“ப த்து நிமிடம் பேசுவதற்கு

பக்காவா

எழுதிக் கொடு”“

“பத்து நாளாவது

நான்

மனப்பாடம்

செய்யணும்”” “

“பஞ்ச் டயலாக் முக்கியம்”“

“எங்க சிரிக்கணும்

எங்க கோபப்படணும்

எங்க கண்ணை கசக்கணும்

எங்க மூக்கை சொறியணும்

எல்லாமும் கச்சிதமா இருக்கணும்””””’’...

கட்டளையிட்ட

மாதிரியே சரியா

எழுதிக் கொடுத்தாச்சு ..

பேசி

முடித்துவிட்டு

வந்தவர்

எழுதியவரை

கூப்பிட்டு

எல்லாம் சரி

“நான் பத்து நிமிடம் பேசுவதற்கு

தானே

ஸ்கிரிப்ட்

கேட்டேன்” “

“நீ இருபது நிமிடத்துக்கு

எழுதித் தந்திருக்கே” “

கோபப்பட்ட

தலைவரிடம்

பணிவோடு

சொன்னார்

அந்தப் பரிதாப

எழுத்தாளர்...

“நான் பத்துநிமிடம்

பேசத்தான்

உரையை தயாரித்துத் தந்தேன்””””“

“படிக்கும் போது

காற்றில் பேப்பர் பறந்து

கீழே விழுந்து விட்டால்

என்னாவது

என்று

பாதுகாப்புக்காக

உரை

எழுதப்பட்ட

பக்கத்தை

ஒரு ஜெராக்ஸ்

எடுத்து

உடன் வைத்திருந்தேன்”“..

“நீங்க அதை

கவனிக்காம

ஒரே உரையை

இரண்டு தடவை

வாசிச்சுப்புட்டீங்க“

“அதனால தான்

பத்து நிமிஷம்

இருபதாகிப்

போச்சு...

நான் என்ன

பண்றது”“ ....

ஆம் இதுதான்

மூதறிஞரும்

பேரறிஞரும்

கலைஞரும்

முழங்கிய மேடைகளின்

இன்றைய

பரிதாப நிலை இதுதான்!