புது­டெல்லி, ஜூலை 15–

இந்­தி­யா­வில் இலக்­கி­யத்­துக்கு உயர்ந்­த­பட்­ச­மாக வழங்­கப்­ப­டும் ஞான­பீட விருது இந்த ஆண்டு கவிப் பேர­ரசு வைர­முத்­து­வுக்கு வழங்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது. 25ஆண்­டு­க­ளுக்­குப் பிறகு தமிழ் மொழி பெற்­றி­ருக்­கும் மூன்­றா­வது ஞான­பீட விருது இது­வா­கும்.

ஜூலை 13 டெல்­லி­யில் நடந்த விழா­வில் ஒன்­றிய முன்­னாள் அமைச்­சர் டாக்­டர் கரண் சிங் விருதை வழங்­கி­னார். ஞான­பீட அமைப்­பைச் சேர்ந்த சாகு அகி­லேஷ் ஜெயின், ஸ்ரீ முதத் ஜெயின், பிர­தீபா ராய், ஆர்.என்.திவாரி ஆகி­யோர் மேடை­யில் இருந்­த­னர். விரு­தைப் பெற்­றுக்­கொண்டு கவி­ஞர் வைர­ முத்து ஏற்­புரை ஆற்­றி­னார்.

அப்­போது அவர் பேசி­ய­தா­வது :–

“தமிழ்­நாட்­டின் தென்­மேற்கு மூலை­யில், இந்­தி­யா­வின் வரை­ப­டத்­திற்­குச் சிக்­காத ஒரு கடைக் கோடி­யில், 60 வீடு­களே கொண்ட மெட்­டூர் என்ற சிற்­றூ­ரில் ஒரு விவ­சா­யக் குடும்­பத்­தில் நான் பிறந்­தேன். 1950களில் வைகை நதி­யின் குறுக்கே வைகை அணை கட்­டப்­பட்­டது; அதன் நீர்­தேங்­கும் பரப்­புக்­காக 14 கிரா­மங்­கள் காலி­செய்­யப்­பட்­டன. அதில் ஒன்­று­தான் நான் பிறந்த ஊர்.

இடுப்­பு­வரை மூழ்­கிய ஊர் கழுத்­து­வரை மூழ்­கத் தலைப்­ப­டும்­போது, அந்த கிரா­மத்­தின் தாயொ­ருத்தி உலர்ந்த கண்­ணீ­ரோ­டும் நனைந்த சேலை­யோ­டும்கத­றிக்­கொண்டே கரை­யே­று­கி­றாள். அவள் இடுப்­பில் ஒரு பெண் குழந்தை, கைப்­பி­டி­யில் ஓர் ஆண் குழந்தை. அப்­போ­தெல்­லாம் அவ­ளுக்­குத் தெரி­யாது இடுப்­பில் உள்ள பெண்­கு­ழந்தை அடுத்த ஆறு மாதத்­தில் இறந்­து­போ­கும் என்­றும், கைப்­பி­டி­யாய்க் கூட்­டி­வந்த ஆண்­கு­ழந்தை அடுத்த எழு­பது ஆண்­டு­க­ளில் ‘ஞான­பீட விருது’ பெறும் என்­றும். அன்று கால்­சட்டை நனைய நனை­யக் கரை­சேர்ந்த சிறு­வன்­தான் இன்று இந்த ஞான­பீட மேடை­யில் உங்­கள் முன் நிற்­கி­றான்; அவன் பெயர் வைர­முத்து.

பிழைக்­க­ வந்த வடு­க­பட்­டி­யில் வகுப்பு அவ­னுக்கு எழுத்­துக்­க­ளைச் சொல்­லிக் ­கொ­டுத்­தது; வறுமை அவ­னுக்கு வாழ்க்­கை­யைச் சொல்­லிக்­கொ­டுத்­தது. இரண்­டும் அவ­னைக் கை யோடு கூட்­டி­வந்து கவி­தை­யி­டம் சேர்த்­தன.

நல்­லது காண்­பது இலக்­கி­யம்; நம்­பிக்­கை­யூட்­டு­வது இலக்­கி­யம். “விரும்­பி­யது அமை­யா­விட்­டால் அமைந்­ததை விரும்பு” என்­கி­றது உப­நி­ஷத். அமைந்­ததை விரும்­பா­விட்­டால் விரும்­பி­யதை அமைஎன்­கி­றது இலக்­கி­யம்

இது 60ஆம் ஞான­பீ­டம்.

என் அரை­நூற்­றாண்டு எழுத்­துக்­க­ளைப் பாராட்டி ஞான­பீ­டம் 60 கிராம் அமிர்­தப் புட்டி வழங்­கி­யி­ருக்­கி­றது. இது எனக்கு மட்­டுமே சொந்­தம் என்று உரி­மை­கொள்ள முடி­யாது. ஒரு கிராம் திரு­வள்­ளு­வ­ருக்கு, ஒரு கிராம் இளங்­கோ­வ­டி­க­ளுக்கு, ஒரு கிராம் கம்­ப­ருக்கு, பார­திக்கு, பார­தி­ தா­ச­னுக்கு, அண்ணா,கலை­ஞர், கண்­ண­தா­ச­னுக்குஆளுக்­கொரு சொட்டு. அவர்­க­ளுக்கு மட்­டுமா? காளி­தா­ச­னுக்கு ஒரு­சொட்டு, வேத­வி­யா­ச­ருக்கு ஒரு சொட்டு. வால்­மீ­கிக்கு ஒரு சொட்டு, தாகூ­ருக்கு, ஷேக்ஸ்­பி­ய­ருக்கு, ஃபிர்­தெ­ள­சிக்கு, மில்­ட­னுக்கு. ஷெல்லி, பைரன், கீட்­ஸூக்கு, டி.எஸ்.எலி­யட்­டுக்கு, எஸ்­ரா­ப­வுண்­டுக்கு கடை­சி­யாய் ஒரு சொட்டு கலீல் ஜிப்­ரா­னுக்கு இப்­ப­டிப் பகிர்ந்து கொடுத்­த­து­போ­கக் கரண்­டி­யில் ஒட்­டி­யி­ருக்­கும் ஈரப்­பசை மட்­டும் என் பங்கு ஆக­லாம்.

இந்த விருது என்னை ஒரு சாய்வு நாற்­கா­லி­யில் சாய்த்­து­வி­டாது. இது ஓடி­வந்த குதி­ரைக்கு நீட்­டப்­ ப­டும் புல் அல்ல; குதிரை மீது விழுந்த மற்­று­மொரு சாட்­டை­யடி. குதிரை இன்­னும் வேக­மெ­டுக்­கும்; நான் வெறி­கொண்டு ஓடு­வேன். இந்த விரு­துக்கு என் தமிழ் இன்­னும் நியா­யம் செய்­யும்.

எனக்­குச் சில கேள்­வி­கள் உண்டு.

இலக்­கி­யத்­துக்­காக இந்­தியா ஒரே ஒரு நோபல் பரிசு பெற்று 113 ஆண்­டு­கள் கடந்­து­விட்­டன. அதன்­பி­றகு நோபல் பரிசு பெறத் தகு­தி­யான ஒரு படைப்­பா­ளியை இந்­தியா தயா­ரிக்­க­ வில்­லையா? அல்­லது நோபல் குழு கண்­டு­பி­டிக்­க­வில்­லையா? ஏகப்­பட்ட உலக அழ­கி­க­ளைத் தயா­ரித்த இந்­தியா உல­கக் கவி­ க­ளைத் தயா­ரிக்க மறந்­ததா?

ஒவ்­வொரு தொழில்­நுட்­பத்­துக்­கும் ஒவ்­வொரு பல்­க­லைக்­க­ழ­கம் காணும் நாம், இலக்­கி­யத்­துக்கு என்று தனியே ஒரு பல்­க­லைக்­க­ழ­கத்தை நிறு­வக் கூடாதா? அது எப்­போது?

இந்­தக் கேள்­வி­க­ளோடு என் ஏற்­பு­ரையை நிறை­வு­செய்­கி­றேன். இந்த விரு­துக்கு என்­னைத் தகு­திப்­ப­டுத்­திய ஒவ்­வொரு சமூக மனி­த­னுக்­கும் என் நன்­றி­யைத் தெரி­வித்­துக்­கொள்­கி­றேன்”

இவ்­வாறு கவிப்­பே­ர­ரசு வைர­முத்து தமது ஏற்­பு­ரை­யில் குறிப்­பிட்­டார்.