பூவிதழின் மென்மையிலும், மென்மையான புனித உள்ளம்! அன்பு உள்ளம்! அரவணைக்கும் அன்னையுள்ளம் கொண்டு, உலக அரசியல் வரலாற்றில் இயக்கத்தொண்டர்களை தோழர்களாய், தம்பியராய் பாவித்து, பாசம் வைத்து, “தம்பிக்கு,” எனக் கடிதம் எழுதி, அண்ணன் - தம்பி பாசப்பிணைப்பை கற்பித்து, காலதேவனின் கொடும் கரங்களில் கண்ணயரும் நேரம் வரை இனிய தம்பியர் புடைசூழ வலம் வந்த, அமைதிமிகு அண்ணா அவர்களின் 117 வது பிறந்தநாள் இன்று.
தறியோசையும், தமிழோசையும் இணைந்தே ஒலித்த காஞ்சிமாநகரில், கல்லெல்லாம் சிலைசெய்த பல்லவரின் தொண்டை மண்டலத் தலைநகராம் காஞ்சியில், “தொண்டை நந்நாடோ, சான்றோருடைத்து” என்பதனை மெய்ப்பித்த நமது மன்னவராம் தென்னவர் ஏற்றிப் போற்றும் அறிவுநிறை அண்ணா அவர்கள் தோன்றினார்.
சாகுந்தலம், இரகுவம்சம், நாகாநந்தம், இத்னாவளி, பிரியதரிஷிகா, போன்ற பெரும் காப்பியங்களைப் படைத்த, காளிதாசப் பெரும்புலவனால்,” நகரேஷு காஞசி” எனப் புகழப்பட்ட ஆயிரம் ஆலயங்கள் கொண்ட ஆன்மீக பூமியாம் காஞ்சியில், பகுத்தறிவு கணைதொடுத்து, பழைய பஞ்சாக இழிவகற்றி, , சுயமரியாதை சுடரேந்தி, அறிவாயுதம் பலவற்றை தம்பியர்க்கு தயாரித்துத் தந்த அறிவாசான் அண்ணா அவர்கள் பிறந்தநாள் இந்த செப்டம்பர் 15.
சரித்திர பின்புலமின்றி, சாம்ராஜ்ய பெருமை ஏதுமின்றி, சாமானிய குடும்பத்தில் தோன்றி, தும்பை மலர் உள்ளத்துடன் தூய லட்சியங்களுடன் அருவிநடைத் தமிழால், ஆரியத்தின் மாயை தோலுரித்து, வேரறுத்து, அண்ணா! அண்ணா! என எந்நாளும் இளைஞர் படை பாசமலர் தொடுக்க, வெற்றி உலா வந்த பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் காஞ்சியில் கதிரவனாய் உதித்த நாள் இந்த செப்டம்பர் 15.
தலைவர் கலைஞரும் தனது அண்ணனின் தோற்றத்தை,
“ வந்துதித்தான் அண்ணன்!
கீழ் வானுதித்தக் கதிர் போல!
புரியாதோர்க்குப் புதிர்போல! “ என்றே புகழஞ்சலியாய்ப் பாடினார்.
இசையால் வசமாகா இதயமண்டோ? என்பார்கள். அதுபோல அண்ணாவின் நாவண்மைக்கு, வாதத்திறமைக்கு, நகைச்சுவை சிதறலுக்கு அன்றைய இளைஞர் உலகம் அவருக்கு கட்டுண்டு கிடந்தது.
தனது அரசியல் பொது வாழ்வை எப்படி எளிமையாக தொடங்கினாரோ, அதுபோலவே எளிமை பாதையில் கடைசிவரை தொடர்ந்த பெருமகன் பேரறிஞர் அண்ணா.
அவருக்கு அரசியலில் கோபம், நட்பில் வைராக்கியம் என்றெல்லாம் பெரிதாக இருந்ததே இல்லை.
அவரின் கொள்கையில் மாறுபாடு கண்டவர்கள் கூட, குளிர் தரும் அவரது அமுதத்தமிழில் இளைப்பாரிடவே எண்ணினர். அதை ஏற்றனர். மனதிற்குள் போற்றினர்.
தனது எண்ணங்களை தெளிவாக்கவும், வலியுறுத்தவும் கேட்போர் நெஞ்சில் பதிய வைக்கவும், உருவகங்களை பயன்படுத்துவதில் அண்ணா தன்னிகரற்று விளங்கினார்.
மின்சார விளக்குகள் தேவையில்லை.
குத்துவிளக்குத்தான் இருக்கவேண்டும்.
விமானம் பறக்கக் கூடாது.
கருடன்தான் பறக்க வேண்டும்.
ரயில் வண்டி கூடாது.
கட்டை வண்டி தான் சிறந்தது.
தீப்பெட்டி தேவையில்லை.
சிக்கி, முக்கி கல் தான் தேவை.
துப்பாக்கி வேண்டாம்.
வேலும், வில்லும் போதும்.
மாளிகைகள் தேவையில்லை.
பர்ணசாலைகள்தான் வேண்டும். என்று யாரும் பேசுவதில்லை.
பென்சிலின் மருந்தின் பெருமை பேச வேண்டிய இக்காலத்தில் “சஞ்சீவி பர்வதத்தின் “ அருமையைப் பற்றி பேசலாமா?
அதற்குப் பள்ளிக்கூடங்கள் எதற்கு?
பஜனைக் கூடங்கள் போதுமே?
தசரதன் வீட்டில் டெலிபோன் இருந்ததில்லை.
ஸ்ரீராமன் ரேடியோ கேட்டதில்லை.
சிபி சினிமா பார்த்ததில்லை.
ஆனால் நம் காலத்தில் இவை அனைத்தும் இருக்கிறது. சிலர் கூறுகின்றனர் காலம் கெட்டுவிட்டதென்று.
கடிகாரத்தை கவனித்து நடக்கின்ற மேனாட்டினர் முன்னேற்றத்தின் உச்சியில் உள்ளனர்.
பஞ்சாகத்தைப் பார்த்து வருகின்ற நாம் பின்னேற்றத்தின் கடை கோடியில் இருக்கிறோம்.
விஞ்ஞானியின் அறிவு கண்டுபிடித்துக் கொடுத்த கிராமபோனில் பழைய பஜனைப்பாட்டை பாடவிட்டு மகிழ்கிறோமே, மகிழலாமா?
யோசித்துப்பார்.
இது கேவலம் மூடநம்பிக்கை.
காலம் மாறக்கூடியது.
மாறிக்கொண்டே தான் இருக்கும்.
காலத்திற்கேற்ப கருத்தில் மாற்றம் வேண்டும்.
மாறாத சமுதாயம் மறைந்து போகும்.
இப்படி ஈரோட்டுக் கணைகள் அவரது எழுத்திலும், பேச்சிலும் எதிர் பட்டது.
அந்நாளைய ஆட்சியாளர்களின் உல்லாசப் போக்கை, ஊதாறித்தனத்தை உணர்த்த வந்த அண்ணா, “ கும்பியெரியுது! குடல் கருகுது! கோட்டை வாசிகளுக்கு, கோடை வாசம் ஒரு கேடா?’ எனச் சாடினார்.
அண்ணாவின் சொல்வன்மை மிகப் பெரிய தம்பியர் படையை அவருக்கேற்படுத்தியது. கையில் காசில்லாவிட்டாலும், மனதில் மாசில்லாமல் துடிப்போடு செயலாற்றும் தொண்டர்கள் வேறு எந்த இயக்கத்திற்கும் இதுபோல் அமைந்ததில்லை.
இப்படித்தான் அண்ணா என்று தனித்த அடையாளம் இல்லாமல் அண்ணனாய், தலைவனாய், எளியமனதினராய், புதுமை புத்தனாய், பொன்னாசை, பொருளாசை அற்றவராய், மேற்கத்திய சிந்தனை உணர்ந்தவராய், நாடக விற்பன்னராய், நவீன தமிழின் தூதுவராய் என்று இன்னும், இன்னும் எத்தனையோ சொல்லலாம்.
தந்தைப் பெரியாரை விட்டுப் பிரிந்த போதும் தனி இயக்கம் காண அவர் விரும்பவே இல்லை. காலச்சூழல் சுற்றியிருந்த நண்பர்கள், தோழர்கள், உயிரனைய தம்பியரின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பு என்ற நிலைப்பாடே அவரை திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் காண தள்ளியது.
ஆரம்பத்தில் அண்ணா அவர்களுக்கு சென்னையில் வீடு இல்லை. அதை அவர் பெரிதாக விரும்பியதுமில்லை. திமுக துவங்கும் முன் சென்னை வந்தால், அவரது துணைவியார் இராணி அம்மையாரின் சகோதரர் சிவசங்கரன் அவர்களது எண் 8. கருப்பண்ணன் தெரு, சென்னை - 1 ல் உள்ள வீட்டிலும், இரா. செழியன் மற்றும் பாவண்ணன் ஆகியோர் வாடகைக்கு எடுத்திருந்த சென்னை செம்புதாசு செட்டித்தெருவில் அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் 5 வது மாடியில் அமைந்திருந்த சிறிய அறையில் தான் தங்குவார்.
அதற்கு பின்னர் அண்ணாவின் நண்பர் டபிள்யூ. கே. தேவராஜன் அவர்களின் 182, கோவிந்தப்ப நாய்கன் தெரு இல்லத்திலும், திராவிட முன்னேற்றக் கழக தொடக்க கால அலுவலகம் அமைந்திருந்த எண்: 202 தங்கசாலைத் தெரு. நடிப்பிசைப்புலவர் கே. ஆர். ராமசாமி அவர்களின் இல்லம். மற்றொரு நண்பர் எஸ். எஸ். பி. லிங்கம் ஆகியோரது இல்லங்களிலும், பல நாட்கள் பேராசியரின் புரசைவாக்கம் இல்லம் என்று தான் அண்ணா அவர்கள் சென்னை வந்தால் தங்குவார்.
1958 ல் தான் சென்னை நுங்கம்பாக்கத்தில் அண்ணாவிற்கென்று சொந்த வீடு, அவரது சிற்றன்னை ( தொத்தா ) இராசாமணி அம்மையார் மற்றும் அவரது நண்பர் வாலாஜாபாத் தேவராஜன் ஆகியோரின் பெருமுயற்சியால் ரூ. 35000 க்கு வாங்கப்பட்டது.
( இதைக் குறிப்பிடக் காரணம் தலைவர் கலைஞர் அவர்கள் சென்னை கோபாலபுரம் இல்லத்தை 1954 லேயே வாங்கி விட்டார்.).
இப்படி எளிமையின் உறைவிடமாக திகழ்ந்த அண்ணா தான் ஒரு மிகப்பெரிய சமூக அமைப்பின், முன்னணி அரசியல் கட்சியின் தலைவரென ஒரு நாளும் பெருமிதம் கொண்டதே இல்லை.
எனக்காக எனது தம்பியர் இல்லை.
எனது தம்பியருக்காக நான்! - அதுகூடத் தவறு. எனது தம்பியரால் நான் என்பதே சரி.
என்னைப் பெருக்கினால் எனது தம்பிகள்!
எனது தம்பியரைக் கூட்டினால் நான்! என்பார்.
சமூகத்தின் மீதும், வேறு பட்ட கலை, பண்பாட்டின் மீதும் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்த அண்ணா அவர்கள் டெல்லிக்கு இரண்டு முறை காரிலேயே பயணம் சென்றார்.
போகும் வழியில் ஹம்பி, ஹைதராபாத், எல்லோரா குகை, அக்பரின் பதேபூர் சிக்ரி, தாஜ்மகால் போன்ற வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இடங்களை பார்த்தும், ரசித்தும் பரவசமடைவார்.
அந்தந்த இடங்களின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை உடன்வருவோருக்கு விளக்கி சொல்வதில் அவருக்கு அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி!
அதோடு உள்ளுர் பயணம் என்றால், பெரும்பாலும் இரவில் தான் பயணம். போகும் வழியில் நடைபெறும் தெருக்கூத்து, நாடகம் போன்றவற்றை சற்று தள்ளி, தலையில் துண்டைக் கட்டிக்கொண்டு ரசிப்பதில் அவருக்கு மிகுந்த நாட்டம் இருந்தது.( இன்று அரிதாரம் பூசிய அரைடிக்கட்டுகள் அந்த வரிசையில் தங்களை அடுக்கிப் பார்க்கிற வெட்கக்கேடும் தமிழ்நாட்டிலல்லவா, சட்டப்பேரவையில் அரங்கேறுகிறது)
பகலில் எதிரே தென் படும் சிறு கூடை வியாபாரிகளிடம் தான் யாரென்று விபரம் சொல்லாமல், தின்பண்டங்கள் அனைத்தையும் மொத்தமாக விலை கொடுத்துவாங்கி, அந்த ஏழையருக்கு பேருதவி புரிந்தவர் எளிமையின் சிகரம் அறிஞர் அண்ணா.
தனக்குப் பின்னால், தன்னை விட சிறந்தோரை அடையாளம் காட்டுவதே ஒரு நல்ல தலைவனின் இலக்கணம் என்பார்கள்.
ஆனால் பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் தான் இருக்கும் போதே, தனது தம்பியராம் தலைவர் கலைஞர், நாவலர் நெடுஞ்செழியன், ஈ. வே. கி. சம்பத், மதியழகன் போன்றோருக்கு தனித்தனி அடையாளங்கள், பொறுப்புகள், போராட்ட, மாநாட்டு தலைமையை கொடுத்து , அவர்தம் சிறப்புகள் கண்டு பூரித்துப் போனார்.
“நான் கோபமாக இருக்கிறேன் என்றால், அதை முதலில் கண்டுகொள்வது தம்பி கருணாநிதி தான். அதுமட்டுமல்ல நான் எதன்மீது கோபமாக இருக்கிறேனோ, அதன் மீது அவரும் கோபமாக இருப்பது போல காட்டிக் கொள்வார்.
இந்த உண்மை எனக்கு எப்படி தெரியுமென்றால் நான் தம்பி கருணாநிதிக்கு முன்பே கலைத்துறைக்கு வந்தவன்.
நெடுஞ்செழியன் எப்போதும் என்னிடம் வந்து, சற்று நேரம் எனது குறிப்பையுணர்ந்து, கவனித்து, என்னிடம் திட்டும் வாங்கி, அண்ணா கோபமாத்தான் இருக்கிறார் என்று தாமதமாக புரிந்து கொள்வார்.
“ என்னை உணர்ந்தவர்களில் முற்றிலும் உணர்ந்தவர் தம்பி கருணாநிதி என்பேன். “
“திராவிட இயக்கத்தின் முதல் பாதியை நான் முடித்திருக்கிறேன். மீதியை தம்பி கருணாநிதி தெடருவார்.” என்று மன்னார்குடியில் மாசற்ற அண்ணா மனந்திறந்த உறுதி கூறினார்.
இப்படி தலைவர் கலைஞர் அவர்களை அண்ணா அவர்கள் பலமுறை அடையாளப்படுத்தியிருக்கிறார்.
அண்ணா அவர்கள், 1962 ல் காஞ்சிபுரம் சட்டமன்றத் தேர்தலில் வெற்றி வாய்ப்பினை இழந்த பின்னர் அவரது உற்ற நண்பர் புட்டாசாமி ஐயரின் வற்புறுத்தலின் பேரில் பெங்களூர் செல்கிறார்.
அங்கு சென்ற அண்ணா அங்கிருந்து காஞ்சிபுரம் திராவிடநாடு இதழுக்கு இப்படி எழுதுகிறார் “ தம்பி, சட்டசபை தேர்தலில் தோற்ற நான் பெங்களுக்கு வந்திருக்கும் இடத்தின் பெயர் ஜெய் ( வெற்றி ) நகர். தங்கிருக்கும் வீட்டின் பெயரோ , ஜெயவிலாஸ் வேடிக்கை பார்த்தாயா? “ என்று தனது தோல்வியைக்கூட நகைச்சுவையாக்கிய பற்றற்ற தலைவர் பேரறிஞர்அண்ணா அவர்கள்.
இப்படி வாராது வந்த மாமணியாய், தனது தீர்க்கமான எழுத்தால், ஆற்றொழுக்குத் தமிழால், நகைச்சுவை திறத்தால், ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போமென்ற எளியோர் காவலனாய்த் திகழ்ந்தவர் பேரறிஞர் பெருந்தகை அண்ணா அவர்கள்.
அந்த அண்ணா தம்பியரைத் தவிக்கவிட்டு, தமிழரைப் பதைக்கவிட்டு சாவில்லாச் சரித்திரத்தில் கலந்த 1969 பிப்ரவரி 3 ம் நாள் அன்று உலகமே இருண்டதென ஓர் உணர்வு!
திக்கு தெரியாத காட்டில், இக்கட்டில் ஆழ்ந்தது போன்ற தவிப்பு!
வக்கற்று போனோமோ? வாழ வழியற்றுப் போகுமோ? என தமிழரெல்லாம் அவரவர் நிலையில் அழுது, அரண்டு, அபயம் தேடினர்.
இடையே ஓர் குரல்!
அது,
அண்ணாவின் இதயச்சிந்தனையாய், எழுத்து, பேச்சு, நாடகம், கலை, இலக்கியம், திரை, தெளிந்த மனம், தொலைநோக்குப் பார்வை, சமூக மதிப்பீடு, தோல்வியிலும், துரோகத்திலும், துவளாத நெஞ்சுரம், இவையும், இன்னும் எண்ணற்ற சாயல்கொண்டு, அண்ணாவின் நிழலாய் தொடர்ந்த உருவம், அவரது இதயத்தை யாசித்து நின்றது.
அந்த உருவம், படைநடத்த, பகை முடிக்க, தடையுடைக்க, தமிழரை வழிநடத்த, பண்பட்ட அண்ணாவின் வெண்பட்டு இதயத்தை அன்று வேண்டி நின்ற, அண்ணாவாய் உருகொண்ட, இன்னா செய்தாரையும், அவர் நாண, நன்னயம் செய்த நமது உயிரனையத்தலைவர் கலைஞரவர்கள்.
அந்தத் தலைவனின் வளர்ப்பாய், வார்ப்பாய், அதே பகுத்தறிவுச் சிந்தனையுடன், சுயமரியாதை பாதையில் நாம் பாதுகாப்பாய் பயணிக்க, ஆரிய வருணாசிரம கேடுகளை களைய, நாளும் சுழலும் சூரியனாம், நம்முயிர் தலைவர், திராவிடப் பேரசர் தளபதியர்கள் அண்ணாவின் 117வது பிறந்தநாளாம் நாளாம் இன்று காலை சென்னை அண்ணா சாலையிலிருந்து புறப்படும் பேரணிக்கு தலைமையேற்கிறார்.
உலக வரலாற்றில் ஒரு இயக்கத்தை கட்டியமைத்த, தலைவர் மறைந்து, அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக, அவரை ஆட்சியில், கட்சியில் அணுப்பொழுதும் மறவாமல், பல்கலைக்கழகங்கள், கல்லூரிகள், கலாமண்டபங்கள், நினைவாலயம், நூலகங்கள், எண்ணற்ற மக்கள் நல திட்டங்கள் என சுவாசிக்கும் வாசிப்பாகவே, அண்ணா! அண்ணா! என உருகிய தலைவர் கலைஞர் பாதையில் தொடரோட்டமாய் பேரறிஞர் புகழ் போற்றும் இயக்கம் வேரேதும் கண்டதில்லை.
அண்ணாவின் கனிவும், அவர் தலைவர் ஐயா பெரியாரின் துணிவும், தலைவர் கலைஞரின் உள்ள உறுதியும், கம்பீரமும் கொண்டு நமை வழிநடத்தும் மாண்புமிகு தளபதியவர்கள் பின்னால் அணிவகுப்போம்!
அண்ணாவின் பெருமை சொல்லி!
கண்ணான தலைவர் கலைஞரின்
தம்பியராய் தலைநகர் சென்னையில்!
ஓங்குக பேரறிஞர் அண்ணா அவர்களின் பெரும்புகழ்!