‘‘1980ஆம் ஆண்டு சட்ட மன்ற தேர்தல் முடிந்தது. திமுகவிற்கு படுதோல்வி! கட்சிக்குள் எழுச்சியை கொண்டு வர சில முயற்சிகள் செய்தார் தலைவர் கலைஞர். வலது கையின் ஐந்து விரல்களையும் விரித்து காட்டி உதயசூரியன் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

உடன்பிறப்புகள் மத்தியில் ஒரு புத்துணர்வு.

எம்ஜிஆருக்கும் அந்த எழுச்சி புரிந்தது. எழுச்சியை அடக்க ஏதாவது செய்ய வேண்டுமே என யோசித்தார். தெரிந்த பத்திரிகையாளர் ஒருவர் மூலமாக, “முத்தமிழறிஞர் கலைஞர் ஐந்து விரல்களைக் காட்டுகிறாரே?” எனக் கேள்வி கேட்க வைத்தார். அதற்கு இன்ஸ்டன்ட் பதிலாக, “தான் ஒரு பஞ்சமா பாதகன் என்று கலைஞர் சொல்லாமல் சொல்கிறார் போல…” என எம்ஜிஆர் சொன்ன வார்த்தைகளில் தமிழகமே ஆடிப் போனது.

பத்திரிக்கையாளர்கள் தலைவர் கலைஞரின் பதிலை எதிர்பார்த்து ஓடினார்கள். கலைஞர் எங்கே இருக்கிறார் என்பதே பலருக்கும் தெரியவில்லை. இரவு 08:30 மணிக்கு பெரம்பூரில் ஒரு பொதுக்கூட்டம் நடப்பதாகவும் அதில் கலைஞர் பேசுவார் என்றும் தெரிய வந்தது. அதற்கிடையில் மாலை பத்திரிகைகளில், “கலைஞர் பஞ்சமா பாதகன்… எம்ஜிஆர் கடும் தாக்கு” என தலைப்பு செய்திகள் வரத் தொடங்கின. வானொலியிலும் எம்ஜிஆரின் வார்த்தைகளே முக்கிய செய்தியானது. அதனால், முத்தமிழறிஞர் தலைவர் கலைஞர் அதற்கு என்ன பதில் சொல்லப் போகிறார் என மொத்த தமிழகமும் காத்துக் கிடந்தது.

பெரம்பூர் ராகவாச்சாரி தெருவில் பொதுக் கூட்டம். ஏழு மணிக்கே ஆயிரம் பேர் திரண்டிருந்தார்கள். குட்டி பேச்சாளர்கள் யாரும் இந்த பஞ்சமா பாதகன் விமர்சனம் பற்றி மூச்சுகூட விடவில்லை. சம்பிரதாயமாகப் பேசிவிட்டு அவர்களே கலைஞரின் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

பேப்பர் மில்ஸ் சாலையில் உள்ள காந்தி சிலையை நோக்கி மேடை. முன்னும் பின்னுமாய்க் கட்டுக்கடங்காத கூட்டம். பக்க வாட்டில் இருபுறமும் உள்ள அத்தனை சந்துகளிலும் கூட்டம். வீடுகளின் வாசல்கள் மேல் மாடிகள் எல்லாவற்றிலும் கூட்டம். சுமார் இருபதாயிரம் பேர் இருந்திருப்பார்கள்.வரவேற்பது, துண்டு அணிவிப்பது, மாலை போடுவது எல்லாம் கடைசியில் என்று கலைஞர் சொல்லிவிட்டார். மேடையில் மயான அமைதி. மைக் பிடித்தார் முத்தமிழறிஞர் தலைவர் கலைஞர்.

மைக்கை மட்டுமா பிடித்தார்? எம்.ஜி.ஆ.ரையும் சேர்த்து ஒரே பிடி பிடித்தார்.

“இன்று நண்பர் எம்.ஜி.ஆர். என்னை பஞ்சமாபாதகன் என்றார்.

ஏன் நான் பஞ்சமா பாதகனாம்?

ஐந்து விரல்கள் பிரித்துக் காட்டுகிறேனாம்.

அதனால் பஞ்சமா பாதகனாம்.

(ஐந்து விரல்களையும் பிரித்து காட்டுகிறார் )

இப்படி ஐந்து விரல்களையும் பிரித்து காட்டினால் சைவ சமயத்தை பின் பற்றுபவருக்கு நமசிவாய என்கிற பஞ்சாட்சரம் நினைவுக்கு வரும்.

மகாபாரதம் படித்தவருக்கு பஞ்ச பாண்டவர், பாஞ்சாலி நினைவுக்கு வரும்.

தமிழன் என்றால் சிலப்பதிகாரம், மணி மேகலை,வளையாபதி, குண்டலகேசி, சீவக சிந்தாமணி என ஐம்பெரும் காப்பியங்கள் நினைவுக்கு வரும்.

இலக்கியப் புலவர் என்றால் ஐவகை நிலங்கள் நினைவுக்கு வரும்; ஐவகை திணைகள் நினைவுக்கு வரும்.

கர்நாடக சங்கீத ரசிகர் என்றால் தியாகைய்யர் அருளிய பஞ்ச ரத்ன கீர்த்தனை நினைவுக்கு வரும். ஆனால் நண்பர் எம்.ஜி.ஆ.ருக்கு என்று சொல்லி நிறுத்தி கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டார் கலைஞர். கூட்டம் ஆர்ப்பரித்தது. தான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்பதை மக்களின் எண்ணத்திற்கே விட்டார் கலைஞர்.

அரசியல் பேச்சு என்பது அப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும். இன்றைக்கும் பேசுகிறார்களே… த்தூ! நல்லா வருது வாயில..”

பலரும் சுட்டிக்காட்டி உள்ள இந்த கருத்தை கூட அறியாமலும், படிக்காமலும் இன்றையஅரசியல் தலைவராக பலர் பேசுவதைக்காண்கிறோம்.