மு
ரசொலியை துண்டறிக்கை போல தொடங்கி, வார ஏடாக நடத்தி, பின்னர் நாளிதழாக்கியவர் முத்தமிழ றிஞர் கலைஞர். வணிகரீதியாகத் தொடங்கப்படும் பத்திரிகைகளுக்கான கட்டமைப்புகள் எந்தளவிற்கு இருக்க வேண்டுமோ, அதே அளவுக்கு கட்சியின் பத்திரிகையான
முரசொலிக்கும் சிறப்பான கட்டமைப்புகளைக் கலைஞர் உருவாக்கி யிருந்தார். அச்சகம், விநியோகம், விளம்பரம், சந்தா போன்ற அனைத்திலும் முரசொலி முன்னணியில் இருந்ததால், சிறிய ஊர்களில் உள்ள கடைகளில்கூட முரசொலியை வாங்க முடியும் என்ற நிலையை
ஏற்படுத்தியிருந்தார்.
கட்டமைப்பை எந்த அளவிற்குப் பலப்படுத்தினாரோ அதே அளவுக்கு முரசொலி செய்திகளின் உள்ளடக்கமும் வலிமையாக இருக்கும். சின்னச் சின்ன பெட்டிச் செய்திகள் கூட பெரும் தாக்கத்தை அரசியல் களத்தில் ஏற்படுத்தும். கார்ட்டூன்கள் இந்தியாவை ஆண்டவர்களையே அசைத்துப் பார்த்திருக்கிறது. கேள்வி -– பதில், நாடாளுமன்ற- -– சட்டமன்றப் பேச்சுகள், மாநாட்டு உரைகள் என்று
முரசொலி வெளியிடும் செய்திகள் அனைத்தும், தொண்டர்களுக்கு உணர்வை ஊட்டக்கூடியவை. அதில், மிக முக்கியமானது கலைஞர் எழுதும் உடன்பிறப்புக் கடிதம்.
ஆட்சியில் இருந்தால் திட்டங்களை யும் சாதனைகளையும், அரசாங்கத்தின் செய்தி-மக்கள் தொடர்புத் துறையைவிட பரவலான அளவில் முரசொலியில் வெளியாகும் கலைஞரின் கடிதம் கொண்டு சேர்க்கும். எதிர்க்கட்சியாக இருந்தால், கழகத்தின் செயல்பாடுகள், முக்கியமான முடிவுகள், அவற்றைச் செயல்படுத்த வேண்டிய விதம் என்று தொண்டர்களைச் சோர்வில்லாமல் செயல்பட வைக்கும்
ஆற்றலுடன் கலைஞரின் ‘உடன்பிறப்புக் கடிதங்கள்’ இருக்கும். 2001 ஆம் ஆண்டு சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முன்பாக, கலைஞர் தொடர்ச்சியாக எழுதிய கடிதங்களில், 5 ஆண்டுகால தி.மு.க. ஆட்சியில் நிறை வேற்றப்பட்ட திட்டங்களைத் துறை வாரியாக ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் எழுதினார்.
2007ல் நெல்லையில் தி.மு.க. இளைஞரணி மாநில மாநாடு நடைபெற்றதையொட்டி, தமிழ்நாடு முதல் உலகளாவிய அளவில் சாதனை படைத்த இளம் தலைவர்களின் வரலாற்றை இளைஞரணியினருக்கு கடிதம் மூலமாகக் கலைஞர் எடுத்துரைத்தார். கலைஞர் எழுதும் கடிதங்கள், உடன்பிறப்புகளுடன் உரையாடுவது போல இருக்கும். தன்னு டைய கருத்தைச் சொல்லி, தொண்டர்களின் உணர்வு என்ன என்பதைக் கடிதங்கள் வாயிலாகவே கண்டறிந்தவர் கலைஞர்.
அவதூறுகளையும் துரோகங்களையும் வாழ்க்கை முழுவதும் எதிர்கொண்டவர் கலைஞர். மனம் கலங்காமல் அவரது பயணம் தொடர்ந்தது. அது பற்றி உடன்பிறப்புகளுக்கு இப்படி எழுதுகிறார்.
“முழுமையாக ஒரு நாள், இதயத்தை இடரும் எந்தச்
செய்திகளும் இல்லை.- எனவே இன்று நிம்மதி” என்று அமைதியாக ஒரு சேர இரவும் பகலும் இணைந்து கழிந்ததே கிடையாது. அப்படியொரு வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டஎனக்கு, பாலைவனத்தில் நடந்தால் பாதம் கொப்பளிக்கும்
என்பது கூடவா தெரியாது?ஆனால், எனக்குப் பாதம் மட்டும்கொப்பளிக்கவில்லை. இதயமே கொந்தளித்தது. அதற்கு எந்த மருத்துவரும் தரமுடியாத மருந்தாக என் கையில் இருப்பதுதான் எழுத்து.
“அம்மவோ.. வீண் பழி சுமத்துகிறார்களே!” என்று உள்ளம் கதறி அழும். உடனே எழுத உட்காருவேன். எழுதியதைப் படிப்பேன். என் எழுத்துகள் என் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, என் தோளைத் தட்டும். துயரம் பறக்கும். அவரா? நம்பமுடியவில்லையே.. இப்படியொரு துரோகம் செய்துவிட்டாரே.. நன்றி என்ற சொல்லுக்கே நாட்டில் இடமில்லையா? ஏங்கும் நெஞ்சம். வீங்கும் விழிகள். ஆறுதல்கூற எழுதுகோல் ஓடி வரும். எழுதும். எழுந்துகொள்வேன் நான்.
சினம் பொங்குமளவுக்குச் சிறியோர்தம் இழிமொழி, பழிமொழி கிளம்பும். பகை நாணும் படைக்கலன்களாய் எழுத்துகள் பின்னே அணிவகுக்கும்.
எழுதிப் படிப்பேன். புழுதியெனக் காற்றில் மறையும் பகைப்புலம்.
-கலைஞரின் எழுத்துகள் அவருக்கு மட்டுமல்ல, அவருடைய உடன்பிறப்புகள் அத்தனை பேரின் மனதிற்கும் மருந்து. உடன்பிறப்புகளுடன் உரையாடிய கலைஞரின் கடிதங்கள் அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் பத்து தொகுதிகளாக வெளிவந்தன. கலைஞரின் மறைவுக்குப் பின்
54 தொகுதிகளாக ‘கௌரா பதிப்பகம்’ வெளியிட்டது.