ம ண் பேசும் மொழிக்கொரு

மன்னவன் வந்தாய்…

மக்கள் பேசும் உரிமைக்கு

முன்னவன் நின்றாய்..

“தமிழ்” என்ற மூன்றெழுத்தில்

தன் உயிரை வைத்தாய்...

“சமநீதி” என்ற சொல்லுக்கு

சட்டத்தின் வடிவம் தந்தாய்...

பேனா பிடித்த விரல்களில்

புரட்சியின் மை இருந்தது…

நீவீர் பேசிய ஒவ்வொரு சொல்லிலும்

புதிய தமிழகக் கனவு இருந்தது...

ஆளுநர் ஏற்றும் கொடியை

முதல்வன் ஏற்றச் செய்தாய்...

மாநிலத்தின் உரிமை என்பது

மக்களின் உரிமை என்றாய்...

மனிதனை மனிதனே இழுக்கும்

கைரிக்ஷா காலம் முடித்தாய்...

உழைப்பவனின் கரங்களில்

சக்கரத்தைத் தந்தாய்...

வயலில் வியர்வை சிந்தியவன்

வானத்தைப் பார்த்த காலம் போய்...

விவசாயியின் மின்மோட்டாரில்

விடியலை ஓடவிட்டாய்...

பெண்ணுக்கு உரிமை என்றால்

வார்த்தையல்ல வாழ்வுரிமை என்றாய்...

மகளுக்கும் சொத்தில் பங்கு என்ற

மாற்றத்தின் கையெழுத்து தன்னுடையது...

அடுப்படியில் இருந்த கைகள்

அரசியலையும் பொருளாதாரத்தையும் கற்க செய்தாய்....

விடியல் வேண்டும் என்று

மகளிர் சுயஉதவிக் குழுக்களை விதைத்தாய்…

ஒரு பெண்ணின் சேமிப்பில்

ஒரு குடும்பத்தின் எதிர்காலம் என்றாய்...

ஒரு பெண்ணின் தன்னம்பிக்கையில்

ஒரு சமூகத்தின் மறுமலர்ச்சி என்றாய்...

108 என்ற மூன்று இலக்கத்தில்

எத்தனை உயிர்களின் மூச்சை காப்பாற்றினாய்...

அழைத்தவுடன் வரும் ஆம்புலன்ஸில் எத்தனை குடும்பங்களின் நம்பிக்கையை காப்பாற்றினாய்...

சென்னையின் வானில்

கட்டிடங்கள் மட்டும் எழவில்லை...

கணினித் திரைகளுக்குள் நவீன தமிழ்நாட்டை உருவாக்கினாய்...

கோடிக்கணக்கான படித்த இளைஞர்களுக்குள் பல கனவுகள் எழுந்தன...

டைட்டல் பூங்காவின் கதவுகளை திறந்தபோது...

தமிழக இளைஞனின் கைகளில்

உலகத்தின் வேலைவாய்ப்புகள் வந்து குவிந்தன...

இடஒதுக்கீடு என்ற ஏணியில்

எத்தனை தலைமுறைகளை ஏற்றினாய்...

கல்வி என்ற விளக்கில்

எத்தனை இருட்டுகள் ஓடின...

தமிழ்நாட்டில் தாங்கள் கட்டியது கட்டிடங்கள் அல்ல...

கட்டிடக்கலையில் நீவீர்! கரிகால் சோழனை மிஞ்சினாய்...

நீ... எழுதிய இலக்கியத்தையும், நீ படைத்த வரலாற்று சாதனைகளையும் இனி...?

ஆம் “கலைஞர்” என்ற சொல் இவ்வுலகில் என்றும் மறையாத சொல்!