திருவள்ளூர் மாவட்டத்துக்குப் போகிறோம் என்று சொன்னதும், எனக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்த பெயர், டானியா. நாசருக்கு தெரியும்; தொடர்ந்து இரண்டு நாட்களாக டி.வி.யில் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; ‘சோசியல் மீடியா’விலும் பார்த்தேன். அரியவகை முகச்சிதைவு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைதான் டானியா என்ற சிறுமி. ஆவடி, வீராபுரத்தில் இருக்கிறார். அந்தக் குழந்தையை, என் குழந்தையைப் போன்று கவனித்து, பெரிய ஆபரேஷன் செய்து, அவர்கள் முகத்தில் அழகான புன்னகை தோன்றுவதைப் பார்த்துப் பார்த்து இன்றைக்கும் நான் மகிழ்ச்சி அடைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
இங்கு இருக்கிறாரே நம்முடைய நாசர், அவருக்கு எத்தனை முறை ஃபோன் செய்து அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி விசாரித்தேன் என்று அவருக்குத் தெரியும். அந்தக் குழந்தை, “நான் படித்து, டாக்டராகி, என்னைப் போன்று இருப்பவர்களுக்கு இலவசமாக சிகிச்சையளிப்பேன்” என்று சொன்னபோது, நான் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை! “எல்லாருக்கும் எல்லாம்!” “அனைவரும் சமம்!” என்று வாய் வார்த்தைக்காகச் சொல்பவன் அல்ல, இந்த ஸ்டாலின். “கடையனுக்கும் கடைத்தேற்றம்” என்று செயல்களில் காண்பிப்பவன்.
அதேபோன்று, ஆவடி – பருத்திப்பட்டில், நரிக்குறவர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த திவ்யா – ப்ரியா – தர்ஷினி என்ற மூன்று மாணவிகள். அவர்கள் படிக்கும் பள்ளிகளில், தாங்கள் சந்திக்கும் பாகுபாடுகளைச் சொல்லி, வீடியோ வெளி யிட்டிருந்தார்கள். நான் சோசியல் மீடியாவில் பார்த்தேன். சமூகத்தின் இந்த மனநிலையை உடைக்க வேண்டும் என்று அப்போதே நினைத்த நான், உடனே நாசரை அழைத்தேன். விசாரித்தேன். அவர்கள் வீட்டுக்கே நேராகச் சென்றேன். அங்கு சென்று, அவர்கள் அன்பாகக் கொடுத்த உணவைச் சாப்பிட்டு, இங்கு அன்பும் – சமத்துவமும் மட்டும்தான் நிலைக்கும் என்று காட்டினேன்.
தொடர்ந்து போராடுவேன்! போராடிக் கொண்டே இருப்பேன்!
இப்படி, ஒவ்வொரு செயலிலும், நம்முடைய தமிழ்நாட்டை முன்னோக்கி அழைத்துக் கொண்டு போக வேண்டும் என்றுதான், போராடிக் கொண்டு இருக்கிறேன். ஆம், போராடுகிறேன். தொடர்ந்து போராடுவேன். போராடிக் கொண்டேதான் இருப்பேன். போராடியேதான் நான் சாவேன். ஏன் என்றால், தமிழ்நாடு – தமிழ்நாடாக இருப்பதே பலரது கண்ணை உறுத்துகிறது!