பெ ண்ணுக்கு உரிமை என்றால் பேச்சல்ல என்றாய்,

பேரொளி போலப் பாதைகள் பல திறந்தாய்!

சுயஉதவிக் குழுக்களால் சிறகுகள் தந்தாய்,

சுமந்த துயரைக் களைந்திடச் சமூகத்தை மாற்றினாய்!

விதவையின் விழியில் விடியலை விதைத்தாய்,

விழுந்த மனங்களிலும் நம்பிக்கையை நட்டாய்!

கலப்புத் திருமணத்திற்கு கரம் நீட்டி நின்றாய்,

கட்டிய மரபுகளைக் கருத்தால் வென்றாய்!

கல்விக்கு கோயிலாய் பல்கலைகள் கட்டினாய்,

காலத்தின் கதவுகளை இளையோர்க்குத் திறந்தாய்!

அறிவின் அகல்விளக்கை அணையாமல் காத்தாய்,

அறியாமை இருளை அழித்தெறிந்து சென்றாய்!

ஆறுகள் ஆழமாய் ஓடிடத் தூர்வாரினாய், ஆயிரம் உழவர்களின் வாழ்வோட்டம் காத்தாய்!

உழவர் சந்தைகள் உருவாக்கி வைத்தாய், உழைப்பின் வியர்வைக்கு உயர்ந்த

விலை தந்தாய்!

வருமுன் காப்போம் என வறுமையைத் தடுத்தாய்,

வாழ்வின் வாசலிலே வளமெனும் தீபம் ஏற்றாய்!

கிராமத்தின் குரலுக்கு கைகொடுத்து நின்றாய்,

கீழ்த்தட்டு மக்களின் கனவுகளை வென்றாய்!

தொழிலுக்கு தமிழகம் திகழவே செய்தாய்,

தொலைநாட்டு முதலீட்டைத் தமிழ்மண்ணில் சேர்த்தாய்!

டைடல் பூங்காவால் தகவல் யுகம் தந்தாய், தமிழரின் திறமையை உலகெங்கும்

கொண்டாய்!

வள்ளுவன் வானுயர வாழ்த்துச் சிலை வைத்தாய்,

வாழ்வியல் வேதத்துக்கு வளமான உரை தந்தாய்!

குறளின் கருத்துகளை குவலயம் அறியச் செய்தாய்,

குலமத வேறுபாடைக் குரலாலே வென்றாய்!

தாக்கியவர்களையும் தழுவிடும் இதயம் கொண்டாய்,

தாழ்ந்தோரின் துயரத்தில் தந்தையென நின்றாய்!

இலக்கியம், கல்வியென இமயங்கள் போற்றினாய்,

இனமான தமிழருக்கு இதயமாய் வாழ்ந்தாய்!

சுயமரியாதைச் சூரியனாய் சுடரொளி வீசினாய்,

சமத்துவச் சாலையில் சமூகத்தை நடத்தினாய்!

தொண்ணூற்று ஐந்தாண்டும் தோயாத மனம் கொண்டாய்,

தோன்றிய தலைமுறைகள் தோறும் நினைவாய் நின்றாய்!

மண்ணில் பிறந்த மனிதர் பலர் உண்டு, மக்களின் மனதில் பிறப்பவர் சிலரே!

காலத்தை வென்ற கலைஞர் நீரே

காலங்கள் கடந்தும் தமிழின் ஒளிச்சுடரே!