நான் கதிர் தென்­ன­ரசு, திரா­விட இயக்­கத்­தின் மூத்த உடன்­பி­றப்­பு­க­ளில் ஒரு­வ­ரா­க­வும், அறி­ஞர் அண்­ணா­வின் தம்­பி­யா­க­வும், கலை­ஞர் அவர்­க­ளின் நெருங்­கிய நண்­ப­ரா­க­வும் விளங்­கிய, மறைந்த S.S. தென்­ன­ரசு அவர்­க­ளின் பேரன். கடந்த 12 ஆண்­டு­க­ளாக நான் அமெ­ரிக்­கா­வின் கலி­போர்­னி­யா­வில் வசித்து வரு­கி­றேன். சென்ற வாரம் என் அலு­வ­ல­கத்­தில் ஒரு சுவா­ரஸ்­ய­மான நிகழ்வு நடந்­தது.

தின­மும் காலை வேலை தொடங்­கும் முன் சுமார் 10 நிமி­டங்­கள் ஒரு ‘ஸ்டாண்­டப் மீட்­டிங்’ (Stand-up Meeting) நடத்­து­வோம். அன்­றைய வேலைத் திட்­டங்­க­ளைப் பற்­றிப் பேசு­வதே அதன் நோக்­கம். அந்­தச் சந்­திப்­பிற்கு சில நிமி­டங்­கள் முன்­ன­தா­கவே சென்­று­விட்­டால், அர­சி­யல் அல்­லது விளை­யாட்டு எனப் பொது­வான சுவா­ரஸ்­ய­மான விஷ­யங்­க­ளைப் பேசு­வோம். அப்­படி ஒரு நாள், நான் இரண்டு நிமி­டம் முன்­ன­தா­கவே சென்­றி­ருந்­தேன். அங்கு எங்­கள் நிறு­வ­னத்­தின் நிதித்­துறை முதன்மை அதி­காரி (CFO) மற்­றும் ஐரோப்பா, தென் அமெ­ரிக்­கா­வைச் சேர்ந்த மூத்த தலைமை அதி­கா­ரி­கள் (Senior Leadership Colleagues) இருந்­த­னர்.

எங்­கள் CFO இரண்­டாம் தலை­முறை அமெ­ரிக்­கர் (2nd Generation American), ஆனால் அவ­ரின் பூர்­வீ­கம் இந்­தியா. 2024-ல் நமது கழ­கத் தலை­வர், தமி­ழக முத­ல­மைச்­சர் அவர்­களை நான் சான் பிரான்­சிஸ் ­கோ­வில் சந்­தித்­துப் பேசி­யது ஒரு பேசு­பொ­ரு­ளாக இருந்­த­தால், அதை அவர் நினை­வில் வைத்­தி­ருந்­தார். என்­னைப் பார்த்­த­வு­டன் அவர், ‘டைம்ஸ் ஆஃப் இந்­தியா’ நாளி­த­ழில் தான் பார்த்த ஒரு செய்­தி­யைப் பற்­றிக் கேட்­டார். தமிழ்­நாட்­டின் முத­ல­மைச்­சர் கருப்­புச் சட்டை அணிந்து, இந்­திய ஒன்­றிய அர­சின் ‘தொகுதி மறு­வ­ரை­யறை’ (Delimitation Bill) மசோ­தாவை எரித்­துத் தனது எதிர்ப்­பைத் தெரி­வித்­தி­ருக்­கி­றாரா என்று வியப்­பு­டன் கேட்­டார். இத்­த­கைய அடை­யா­ளப் போராட்­டங்­கள் (Symbolic Protests) இப்­போ­தும் கூட உங்­கள் மக்­க­ளி­டையே, இந்­தத் தலை­மு­றை­யி­லும் நடக்­கி­றதா என்று அவர் மிக­வும் ஆச்­ச­ரி­யப்­பட்­டார்.

ஒரு கழக வாரி­சா­க­வும், தமி­ழ­னா­க­வும் எனக்கு இதில் பெரிய ஆச்­ச­ரி­யம் ஏது­மில்லை. ஆனால், இத்­தனை மைல்­கள் தாண்டி இது உல­க­ளா­விய கவ­னத்­தைப் பெற்­றி­ருக்­கி­றது என்­பது எனக்­குப் பெரு­மை­யாக இருந்­தது. இந்த போராட்­டங்­க­ளும், கருப்­புச் சட்­டை­யும், சட்ட நகலை எரிப்­ப­தும் எங்­கள் கழக கலாச்­சா­ரத்­தில் இருந்த ஒன்று என்­ப­தால் இது எங்­க­ளுக்­குப் புதி­ய­தல்ல என்று அவர்­க­ளி­டம் கூறி­னேன். ஆனால் வெளி­யில் இருந்து பார்ப்­ப­வர்­க­ளுக்கு இது ஒரு பெரிய ஆச்­ச­ரி­ய­மா­க­வும், ஒரு தத்­ரூ­ப­மான குறி­யீ­டா­க­வும் தெரி­கி­றது. இந்­தி­யா­வின் பிற பகு­தி­க­ளில் இருப்­ப­வர்­களுக்­கும் இது ஆச்­ச­ரி­ய­மாக இருக்­க­லாம், ஆனால் இப்­போ­தும் கூட இந்­தத் தலை­மு­றை­யி­லும் எதிர்ப்­புத் தெரி­விக்­கும் இந்த மனப்­பாங்கு எங்­க­ளி­டம் குறை­ய­வில்லை. இது காலங்­கா­ல­மா­கத் திரா­வி­டக் கலாச்­சா­ரத்­தில் இருந்­ததே ஆகும். எனது தாத்தா S.S. தென்­ன­ரசு அவர்­கள், 1964-ல் இந்தி எதிர்ப்­புப் போராட்­டத்­திற்கு (Anti-Hindi Protest) திருப்­பத்­தூ­ரில் தலைமை தாங்கி இந்­தி­யச் சட்ட நகலை எரித்து அதற்­காக ஒரு வரு­டக் கடுங்­கா­வல் சிறை வாசம் அனு­ப­வித்­த­வர். அப்­போது தமி­ழ­கம் முழு­தும் கழ­கத் தலை­வர்­கள் சட்ட நகலை எரித்து, கருப்­புக்­கொடி ஏற்­றிப் போரா­டி­னார்­கள். அது அன்று பேர­றி­ஞர் அண்ணா பற்ற வைத்த நெருப்பு. இது வெறும் ஒரு காகி­தத்தை எரிப்­ப­தல்ல; இது ஒரு பெரிய கருத்து (It’s about making a statement). அதி­கா­ரத்­தில் இருக்­கும் ஒரு மசோ­தா­வையோ அல்­லது சட்­டத்­தையோ ஒரு தலை­வன் எரிப்­ப­தும், அதை அனை­வ­ரும் சுற்றி நின்று அங்­கீ­க­ரிப்­ப­தும் திரா­வி­டக் கலாச்­சா­ரத்­தில் மிக­வும் இயல்­பா­னது. இது ஒரு மிகப் பெரிய புரட்­சி­யைக் குறிக்­கும் சின்­ன­மா­கி­றது.

அந்­தச் சந்­திப்­பில் இருந்த மற்ற அமெ­ரிக்க அதி­கா­ரி­க­ளும் என்­னு­டன் உடன்­பட்­ட­னர். அர­சி­ய­ல­மைப்­புச் சட்ட நகல்­களை எரிப்­பது (Burning Constitutional Bills) என்­பது அமெ­ரிக்க அடி­மை­முறை எதிர்ப்­புப் போராட்­டங்­க­ளி­லும் (Abolitionist movement), உள்­நாட்­டுப் போரின் பின்­ன­ணி­யி­லும் (Us Constitution and Civil War) ஒரு முக்­கி­யப் பகு­தி­யாக இருந்­தி­ருப்­பதை அவர்­கள் வர­லாற்­றுப் புத்­த­கங்­க­ளில் படித்­தி­ருப்­ப­தா­கக் குறிப்­பிட்­ட­னர். இன்­றும் அந்­தப் போராட்­டக் குணம் நடை­மு­றை­யில் இருப்­ப­தைப் பார்ப்­பது மகிழ்ச்­சி­யாக இருக்­கி­றது என்­ற­னர்.

நீதிக்­கா­க­வும், உரி­மைக்­கா­க­வும், சுய­ம­ரி­யா­தைக் ­கா­க­வும் நாம் எப்­போ­தும் எதிர்ப்­புத் தெரி­விக்­கும் வகை­யில் நம் குரலை உயர்த்த வேண்­டும். நமது கழ­கத் தலை­வர், தமி­ழக முத­ல­மைச்­சர் அவர்­க­ளின் இந்த நட­வ­டிக்கை என்னை உற்­சா­கப்­ப­டுத்தி, அடக்­கு­மு­றைக்கு எதி­ரா­கக் குரல் கொடுக்க வேண்­டும் (Remember to voice against suppression) என்­பதை மீண்­டும் நினை­வு­ப­டுத்­தி­விட்­டது. பேர­றி­ஞர் அண்­ணா­வால் தொடங்­கப்­பட்ட நம் திரா­விட முன்­னேற்­றக் கழ­கம், கடந்த 75 ஆண்­டு­கால வர­லாற்­றில் பல போராட்­டங்­க­ளைக் கடந்து தமிழ்­நாட்­டின் அடை­யா­ள­மா­கத் திகழ்­கி­றது. அன்று அண்ணா பற்ற வைத்த அந்த லட்­சிய நெருப்பை, மிசா காலங்­கள் முதற்­கொண்டு இன்று வரை நமது முத­ல­மைச்­சர் அடுத்த தலை­மு­றைக்­குத் தடை­யின்­றிப் பரப்­பிக் கொண்­டி­ருக்­கி­றார். கடந்து வந்த இந்த 75 ஆண்­டு­கள் எவ்­வ­ளவு முக்­கி­யமோ, அதை­விட முக்­கி­யம் வரப்­போ­கும் அடுத்த 75 ஆண்­டு­க­ளும் இந்த திரா­வி­டப் பேரி­யக்­கம் இதே வீரி­யத்­து­டன் தொடர்­வது.

பேர­றி­ஞர் அண்­ணா­வின் ‘எதை­யும் தாங்­கும் இத­யம் வேண்­டும்’ என்ற முழக்­கத்­திற்­கேற்ப, எத்­த­கைய அடக்­கு­மு­றை­க­ளை­யும் துணிச்­ச­லு­டன் எதிர்­கொண்டு, கலை­ஞர் அவர்­கள் கண்ட ‘நவீ­னத் தமிழ்­நாடு’ என்ற கனவை நன­வாக்­கும் வகை­யில் நாம்

பய­ணிப்­போம். எங்­க­ளது திரா­விட வேர்­க­ளை­யும், சம­ர­ச­மற்ற போராட்­டக் குணத்­தை­யும் அடுத்­த­டுத்த தலை­மு­றை­க­ளுக்கு நமது முத­ல­மைச்­சர் வெற்­றி­க­ர­மா­கக் கடத்­திக் கொண்­டி­ருப்­பது எனக்கு மட்­டற்ற பெரு­மை­யைத் தரு­கி­றது.

தீ பர­வி­யது! மீண்­டும் வாக்­க­ளிப்­போம் உத­ய­ சூ­ரி­ய­னுக்கே!