன் தொடர்பு வைப்பதில்லையே;

என்பன போன்ற அண்ணாவின் வாதங்களை, எல்லாக் காலமும் நினைவில் கொண்டு, ஏற்றுக்கொள்ளத் தானே செய்யும்!

மனமாசு போக்க, ஒழுக்கத்தை வளர்க்க, துறவிகள் தேவை என்றால், புத்தர் போலப் போதிக்கட்டும் பற்றற்று.பசித்தால் புசித்து,வியர்த்தால் குளித்து, நிழல் கண்டால் படுத்து, செம்பொன்னும் ஓடும் ஒன்றெனக் கொண்டவர்களே துறவி என்று ஆன்றோரும் சான்றோரும் கூறுகின்றனர்;

நல்லறிவை நாத்திகம் என்கிறார், வெண்ணெய்க்கும் சுண்ணாம்புக்கும் வித்தியாசம் தெரியாததைப் போலே! நய வஞ்சகம் அல்ல நாதன் அருளைப் பெறும் வழி என்று கூறுவதா நாத்திகம்? அன்பும் அறமும் அளித்து, உண்மையை உணர்ந்து,தன்னலத்தைத் தகர்த்தெறிந்து, பொது நலத்துக்குப் பாடுபட்டு, நாட்டைப் பொன்னாடாக்கினால்,மக்களை வாழ வைத்தால்,இறைவன் அருளைப் பெறலாம் என்று எடுத்துக் கூறுவதா நாத்திகம்? எது நாத்திகம் ? அன்பையும் அருளையும் செலுத்திடச் செய்வதற்காக ஏற்பட்ட இடங்களிலே, அக்கிரமம் தலை விரித்தாடினால், அறம் அறிந்தோர் கண்டிக்காமல் இருக்க முடியுமா? கண்டிப்பதா நாத்திகம்?;

முளைவிட்ட கள்ளி காளான்களைக் காட்டுகிறோம், களைந்தெறியச் சொல்கிறோம்.வயல் உம்மிடம் இருந்தது, உபதேசம் என்ற ஏர்கொண்டு உழுதீர். மக்களின் உழைப்பு என்ற நீர் பாய்ச்சினீர்.முளைத்துக் கிடப்பதோ கள்ளி காளான்! தினை விதைத்தால்தானே தினை கிடைக்கும்;

இப்படி எண்ணற்ற வளமார் வசனங்கள் அண்ணாவின் நினைவை எதிரொலித்த வண்ணம் உள்ளன.அண்ணாந்து பார்த்த மக்களின் செவிகளில் புதுமைப் பூந்தேன் பாய்ச்சியதோடு, அவர்தம் மனதில் புரட்சிகரமான எண்ணங்களையும் விதைத்தது; உறக்கத்தில் இருந்தோரையும்,மாயையில் மயங்கிக் கிடந்தோரையும், சிலிர்த்து விழித்து எழுச்சி கொள்ளச் செய்தது.

திராவிட இயக்கம் திக்கெட்டும் சென்று, மக்கள் இயக்கமாக உரு மாற்றம் பெற, பேரறிஞர் அண்ணா அவர்களின் அசல் உத்திகளும், பீடு நடை போட்ட பெருமை மிகு உரை நடைகளும், தமிழுக்கும், தமிழ்நாட்டுக்கும் முதல்முறை வித்தகமாக விளங்கின.அவை இன்றளவும் அண்ணா அவர்களின் நினைவை நம் நெஞ்சத்தில் அடர்த்தியாகப் பரப்பி, குளிர் நிழலாக நீண்டு,நெடிதுயர்ந்து, நிலைத்து நிற்கின்றன!

***

கி.இராஜமாணிக்கம்

***