க ல்­வி­யின் நோக்­கம் அறிவை வளர்ப்­பதா? அல்­லது தேர்­வு­க­ளைப் பெருக்­கு­வதா?

இந்­தக் கேள்வி இன்று இந்­தியா முழு­வ­தும் ஒலிக்க வேண்­டிய நேரம் வந்­து­விட்­டது.

நேற்று வரை பள்­ளிப் பொதுத்­தேர்வு. இன்று தேசிய நுழை­வுத் தேர்வு. நாளை வேலை­வாய்ப்­புத் தேர்வு. அதற்­குப் பிறகு தகு­தித் தேர்வு. பின்­னர் சிறப்­புத் தகு­தித் தேர்வு. இதற்­கெல்­லாம் மேலாக ஒவ்­வொரு துறைக்­கும் ஒவ்­வொரு தேர்வு முகமை.

இது கல்வி அமைப்பா? அல்­லது தேர்­வுத் தொழிற்­சா­லையா? தேசி­யத் தேர்வு முகமை (NTA) உரு­வாக்­கப்­பட்­ட­போது, வெளிப்­ப­டை­யான, நம்­ப­க­மான, ஒருங்­கி­ணைந்த தேர்வு முறையை உரு­வாக்­கு­வோம் என்று கூறப்­பட்­டது. ஆனால் நடந்­தது என்ன?

ஒவ்­வொரு ஆண்­டும் கேள்­வித்­தாள் கசிவு. தேர்வு மையங்­க­ளில் குள­று­படி. தொழில்­நுட்­பக் கோளா­று­கள். மதிப்­பெண் சர்ச்­சை­கள். நீதி­மன்­றங்­க­ளின் கத­வைத் தட்­டும் ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான மாண­வர்­கள். ஒரு தேர்வு முடி­வுக்­காக மாதக்­க­ணக்­கில் காத்­தி­ருக்­கும் குடும்­பங்­கள்.

இந்த நிலை தொடர்ந்­தும் இருக்­கும் போது, “இன்­னும் புதிய தேர்­வு­கள் வேண்­டும்” என்று கூறு­வது பிரச்­சி­னைக்கு தீர்வா? அல்­லது பிரச்­சி­னையை மேலும் பெருக்­கு­வதா?

கல்வி என்­பது நம்­பிக்­கை­யின் மீது கட்­ட­மைக்­கப்­பட வேண்­டிய அமைப்பு. ஆனால் இன்­றைய கல்­விக் கொள்கை முழு­வ­தும் சந்­தே­கத்­தின் மீது கட்­ட­மைக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றது.

பள்ளி ஆசி­ரி­யரை அரசு தேர்வு செய்து பணி­யில் அமர்த்­து­கி­றது. பின்­னர் அவ­ருக்கே மீண்­டும் தகு­தித் தேர்வு நடத்­து­கி­றது.

நாளை அரசு கலை மற்­றும் அறி­வி­யல் கல்­லூ­ரி­க­ளில் பணி­யாற்­றும் பேரா­சி­ரி­யர்­க­ளுக்­கும் அதே நிலை வரா­தென்று யார் உறுதி அளிக்க முடி­யும்?

UGC விதி­மு­றை­க­ளின்­படி NET, SET, முனை­வர் பட்­டம், தேர்­வுக்­குழு நேர்­கா­ணல், இட­ஒ­துக்­கீட்டு நடை­முறை இவற்­றை­யெல்­லாம் கடந்து பணி­யில் சேர்ந்த பேரா­சி­ரி­ய­ரி­ட­மும், “உங்­க­ளது தகு­தியை மீண்­டும் நிரூ­பி­யுங்­கள்” என்று அரசு கூறும் நாள் வந்­தால், அது கல்­வித் தரத்­தின் வெற்­றியா? அல்­லது நிர்­வா­கத்­தின் தோல்­வியா?

அரசு நிய­மித்த ஆசி­ரி­ய­ரை­யும் அரசு நம்­ப­வில்லை.

அரசு அங்­கீ­க­ரித்த பட்­டத்­தை­யும் அரசு நம்­ப­வில்லை.

பல்­க­லைக்­க­ழ­கங்­கள் வழங்­கும் மதிப்­பெண்­க­ளை­யும் அரசு நம்­ப­வில்லை.

அப்­ப­டி­யா­னால், நம்­பிக்கை இல்­லாத கல்வி அமைப்பை ஏன் நடத்த வேண்­டும்?

ஒரு மாண­வன் பன்­னி­ரண்டு ஆண்­டு­கள் பள்­ளி­யில் படிக்­கி­றான். மூன்று ஆண்­டு­கள் கல்­லூ­ரி­யில் படிக்­கி­றான். நூற்­றுக்­க­ணக்­கான வகுப்­பு­க­ளில் பங்­கேற்­கி­றான். ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான மணி நேரம் கற்­றுக்­கொள்­கி­றான்.

ஆனால் இறு­தி­யில் மூன்று மணி நேரத் தேர்­வு­தான் அவ­னது வாழ்க்­கையை முடிவு செய்­கி­றது.

இது கல்­வியா?

அல்­லது கல்­வி­யின் பெய­ரில் நடை­பெ­றும் அநீ­தியா?

தேர்வு முடி­வு­கள் வெளி­யா­கும் ஒவ்­வொரு ஆண்­டும் செய்­தித்­தாள்­க­ளில் வரும் செய்­தி­கள் மனதை உலுக்­கு ­கின்­றன.

“மருத்­து­வக் கனவு நொறுங்­கி­யது.”

“மதிப்­பெண் குறைந்­த­தால் மன­உ­ளைச்­சல்.”

“தேர்­வுத் தோல்­வி­யால் மாண­வர் தற்­கொலை.”

இவை வெறும் செய்­தித் தலைப்­பு­கள் அல்ல.

ஒரு கல்­விக் கொள்­கை­யின் தோல்­விக்­கான சாட்­சி­கள்.

ஒரு மாண­வன் தோல்­வி­ய­டைந்­தால் அவன் மட்­டும் அழு­வ­தில்லை.

அவ­னது தாயும் அழு­கி­றாள்.

தந்­தை­யும் உடைந்து போகி­றார்.

குடும்­பம் முழு­வ­தும் மன­வே­த­னை­யில் மூழ்­கு­கி­றது.

பல பெற்­றோர்­கள் தங்­கள் வரு­மா­னத்தை விட அதி­க­மா­கக் கடன் வாங்கி பயிற்சி மையங்­க­ளில் குழந்­தை ­க­ளைச் சேர்க்­கின்­ற­னர். ஆண்­டு­கள் கணக்­கில் பயிற்சி. இலட்­சக்­க­ணக்­கில் செலவு. இறு­தி­யில் ஒரே ஒரு தேர்வு.

அந்த ஒரு நாளில் குழந்­தைக்கு உடல்­ந­லக் குறைவு ஏற்­பட்­டால்?

தேர்வு மையத்­தில் தொழில்­நுட்­பக் கோளாறு ஏற்­பட்­டால்?

கேள்­வித்­தா­ளில் தவறு ஏற்­பட்­டால்?

அதற்­கான பொறுப்பை யார் ஏற்­கப் போகி­றார்­கள்?

தேர்வு முக­மையா?

அரசா?

அல்­லது “விதி” என்று சொல்லி குடும்­பங்­களை ஆறு­தல் கூறி­வி­டப் போகி­றோமா?

இன்று இந்­தி­யா­வில் கல்­வியை விட பயிற்சி மையங்­கள் வளர்­கின்­றன.

பள்­ளி­களை விட கோச்­சிங் சென்­டர்­கள் பெரு­கு­கின்­றன.

ஆசி­ரி­யர்­களை விட தேர்வு ஆலோ­ச­கர்­கள் அதி­க­ரிக்­கின்­ற­னர்.

இது கல்வி சீர்­தி­ருத்­தமா?

அல்­லது கல்­வி­யின் வணி­க­ம­ய­மாக்­கலா?

தேர்­வு­க­ளைப் பெருக்­கு­வது கல்­விச் சீர்­தி­ருத்­தம் அல்ல. கல்வி வாய்ப்­பு­க­ளைப் பெருக்­கு­வ­து­தான் உண்­மை­யான சீர்­தி­ருத்­தம்.

தர­மான கல்­வியை உரு­வாக்க வேண்­டு­மா­னால், முத­லில் தர­மான பள்­ளி­களை உரு­வாக்­குங்­கள்.

பல்­க­லைக்­க­ழ­கங்­களை வலுப்­ப­டுத்­துங்­கள்.

ஆசி­ரி­யர்­க­ளுக்கு தொடர்ச்­சி­யான பயிற்­சி­களை அளி­யுங்­கள்.

ஆராய்ச்­சிக்கு நிதி ஒதுக்­குங்­கள்.

மாண­வர்­க­ளின் படைப்­பாற்­றலை ஊக்­கு­வி­யுங்­கள்.

ஆனால், இவற்­றை­யெல்­லாம் புறக்­க­ணித்­து­விட்டு, ஒவ்­வொரு பிரச்­சி­னைக்­கும் ஒரு புதிய தேர்வு என்ற அணு­கு­முறை, கல்­வியை முன்­னேற்­றாது.

தேர்­வு­களை நடத்­தும் முக­மை­கள் அதி­க­ரிக்க அதி­க­ரிக்க, மாண­வர்­க­ளின் மன­அ­ழுத்­த­மும் அதி­க­ரிக்­கி­றது.

பெற்­றோ­ரின் பொரு­ளா­தா­ரச்சுமை­யும் அதி­க­ரிக்­கி­றது.

ஆசி­ரி­யர்­க­ளின் தொழில்­முறை சுதந்­தி­ர­மும் குறை ­கி­றது.

இறு­தி­யில், கல்வி ஒரு உரி­மை­யாக இல்­லா­மல், தேர்­வு­க­ளின் வழி­யாக மட்­டுமே கிடைக்­கும் வாய்ப்­பாக மாற்­றப்­ப­டு­கி­றது.

கல்வி உரி­மை­யைப் பாது­காக்­கும் தி.மு.க.வின் தொடர் குரல்

மருத்­து­வக் கல்வி சேர்க்­கைக்­கான NEET தேர்வு அறி­மு­கப்­ப­டுத்­தப்­பட்­ட­தி­லி­ருந்து, தமிழ்­நாட்­டில் அதன் தாக்­கம் குறித்து தொடர்ச்­சி­யான அர­சி­யல் மற்­றும் சமூக விவா­தங்­கள் நடை­பெற்று வரு­கின்­றன. இந்த விவ­கா­ரத்­தில், திரா­விட முன்­னேற்­றக் கழ­கம் கல்­வி­யில் சமூ­க­நீதி, மாநில உரிமை மற்­றும் சம­மான வாய்ப்பு ஆகிய கொள்­கை­களை அடிப்­ப­டை­யா­கக் கொண்டு தொடர்ந்து தனது நிலைப்­பாட்டை வெளிப்­ப­டுத்தி வரு­கி­றது.

2021ஆம் ஆண்டு கழ­கத்­த­லை­வர் அவர்­கள், ஆட்­சிப் பொறுப்­பேற்ற பிறகு, தமிழ்­நாடு அரசு, ஓய்­வு­பெற்ற நீதி­பதி ஏ.கே.ராஜன் தலை­மை­யில் உயர்­மட்­டக் குழுவை அமைத்து, NEET தேர்­வின் சமூக மற்­றும் கல்வி தாக்­கங்­கள் குறித்து விரி­வான ஆய்வை மேற்­கொண்­டார்.. அந்­தக் குழு­வின் அறிக்­கை­யின் அடிப்­ப­டை­யில், தமிழ்­நாடு சட்­டப்­பே­ர­வை­யில் NEET விலக்கு மசோதா நிறை­வேற்­றப்­பட்டு, குடி­ய­ர­சுத் தலை­வ­ரின் ஒப்­பு­த­லுக்­காக அனுப்­பப்­பட்­டது. ஒப்­பு­தல் கிடைக்­காத நிலை­யில், அதே மசோதா மீண்­டும் சட்­டப்­பே­ர­வை­யில் நிறை­வேற்­றப்­பட்டு, மாநி­லத்­தின் நிலைப்­பாடு உறு­தி­யாக பதிவு செய்­யப்­பட்­டது.

இந்த விவ­கா­ரத்­தில் தற்­போது ஆளும் அரசு ஒன்­றிய அர­சி­டம் தொடர்ந்து விலக்கு கோரி வலி­யு­றுத்­த­வேண்­டும். உச்­ச­நீ­தி­மன்­றத்­தி­லும் தனது சட்ட நட­வ­டிக்­கை­களைதீவி­ர­மாக முன்­னெ­டுக்க வேண்­டும். இவை, ஒரு தேர்­வுக்கு எதி­ரான அர­சி­யல் எதிர்ப்பு மட்­டு­மல்ல; கல்வி வாய்ப்­பில் சமூ­க­நீ­தியை நிலை­நி­றுத்த வேண்­டும் என்ற கொள்கை அடிப்­ப­டை­யி­லான முயற்­சி­க­ளாக முன்­வைக்­கப் ­ப­ட­வேண்­டும்.

இதே­போன்று, ஆசி­ரி­யர்­கள் மற்­றும் பேரா­சி­ரி­யர்­க­ளின் நிய­ம­னத்­தி­லும், பணி­யில் இருக்­கும் கல்­வி­யா­ளர்­க­ளின் தொழில்­முறை மரி­யாதை பாது­காக்­கப்­பட வேண்­டும் என்­பது முக்­கி­ய­ மான கொள்­கை­யா­கும். ஏற்­கெ­னவே தகு­தித் தேர்­வு­கள், நேர்­கா­ணல்­கள், பல்­க­லைக்­க­ழக விதி­மு­றை­கள் ஆகி­ய­வற்­றின் அடிப்­ப­டை­யில் நிய­மிக்­கப்­பட்­ட­ வர்­க­ளுக்கு மீண்­டும் மீண்­டும் புதிய தகு­தித் தேர்­வு­களை விதிப்­பது கல்வி அமைப்­பின் மீது நம்­பிக்­கை­யின்­மையைஉரு­வாக்­கும். இதற்கு மாற்­றாக, ஆசி­ரி­யர்­க­ளின் திறன் மேம்­பாடு, தொடர்ச்­சி­யான பயிற்சி, ஆராய்ச்சி ஊக்­கு­விப்புமற்­றும் தர­மான கல்­விச் சூழலை உரு­வாக்­கு­வதே முன்­னு­ரி­மை­யாக இருக்க வேண்­டும்.

கல்­விக் கொள்கை என்­பது தேர்­வு­க­ளைப் பெருக்­கு­வ­தற்­கான கரு­வி­யாக அல்ல; சமூக முன்­னேற்­றத்­திற்­கான கரு­வி­யாக இருக்க வேண்­டும். அதுவே திரா­விட முன்­னேற்­றக் கழ­கம் பல ஆண்­டு­க­ளாக வலி­யு­றுத்தி வரும் கல்­வித் தத்­து­வத்­தின் மையக் கருத்­தா­கும்

“தேர்­வு­கள் அல்ல, கல்வி வாய்ப்­பு­கள்­தான் சமூ­க ­நீ­தியை உரு­வாக்­கும்” என்ற கொள்­கையே தி.மு.­க.­வின் அடிப்­ப­டைச் சிந்­த­னை­யா­கத் தொடர்ந்து இருந்து வரு­கி­றது.

ஒரு நாக­ரி­க­மான நாடு, தனது இளை­ஞர்­க­ளின் கன­வு­களை நம்­பிக்­கை­யால் வளர்க்கவேண்­டுமே தவிர, முடி­வில்­லாத தேர்­வு­க­ளால் சோதிக்­கக் கூடாது.

நாட்­டிற்கு தேவை புதிய தேர்வு முக­மை­கள் அல்ல.

நம்­பிக்­கைக்­கு­ரிய கல்வி அமைப்பே தேவை.

மாண­வர்­க­ளைத் தேர்­வு­க­ளால் அள­வி­டும் கொள்கை அல்ல; அவர்­க­ளின் திற­மையை வளர்க்­கும் கொள்­கையே தேவை.

அத­னால்­தான் இன்று கேட்க வேண்­டிய மிக முக்­கி­ய­மான கேள்வி:

“இன்­னும் எத்­தனை தேர்வு முக­மை­கள்?” என்­ப­தல்ல;

“ஏன் இவ்­வ­ளவு தேர்வு முக­மை­கள்?” என்­ப­து­தான்!