யார் அந்த கணபதி?
கலைஞரின் நண்பரா? உறவினரா? ஆம்..உறவினர்தான். உலகெங்கு வாழும் தமிழர்கள் அனைவருமே அவரது உறவினர்தான்.. உடன்பிறப்புகள்தான்.
கணபதி மலேயா நாட்டில் வாழ்ந்த உரிமைப் போராளி. மலேசியா- – சிங்கப்பூர் இரண்டும் ஒரே நாடாக மலேயாவாக, பிரிட்டிஷாரின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தபோது தொழிலாளர்களின்
உரிமைக்காக அந்த நாட்டு
அரசாங்கத்தை எதிர்த்துப் போராடியவர்தான் மலேயா கணபதி. பெயரில், மலேயா இருந்தாலும் அவர், தமிழ்நாட்டின் தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்.
தமிழகத்திலிருந்து பல பேர் தொழிலாளர்களாக இலங்கைக்கும் மலேயாவுக்கும் வெள்ளைக்காரர்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் சென்றனர். அங்கேயே வாழ்ந்தனர். குடும்பம், குழந்தைகள் என அங்கேயே வாழக் கூடிய சூழலுக்கு ஆளாயினர். மலேயாவில் இருந்த எஸ்டேட்டுகளில் வேலை பார்த்த தொழிலாளர்களின் உரிமைக்காகப் போராடியவர் கணபதி. அதற்காக அப்போது மலேயாவை ஆண்ட பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம்
அவருக்குத் தந்த பரிசு, தூக்குத் தண்டனை.
அவரது உரிமைப் போராட்டத்தின் நியாயத்தை உலகளாவிய தொழிலாளர் வர்க்கம் மலேயா அரசிடம் எடுத்துரைத்தது. எப்போதும் உழைக்கும் மக்கள் பக்கம் நிற்கும் இயக்கமான திராவிட இயக்கமும், கணபதியை விடுதலை செய்யக் கோரியது. இந்தியாவின் பிரதமராக இருந்த நேருவிடம் முறையிடப்பட்டது. வெளி யுறவுக் கொள்கைகள் காரணமாக இந்திய அரசாங்கத்தால் நடவடிக்கை எடுக்க முடியவில்லை. கணபதி தூக்கிலிடப்பட்டார். அந்தக் கொடுமை தாங்காமல் கலைஞர் ஒரு கட்டுரை எழுதினார்.
1949ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், தி.க.விலிருந்து தி.மு.க. பிரியாத காலத்தில் கலைஞர் எழுதிய கட்டுரையின் தலைப்புதான் ‘கயிற்றில் தொங்கிய கணபதி’. தமிழ்நாட்டை, அதுவும் தன்னுடைய தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த இளைஞனின் உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போன
வேதனையில் அவர் எழுதிய
கட்டுரை, தனிப் புத்தகமாகவும் வெளியானது.
“இருபத்தி நான்கு வயது இளைஞன், எழில்நிறை தமிழன், கணபதி கயிற்றிலே தொங்க நேரிட்டது. கதியற்றவராய் – காப்பாற்ற நாதியற்றவராய்- ஏன்?”- கலைஞரின் இந்தக் கேள்வியில் நியாயம் உண்டு. அத்துடன், கலைஞருக்கும் அப்போது ஏறத்தாழ அதே வயதுதான். தன் வயதை நிகர்த்த ஓர் இளைஞன், அதுவும் தன்னைப் போல போராட்டக் குணமுள்ள இளைஞன், மலேயா நாட்டில் ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தால் தூக்கிலிடப்
பட்டதைக் கலைஞரால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அதன் விளைவே, அந்தக் கட்டுரையும், அதன் தொகுப்பான சிறு நூலும்.
‘கணபதி தூக்கிலிடப்படுவார்’ -இச்செய்தி, திராவிடத்தை- ஏன், உலகத்தையே எட்டிய நேரத்தில் திராவிடம் சோர்ந்து வீழ்ந்தது. அதே வேளையில், ஆறுதல் சிறிது தலைக்காட்டியது. சுதந்திர பூமியில்- சுதந்திர வீரர்களாய்- சுதந்திரத் தலைவர்களைப் பெற்றிருக்கிற நமக்கு ஏன் வீண் சஞ்சலம்? நமது சர்க்கார், நமது நாட்டுக் கணபதியை அநாதையாக மலேயாவில் மாளவிடாது என மனத்தைத்
திடப்படுத்திக் கொண்டோம்.
அது மட்டுமல்ல, காமன்வெல்த்தோடு ஏற்படும் உறவு, கணபதியைக் காப்பாற்றும் என நம்பி, கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டோம். துடைத்த கையை எடுக்கவில்லை. தூக்கு மேடை கணபதியைத் தின்று ஏப்பமிட்ட சப்தம் நமக்குக் கேட்டுவிட்டது.
உலகில் எத்தனையோ பேர் தினம் தினம் சாகிறார்கள். எல்லாவற்றுக்குமா எல்லோரும் கவலைப்படுகிறோம்? அதுபோலவே, எத்தனையோ பேர் தூக்கிலிடப் படுகிறார்கள். ஆனால், கணபதியின் தண்டனை தமிழ்நாட்டிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது. கணபதியே ஒரு பாடமாகிவிடுகிறார் தமிழ்நாட்டுக்கு.
அவர் வாழ்வே தமிழர்க்கு ஒரு அரசியல் வகுப்பு. அவரது இறுதிக் கடிதம் தமிழ்ப் பட்டாளத்துக்கு ஒரு போர்ப் பிரகடனம்.
– -என்று அந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ள கலைஞர், தனக்கு ஆட்சி செய்யும் வாய்ப்பு அமைந்தபோது, புலவர் கலியபெருமாள், தோழர் தியாகு ஆகியோரின் மரண தண்டனையை ரத்து
செய்வதற்கு சட்ட ரீதியாகத் துணை நின்றார்.
ஈராக் அதிபர் சதாம் உசேன் அமெரிக்க சதியால் தூக்கிடலிடப் பட்டபோது, மரண தண்டனைக்கு எதிராகக் குரல் கொடுத்தவர்கலைஞர். அவருடைய படைப்புகள் மானுடத்தின் விடுலைக் குரல்.