வீட்டிற்கு அனுப்பிய பின்னரும், மீண்டும் அழைத்து அதிகாலை 2 மணி வரை கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. அவரது கைப்பேசி பறிமுதல் செய்யப்பட்டது. காலை 11 மணிக்கு மீண்டும் வருமாறு கூறி, அவர் வந்தபின் மாலை 7 மணி வரை காத்திருக்கச் செய்தனர்.
அதேபோல், எந்த ஆதாரமும் இல்லாமல், அவர் ‘மேகாலயா திட்டம்’ எனக் குறிப்பிடப்பட்ட விவகாரத்தில் தொடர்புடையவர் என்ற வகையில் கையொப்பமிடப்படாத ஒரு காவல்துறை அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. அவர் திருநாவுக்கரசு வுடன் சில “ஆட்சேபனைக்குரிய” செய்திகளைப் பரிமாறியதாக அதில் கூறப்பட்டது. ஆனால், எதன் அடிப்படையில் அவை
ஆட்சேபனைக்குரியவை?
பத்திரிகையாளர்கள் தங்கள் பணியின் ஒரு பகுதியாக காவல்துறை அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள், சமூக ஆர்வலர்கள், தகவல் பரிமாறிக் கொள்வார்கள், சில சமயங்களில் குற்றச்சாட்டுக்குட்பட்டவர்களுடனும் தொடர்பில் இருப்பது இயல்பானது. தகவல் பரிமாற்றம் நடந்தது மட்டுமே குற்றத்திற்கான சான்றாகாது.
ஒரு பத்திரிகையாளர் குற்றமற்றவரா அல்லது குற்றவாளியா என்பதை தீர்மானிப்பது விசாரணையின் கடமை. ஆனால் அந்த விசாரணை நியாயமாகவும் மரியாதையுடனும் நடைபெற வேண்டும். காவல்துறை பெரும்பாலும்
அரசியல் சூழலிலிருந்து தனித்து இயங்குவதில்லை. ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் சமிக்ஞைகள் அவர்களின் செயல்பாட்டை பாதிக்கக்கூடும்.
இந்த அரசு ஊடகங்களுடன் நேரடியாக உரையாடுவதை விட சமூக ஊடகங்கள் வழியாக தகவல் பரிமாற்றத்தை விரும்புகிறது. அது அரசின் விருப்பமாக இருக்கலாம். ஆனால், அதே மனப்பான்மை பத்திரிகையாளர்களை நடத்தும் முறையிலும் வெளிப்பட்டால் அது கவலைக்குரியது.
ஜூலை 10 அன்று முதலமைச்சர் கரூருக்கு சென்றபோது, செய்தியாளர்களுக்கு அனுமதி சீட்டுகள் வழங்கப்பட்டிருந்தும், நுழைவாயிலில் காவல்துறையினர் அவர்களைத் தடுத்தனர். மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, பெரம்பலூரில் முதலமைச்சரின் முதல் தொகுதி பயணத்தின் போது, செய்தியாளர்கள் மேடையிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் அமர வைக்கப்பட்டதால், முதலமைச்சரை சரியாகப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
இப்போது, எந்த வழக்கிலும் குற்றப்பத்திரிகையில் பெயர் இல்லாத ஒரு செய்தியாளரின் கைப்பேசியே விசாரணை என்ற பெயரில் பறி முதல் செய்யப்பட்டுள்ளது. ஊடகச் சுதந்திரம் நிலவுகிறது என்ற நல்ல பெயரைப் பெற்றிருந்த தமிழ்நாட்டிற்கு, இத்தகைய காவல்துறை நடவடிக்கைகள் நல்ல அறிகுறியாக இல்லை.
முதல்வராக பதவியேற்ற பிறகு, விஜய் “இந்த அரசின் ஒரே அதிகார மையம் நான்தான்” என்று கூறியிருந்தார். அது உண்மை யானால், பத்திரிகையாளர்களையோ, அல்லது எந்த குடிமகனையோ விசாரிக்கும் போது காவல்துறை சட்டப்படி, மரியாதையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை அவர் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
ஒரு அரசு, பிரதான ஊடகப் பத்திரிகைத்துறை தேவையற்றது என்று நினைத்தால், முதலில் பத்திரிகையாளர்கள் தாங்களே தங்களை தேவையற்றவர்களாக மாற்றிக் கொண்டார்களா என்று சிந்திக்க வேண்டும். தெருக்களில் இறங்கி, மக்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கும் கதைகளைத் தேடி, சமூகத்தின் கண்ணாடியாகச் செயல்பட வேண்டிய பொறுப்பு ஊடகங்களுக்கு உண்டு.
அதே நேரத்தில், காவல்துறையினர் தேவையற்ற அளவில் அதிகாரத்திற்கு விசுவாசமாக நடக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர்கள் அளவுக்கு மீறி ‘முனைப்புடன்’ செயல்படும் போதெல்லாம், அதன் விளைவுகளை முதலில் எதிர்கொள்வது பத்திரிகையாளர்கள்தான். இது புதிய அனுபவம் அல்ல; பல ஆண்டுகளாக ஊடக வியலாளர்கள் இதுபோன்ற சூழல்களை எதிர்கொண்டுள்ளனர்.
தங்கள் செய்திகளுக்குத் தகுதியான பத்திரிகையாளர்களுக்கு எந்தச் சலுகையும் தேவையில்லை; அச்சமும் தேவையில்லை.
இவ்வாறு டைம்ஸ் ஆப் இந்தியாவில் அதன் ஆசிரியர் அருண்ராம் எழுதியுள்ளார்.