பெண்களுக்கு எதிரானவர்கள்’ என்று அவர்களால் சித்தரிக்க முடியும்.
பா.ஜ.க. தனது தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காக, இந்தியாவின் பெண்களை ஒரு ‘மனிதக் கேடயமாகவே’ (Human Shield) பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.
பெண் பிரதிநிதித்துவத்தில்
உண்மையான அக்கறை இல்லை!
இந்தியாவிலேயே மிக உயர்ந்த எழுத்தறிவு விகிதத்தைக் கொண்டுள்ள, நாட்டிலேயே மிக உயர்ந்த பெண் தொழிலாளர் பங்களிப்பைக் கொண்டுள்ள, மாநகராட்சி மன்றங்களிலும் மாநில சட்டமன்றங்களிலும் போராடி வெற்றி பெற்ற தமிழ்நாட்டின் பெண்கள், தங்கள் உரிமை அபகரிக்கப்படுவதை அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.
அவர்களும், இந்த நாட்டின் பெண்களும் வேறு எதற்கும் காத்திருக்காமல், தற்போதுள்ள 543 இடங்களில் இன்றே இட ஒதுக்கீட்டிற்குத் தகுதியானவர்கள். மேலும், மாண்புமிகு உள்துறை அமைச்சரே, தொகுதி மறுவரையறைக்கான முன் நிபந்தனையை நீக்குவதற்காக, சட்டப்பிரிவு 334 A–ஐ ஏன் உங்களால் எளிமையாகத் திருத்த முடியவில்லை?
தொகுதி மறுவரையறை இல்லாமல், 2029 தேர்தல் முதல் சுழற்சி முறையில் தற்போதுள்ள தொகுதிகளில் பெண்களுக்கு மூன்றில் ஒரு பங்கு இட ஒதுக்கீட்டை ஏன் உங்களால் வழங்க முடியவில்லை? பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தில் உங்களுக்கு உண்மையான அக்கறை இருந்தால், பாதை தெளிவாகவும் எளிமையாகவும் இருக்கிறது. ஏன்? அதை ஏற்க ஏன் மறுக்கிறீர்கள்? இந்த நாட்டின் பெண்கள் பல பத்தாண்டுகளாக, பல நூற்றாண்டுகளாக அரசியல் அதிகாரம் இன்றி வாடி வருகிறார்கள்.
எங்களுக்கு முன்னால் ஒரு ரொட்டி இருக்கிறது. நாங்கள் பசியால் வாடுகிறோம் என்கிறோம். அதை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள் என கேட்கிறோம்.
ஆனால் அரசாங்கமோ, “இல்லை, இல்லை, நீங்கள் இந்த ரொட்டியைத் தொந்தரவு செய்ய முடியாது. நாங்கள் அதைத் தொட முடியாது. நாங்கள் காத்திருக்கிறோம். நாங்கள் ஒரு பெரிய ரொட்டியை சுட்டு, அதைக் கொண்டு வந்து, அதில் ஒரு சிறிய பகுதியை உங்களுக்குத் தருவோம்” என்கிறது. இதில் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது? இதுதான் உங்கள் நாகரிக அர்ப்பணிப்பா? இந்த நாட்டின் பெண்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் கடினமாக உழைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் குடும்பங்களைப் பாதுகாத்தார்கள். அவர்கள் இந்த நாட்டைப் பாதுகாத்தார்கள். அவர்கள் தேசத்திற்காகத் தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள்.
ஆனாலும், நீங்கள் அதை தொகுதி மறுவரையறையுடன் இணைக்க விரும்புவதால், அவர்களின் கடின உழைப்பு அனைத்தும் அங்கீகரிக்கப்படாமலும் மதிக்கப்படாமலும் போகிறது.
எதிர்தரப்பில் உள்ள என் நண்பர்கள் நான் பயத்தை உருவாக்குவதாகக் குற்றம் சாட்டுவார்கள். ஆனால் இந்த மசோதாவின் உண்மையான ஆபத்து என்னவென்றால், நமது அரசியலமைப்பையும் அதன் 368–வது பிரிவையும் திருத்துவதற்கு நாடாளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை தேவைப்படுகிறது.
மூன்றில் இரண்டு பங்கு என்பது ஒரு சிறிய எண் அல்ல. இந்த மாபெரும் தேசம் முழுவதிலுமிருந்து பரந்த ஒப்புதல் இல்லாமல், எந்தவொரு பிராந்தியமும், எந்தவொரு மொழிக்குழுவும், எந்தவொரு சமூகமும் இந்தியாவின் அடிப்படை விதிகளை மாற்ற முடியாது என்பதை உறுதி செய்வதற்காக இது வடிவமைக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்தத் தொகுதி வரையறைக்குப் பிறகு என்ன நடக்கும்?
தற்போதைய நிலையில், இந்த அவையில் 543 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் (MPக்கள்) உள்ளனர். இதில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை என்பது 362 ஆகும். உள்துறை அமைச்சர் அளித்த உறுதிமொழியின்படி—அதாவது மாநிலங்கள் முழுவதும் 50% இடங்கள் அதிகரிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையில்—மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கை அதிகபட்சமாக 850 வரை உயர்த்தப்படுகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
விரிவாக்கப்பட்ட 800க்கு மேற்பட்ட இடங்களைக் கொண்ட மக்களவையில், உத்தரப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான், ஹரியானா, உத்தரகாண்ட், சத்தீஸ்கர் மற்றும் ஜார்கண்ட் ஆகிய மாநிலங்கள் மட்டும் இணைந்து சுமார் 400 முதல் 420 இடங்களை வகிக்கும். 815 இடங்களைக் கொண்ட இந்த அவையில், மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மைக்கான வரம்பு 544 இடங்களாகும். குஜராத், இமாச்சலப் பிரதேசம் போன்ற சிறிய, பா.ஜ.க.–சார்பு மாநிலங்களின் இடங்களையும் சேர்த்தால், அந்த அரசியல் கணக்கீடு மிகவும் அச்சமூட்டும் வகையில் தெளிவாகிறது.
அதாவது, தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடகா, பஞ்சாப், ஆந்திரா, தெலுங்கானா, மேற்கு வங்கம் அல்லது வடகிழக்கு மாநிலங்களிலிருந்து ஒரே ஒரு வாக்கு கூட இல்லாமல், இந்தியாவின் மையப்பகுதியில் உள்ள மாநிலங்கள் மட்டும் இணைந்து அரசியலமைப்புத் திருத்தத்திற்குத் தேவையான பெரும்பான்மையை எட்டிவிட முடியும். ஆக, இதுதான் உங்கள் திட்டம்.
பா.ஜ.க.வின் எதிர்காலத்
திட்டத்துக்கான கருவி!
இதன் மூலம் தென் மாநிலங்களின் கூட்டுப் பேரம் பேசும் திறன் (collective bargaining power) திறம்படக் குறைக்கப்படும். அரசியலமைப்பில் அடிப்படை மாற்றங்களைச் செய்வதற்குக்கூட, அந்த மாநிலங்களின் குரல்கள் இனித் தேவைப்படாது என்ற நிலை உருவாகும். இந்த தேசம் ஒரு மதச்சார்பற்ற ஜனநாயக நாடாகவே தொடர்ந்து நீடிக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்பும் மக்களின் மீது, ஒன்றிய அரசின் கொள்கைகள் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்படும் சூழலை இது உருவாக்கும்.
இந்த மசோதா, உங்கள் எதிர்காலத் திட்டங்களுக்கான ஒரு முன்னுரையாகவும், அவற்றைச் சாத்தியமாக்கும் ஒரு கருவியாகவும் காட்சியளிக்கிறது. மேலும், இதன் விளைவாகத் தென்னிந்திய மாநிலங்கள் குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் தங்கள் செல்வாக்கை இழக்கும் அபாயத்தையும் எதிர்கொள்ள நேரிடும்.
குடியரசுத் தலைவர்
தேர்தலிலும் எதிரொலிக்கும்!
குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் பதிவாகும் வாக்குகளின் மதிப்பை, இந்திய அரசியலமைப்பின் 55–வது சரத்து (Article 55) தான் முறைப்படுத்துகிறது. இந்த மசோதாவில் மக்கள் தொகைக்கான வரையறையை மாற்றுவது, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் ஒவ்வொரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரின் வாக்கு மதிப்பையும் நேரடியாக மாற்றியமைத்துவிடும்.
தொகுதி மறுவரையறை மூலம் கூடுதல் இடங்களைப் பெறும் மாநிலங்களைச் சேர்ந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு, தேர்தலில் அதிக வாக்கு எடையை வழங்குவது, குடியரசுத் தலைவர் தேர்தலில் நிலவும் கூட்டாட்சிச் சமநிலையைப் பெரிதும் பாதிக்கிறது.
இந்த மசோதா மிகவும் தெளிவற்றதாகவும், குழப்பத்தை விளைவிப்பதாகவும் உள்ளது. இதில் எவ்விதத் தெளிவோ அல்லது உறுதியான நோக்கமோ இல்லை.
பா.ஜ.க.வின் கணக்கீட்டு அரசியல்!
மக்களவையில் தமிழ்நாட்டிற்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ள இடங்களின் எண்ணிக்கையை ஒரு உதாரணமாகக் கொண்டு இதை ஆராய்வோம். இந்த மசோதாவின்படி, 2011–ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அடிப்படையாகக் கொள்ளப்படும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது; அதன்படி தற்போது நமக்கு 39 இடங்கள் உள்ளன. மக்களவையின் மொத்த இடங்கள் 543–லிருந்து மாற்றப்படாமல் அப்படியே நீடித்தால், தமிழ்நாட்டிற்கான இடங்களின் எண்ணிக்கை 32–ஆகக் குறைந்துவிடும். ஆனால், நேற்று உள்துறை அமைச்சர் குறிப்பிட்டது போல, மக்களவையின் மொத்த இடங்களின் எண்ணிக்கை அதிகபட்சமாக 850–ஆக உயர்த்தப்பட்டால், தமிழ்நாட்டிற்கு 48 இடங்கள் கிடைக்கும்.
அதே வேளையில், உள்துறை அமைச்சர் கூறியது போல, அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சேர்த்து இடங்களின் எண்ணிக்கை 50 சதவீதம் உயர்த்தப்பட்டால், தமிழ்நாட்டிற்கு சுமார் 59 இடங்கள் கிடைக்கும். இப்போது நான் உள்துறை அமைச்சரிடம் ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறேன்:
மேலே குறிப்பிடப்பட்ட மூன்று சாத்தியக்கூறுகளில் எது உண்மையில் நடைமுறைக்கு வரும்? 2011–ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொள்ளப்படுமா? அல்லது 2011–ஆம் கணக்கெடுப்பின் அடிப்படையில் இடங்கள் அதிகரிக்கப்படுமா? அல்லது உள்துறை அமைச்சர் கூறிய மற்ற வழிமுறைகள் பின்பற்றப்படுமா?
இவை மூன்றும் முற்றிலும் மாறுபட்ட எண்ணிக்கைகளைக் குறிக்கின்றன. இந்த மூன்றில் எது உண்மையில் நிகழப்போகிறது என்பது குறித்து, நாங்களும் நாட்டு மக்களும் தெளிவு பெற விரும்புகிறோம்.
இந்த அவையில் நடைபெற்ற பல விவாதங்களின்போது, பல்வேறு வாக்குறுதிகளும் உறுதிமொழிகளும் வழங்கப்பட்டதை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்; ஆனால் அவை அனைத்தும் டெல்லியின் மாசுபட்ட காற்றில் கரைந்து மறைந்துவிட்டன—அவற்றில் ஒன்றுகூடச் செயல்வடிவம் பெறவில்லை.
எனவே எத்தகைய உறுதிமொழியாக இருந்தாலும், அதை வெறும் வாய்மொழி வாக்குறுதியாக விட்டுவிடாமல், இந்த மசோதாவின் ஒரு அங்கமாகவே இணைத்துச் சட்டப்பூர்வமாக்குமாறு நாங்கள் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம். புள்ளிவிவரங்களின்படி பார்த்தால், இந்த அவையின் தளத்தில் தற்போதைய அரசாங்கம் வழங்கிய உறுதிமொழிகளில் சுமார் 80 முதல் 90 சதவீதம் வரையிலானவை, ஒருபோதும் முழுமையாக நிறைவேற்றப்படுவதில்லை என்பது தெளிவாகிறது.
வழிகாட்டும் முதலமைச்சர் தளபதி!
இந்தத் தொகுதி மறுவரையறையை எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக, தமிழக முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் ஜனநாயகக் கட்சிகள் மற்றும் மாநில அரசுகளின் கூட்டு நடவடிக்கைக் குழுவை அமைத்துள்ளார். நாங்கள் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டங்களையும் சென்னையில் நடத்தியுள்ளோம். நாங்கள் தீர்மானங்களை நிறைவேற்றியுள்ளோம். நாங்கள் பிரதமருக்குக் கடிதம் எழுதியுள்ளோம்.
யாருடைய எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்படுகிறதோ அந்த மாநிலங்களைக் கலந்தாலோசிக்கும் நாகரிகம் கூட இல்லாமல், போதுமான முன்னறிவிப்பு இன்றி, நிலைக்குழு பரிசீலனை இன்றி கூட்டப்பட்ட சிறப்பு அமர்வில் இந்த மசோதாக்களை நாடாளுமன்றம் அவசரமாக நிறைவேற்றக் கூடாது என்று நாங்கள் கோரிக்கை விடுத்துள்ளோம்.
பிரதமர் எங்களைச் சந்திக்கவில்லை. தேசிய வளர்ச்சி கவுன்சில் அரசு ஒரு கூட்டத்தைக் கூட்டவில்லை. இதே காரணங்களுக்காகவே இருக்கும் மாநிலங்களுக்கிடையிலான குழுவும் கூட்டப்படவில்லை.
மாறாக, அவர்கள் நாடாளுமன்றத்தின் சிறப்பு அமர்வைக் கூட்டி, இந்த மசோதாக்களைச் சில நாட்களுக்குள் நிறைவேற்றத் திட்டமிட்டுள்ளனர். இது கூட்டுறவுக் கூட்டாட்சி அல்ல. இது வெறும் கணக்குப்போடும் அரசியல்.
ஒன்றிய– மாநில
அரசுகள் சமமானவை!
1994–ஆம் ஆண்டு எஸ்.ஆர். பொம்மை எதிர் இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில், மாநிலங்களுக்குத் தனித்துவமான அரசியலமைப்பு ரீதியான இருப்பு உண்டு என்றும், இந்த நாட்டு மக்களின் அரசியல், சமூக, கல்வி மற்றும் கலாச்சார வாழ்வில் அவற்றுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு என்றும் உச்ச நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது.
அவை மத்திய அரசின் செயற்கைக்கோள்களோ அல்லது முகவர்களோ அல்ல. 2006–ஆம் ஆண்டு ராமேஷ்வர் பிரசாத் எதிர் இந்திய யூனியன் வழக்கில், கூட்டாட்சியின் அடிப்படைக் கொள்கை என்னவென்றால், சட்டமன்ற– நிர்வாக அதிகாரம் ஒன்றிய அரசால் இயற்றப்படும் எந்தவொரு சட்டத்தின் மூலமும் அல்ல, மாறாக அரசியலமைப்பின் மூலமே ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநிலங்களுக்கும் இடையில் பிரிக்கப்படுகிறது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அதைத்தான் அரசியலமைப்பு செய்கிறது.
நமது அரசியலமைப்பின் கீழ், மாநிலங்கள் தங்களின் சட்டமன்ற அல்லது நிர்வாக அதிகாரத்திற்காக எந்த வகையிலும் ஒன்றிய அரசைச் சார்ந்திருக்கவில்லை. இந்த விஷயத்தில் ஒன்றிய அரசும் மாநில அரசுகளும் சமமானவை. துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த அரசாங்கம் மாநிலங்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்கவில்லை.
தி.மு.க. முன் வைக்கும்
ஆலோசனைகள்!
தி.மு.க. வெறுமனே எதிர்ப்பதற்காக இங்கு இல்லை. நாங்கள் ஆளவும், பாதுகாக்கவும், புதிய யோசனைகளை முன்வைக்கவும் இங்கு இருக்கிறோம்.
தற்போதுள்ள 543 இடங்களைக் கொண்ட மக்களவையில், பெண்களுக்கான மூன்றாவது இட ஒதுக்கீடு மசோதாவை சுழற்சி முறையிலான இட ஒதுக்கீட்டின் மூலம் இந்த அரசு உடனடியாக அமல்படுத்த வேண்டும் என்றும், தொகுதி மறுவரையறைப் பணியிலிருந்து அதை முழுமையாகப் பிரிக்க வேண்டும் என்றும் தமிழகமும் தி.மு.க.வும் கோருகின்றன. அப்போதுதான் எங்களால் இந்த மசோதாவை ஆதரிக்க முடியும்.
பா.ஜ.க.வின் அரசியல் நலன்களுக்குச் சேவை செய்யும் ஒரு தொகுதி மறுவரையறைப் பணிக்காக இந்தியப் பெண்கள் காத்திருக்க வைக்கப்படக்கூடாது. இந்த மூன்று மசோதாக்களையும் உடனடியாகத் திரும்பப் பெற்று, அனைத்து மாநிலங்கள் மற்றும் அனைத்துக் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளையும் உள்ளடக்கிய ஒரு கூட்டு நாடாளுமன்றக் குழுவிற்கு அனுப்ப வேண்டும்.
25 ஆண்டுகால தேர்தல் வரைபடத்தை 48 மணி நேரத்தில் ஒரு சிறப்பு அமர்வின் மூலம் அவசரமாக நிறைவேற்ற வேண்டாம். எந்தவொரு சட்டமும் இயற்றப்படுவதற்கு முன்பு, தொகுதி மறுவரையறைக்கான கட்டமைப்பு குறித்து விவாதிக்க அனைத்து மாநில முதலமைச்சர்களையும் கொண்ட ஒரு அரசியலமைப்பு மாநாட்டைக் கூட்ட வேண்டும்.
கருப்புக்கொடியும் நீலக்கொடியும்
இந்தியா அந்த ஆலோசனையைப் பெறத் தகுதியானது. மேலும், நமது முதலமைச்சர், நமது கட்சித் தலைவர் முத்துவேல் கருணாநிதி ஸ்டாலின் அவர்கள் தமிழக மக்களுக்கு, தனது ஆட்சிக்காலத்தில் ஒரு தொகுதி கூட இழக்கப்படாது என்று உறுதியளித்துள்ளார்.
சபாநாயகர் அவர்களே... நேற்று நாடாளுமன்றத்தில், எங்கள் தி.மு.க.வின் அவை முன்னவர், எங்கள் தலைவர் மு.க. ஸ்டாலின்
கருப்புக் கொடியை ஏற்றினார் என்று குறிப்பிட்டபோது, கருப்புக் கொடியோ அல்லது நீலக் கொடியோ – எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று கூறி நீங்கள் அதை நிராகரித்தீர்கள்.
நீங்கள் அதை சாதாரணமாகப் புறந்தள்ளினீர்கள். ஆம்; கருப்புக் கொடியோ அல்லது நீலக் கொடியோ – எதுவாக இருந்தாலும் முக்கியமல்ல என்று கூறி நீங்கள் அதை ஒதுக்கித் தள்ளினீர்கள்.
கருப்புக் கொடி என்பது போராட்டத்தின் சின்னம். நாங்கள் எழுந்து நின்று போராடுவோம்; ஒருபோதும் பின்வாங்க மாட்டோம் என்பதை உணர்த்தும் ஒரு சின்னம் அது. மேலும், நீலக் கொடி என்பது டாக்டர் பாபா சாகேப் அம்பேத்கர் தனது கட்சிக் கொடிக்காகத் தேர்ந்தெடுத்த நிறம் என்பதை நான் உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்.
‘கல்வி பெறுங்கள், கிளர்ச்சி செய்யுங்கள், ஒன்றுபடுங்கள்’ என்று நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்த அந்த மாமனிதர் – நீங்கள் முக்கியமற்றது என்று புறந்தள்ளிய அதே நீல நிறத்தைத்தான் – தனது கொடிக்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார். அந்த மாமனிதர்தான் நமது அரசியலமைப்பை எழுதினார்; ஆனால், நீங்கள் அந்த அரசியலமைப்பை நீர்த்துப்போகச் செய்ய முயல்கிறீர்கள்; நாங்களோ அதைப் பாதுகாக்க முயல்கிறோம்.
நேற்று பிரதமர் எங்களைப் கருப்பு நிற உடையில் கண்டபோது, அவருக்கு ஒரு ‘கருப்புப் பொட்டு’ (black dot) அல்லது ‘திக்கா’ (tikka) நினைவுக்கு வந்ததாகக் கூறினார். அது தீய சக்திகளை விரட்டுவதற்காக இடப்படுவது. திருஷ்டிப் பொட்டோ, தீய சக்திகளோ அல்லது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்.
இந்துத்துவத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக இங்கே அமர்ந்திருக்கும் உங்களுக்கு, ‘காளி’ தேவி நினைவுக்கு வராதது எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கிறது. கருப்பு நிற ஆடையை அணியும் அந்த காளி தேவி! அந்தப் பெண் சக்தி! அகங்காரம், ஆணவம் மற்றும் அறியாமை ஆகியவற்றை விரட்டுபவளாகப் போற்றப்படும் அந்தப் பெண் தெய்வம்!
போராட்டத்தை வெளிப்படுத்த நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த அதே கருப்பு நிறம்தான், எங்கள் சித்தாந்த தலைவரான பெரியாரின் நிறமும் கூட. அவர் நமக்கு சுயமரியாதையைக் கற்றுக்கொடுத்தார். நாம் ஒருபோதும் யாருக்கும் தலைவணங்கக் கூடாது என்று கற்றுக்கொடுத்தார். இறுதி மூச்சு வரை போராட வேண்டும் என்று கற்றுக்கொடுத்தார். நாங்களும் இறுதி வரை போராடுவோம்.
இந்த மசோதாக்களை நாங்கள் எதிர்க்கிறோம். மாநிலங்கள் என்பவை ஒரு ஒற்றையாட்சி அரசின் வெறும் அலகுகள் அல்ல; மாறாக, கூட்டாட்சி அமைப்பின் சமமான பங்காளிகள் என்று முழங்கிய எங்கள் பேரறிஞர் அண்ணா, தலைவர் கலைஞர் அவர்களின் பெயரால் நாங்கள் இதை எதிர்க்கிறோம்.
மேலும், இந்த மசோதாவைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்றும், ஒரு புதிய மசோதாவை உருவாக்கி, பரந்த அளவிலான கலந்தாலோசனைகளுக்காகக் குறைந்தது மூன்று மாதங்களாவது பொதுவெளியில் வெளியிட வேண்டும் என்று – இன்றைய ஒரு கட்டுரையில்கூட வலியுறுத்தியுள்ள எங்கள் முதலமைச்சர் முத்துவேல் கருணாநிதி ஸ்டாலின் அவர்களின் பெயராலும் நாங்கள் இதை எதிர்க்கிறோம்.
இந்தத் தருணத்தில் தேவைப்படுவது அவசர கதி அல்ல – ஆழ்ந்த சிந்தனையே; விரைந்து முடிவெடுப்பது அல்ல – நிதானமான விவாதமே என்று அவர் கூறுகிறார்.
அரசியலமைப்பு ஒரு நம்பிக்கைப் பட்டயமாக நிலைத்திருக்க வேண்டுமாயின், அதன் திருத்தங்கள் — நியாயம், நிதானம் மற்றும் குடியரசின் நீடித்த ஒருமைப்பாட்டின் மீதான பற்றுறுதி ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட கொள்கைகளால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும்.
தமிழ்நாடு போராடும்... தமிழ்நாடு வெல்லும்” என்று கனிமொழி கருணாநிதி எம்.பி. உரை நிகழ்த்தினார்.