(விரு­து­ந­கர் மாவட்ட திரா­விட முன்­னேற்­றக் கழக மேனாள் செய­லா­ள­ரும், மேனாள் அமைச்­ச­ரு­மான மறைந்த வே.தங்­க­பாண்­டி­யன் அவர்­க­ளின் 29ம் ஆண்டு நினைவு நாளை­யொட்டி (31.07.2026) அவ­ரது மகள் தமி­ழச்சி தங்­க­பாண்­டி­யன் எழு­தி­யுள்ள கவி­தாஞ்­சலி)

மல்­லி­கைச் சர­மொன்­றின்

மணம் சுமந்த காற்று

காத­மர்ந்து ‘அப்பா’ என்­கி­றது.

தீக்­கு­ள­வி­யொன்று

தான் கலைத்த காற்­றில்

தட­மற்­றுப் பறக்­கின்­றது.

கால் தடங்­கள்

மறைந்த கால வெளி­யில் அப்­பா­வின்

‘சார்லி சென்ட்’ மணம்

சுமந்த பவள மல்­லி­கள்

தலை­கீ­ழாக உதிர்ந்து கிடக்­கின்­றன.

அதன் துவண்ட காம்­பொன்­றில்

அவ­ரின் கைவி­ரல் நரம்­பின் சாயல்.

அர­வ­மற்ற இப்­பொ­ழு­தின் கனம்

குறைத்த மயி­லின் அக­வ­லொன்று

கேவல் சுமந்து தேம்­பு­கி­றது.

பக­லின் அயற்­சி­யு­டன் இர­வின் சுகம் கலக்­கும்

கல­வி­யின் சோர்­வு­டன் அந்தி விடை­பெ­று­கின்­றது.

நிலை­யா­மை­யின் புதிர்

கொண்ட மினுக்­க­மு­டன் நட்­சத்­தி­ர­மொன்று

நீள்­தொ­லை­வில் கண்­சி­மிட்­டு­கின்­றது.

பய­மற்­றி­ருந்த குழந்­த­மை­யின் கம்­ப­ளி­யென

இருள் விலக்கி,

அப்­பா­வின் உள்­ளங்கை நில­வென எழு­கின்­றது.

ஆறு­த­லும் தேறு­த­லு­மற்ற அந்­த­ரத்­தில்

அப்­பா­வின் மாயக்­க­ரம் பற்றி நிக­ழின்

துயர் மறக்­கும் மகள்­க­ளுக்­கும் –

நினை­வின் பால்­வெ­ளி­யில் தனித்­த­லை­யும்

மக­ளைக் கன­வில் தலை­கோ­தும்

அப்­பாக்­க­ளுக்­கு­மா­னது –

வாழ்­வின் பெருங்­க­டல்

இணைக்­கும்

இவ்­வு­ல­கும் அவ்­வு­ல­கும் !