ஜ
னவரி 26! இந்தியப் புது அரசியல் ஆரம்பமாகிவிட்டது. சர்க்கார் கட்டிடங்களில், பொது இடங்களில் தீபாலங்காரமும் அரசாங்கம் ஆடம்பரமும் நடை பெற்றுள்ளன. ஆனால், மக்கள் மன்றத்திலே மகிழ்ச்சி யில்லை. ‘குடியரசு’ ஆரம்பமாகிவிட்டது என்ற எண்ணங்கூட இல்லை. அது பற்றிய சிறப்புப் பேச்சுகள் கூட இல்லை.
நமது கையிலே இருந்த மாடப்புறா, பருந்தால் விரட்டப்பட்டுவிட்டது. சுதந்திர உரிமைகள் பறிபோய்விட்டன. மாகாணங்களின் உரிமைகள், வருமான இனங்கள், வளம் பெறும் வழிகள், சுதந்திர நிலை கொள்ளை போய்விட்டன.
புதிய அரசியலமைப்பை எண்ணிப் பார்க்கையில் ஆகாயமளாவி நிற்கும் கோபுரந்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. புறா கோபுரத்தில். கீழே நாம். எனினும், நமது புறாவை நாம் பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும். பெறாமல் முடியாது. மாடப்புறாவைப் பெற கோபுரத்தின் மீது ஏற வேண்டும். ஏறவோ, நம்மால் இயலாது. ஏனெனில், கால்கள் இரண்டும் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன- சட்டம் என்ற
கயிற்றால்! எனினும், நாம் ஏறி நமது புறாவைத் திரும்பப் பெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும்.
‘எடுத்தடி’ வைக்க இயலாதபோது, அதற்கான வழிவகைகள் இல்லாதபோது, ஏறிச்செல்லும் வாயிலும் சாத்தியிருக்கும்போது எப்படி ஏற முடியும் என்ற சஞ்சலமும் சந்தேகமும் எழும்புகின்றன. உண்மை- எனினும், நாம் நமது இலட்சியத்தைப் பெற்றுத்தான் தீரவேண்டும். இதில் எந்தவித இன்னல் எதிர்நோக்கிலும், அவைகளைத் தாங்கி, தாண்டிச் செல்ல வேண்டும்.
கோபுரத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி நடக்க முடியாவிட்டால், மார்புகளால் ஊர்ந்து சென்று, நமது மாடப்புறாவை நாம் பெறுவோம் என்பதிலே திடமான நம்பிக்கையும் உறுதியும் நமது இதயத்தில் இருக்கிறது. அதே வேளையில், நமது எண்ணத்தைச் சாதிக்க, நமது இலட்சியத்தை அடைய, சட்டவிரோதம் என்ற பாதையிலே நாம் நடக்க விரும்பவில்லை. பலாத்காரம், சதி, சூதுமதி இவை நமக்குப் பிடிக்காத செயல்கள். குழப்பத்தையும், கலவரத்தையும் ஏற்படுத்தி நாட்டின் நல்வாழ்வைச் சீர்குலைத்து, இலட்சியத்தை அடைய முனைவதால் நாட்டு வாழ்வு சீர்குலையுமே தவிர, நமது எண்ணம் விரைவில் வெற்றிபெற வழியேற்படாது.
எனவே, நமது இலட்சியத்தைக் காண நாம் நடத்தும் போராட்டம்- அறப்போர்-சட்டவரம்பைத் தாண்டாமல் நேர்மையுடன் இருக்கும். நமது கோரிக்கைகளைக் கூறும்போது ஆளவந்தாரின் அடக்குமுறை அதிகமாகலாம். பயம் இல்லை நமக்கு. அதை ஏற்கச் சித்தமாக இருக்கிறோம். சீற்றமும், சித்திரவதையும் அதிகரிக்கலாம். அதனால் அலறி, ஆபத்துக் குழியில்
விழுந்துவிடமாட்டோம்.
நேர்மை என்கிற பாதை, கடமை என்கிற விளக்கு, அமைதி என்கிற ஊன்றுகோல்கொண்டு இருட்டு மயமாக்கப்பட்டிருக்கும் நமது இலட்சியப்புரியை நோக்கி நாம் எப்போதும் போல இன்னும் வேகமாக முன்னேறியே
செல்வோம். யார் தடுத்தாலும், எவர் முட்டுக்கட்டையிட்டாலும், நமது பயணத்தைத் தடுத்துவிட முடியாது.
முன்பு-பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்- வங்கத்தைத் துண்டாக்கிற்று இரண்டாக, பிரிட்டிஷ் ஆதிபத்தியம். அதுகண்டு வங்கத்தார் குமுறினர். எதிர்ப்பியக்கம் நடத்தினர். ‘அடாது இது’ என்றனர். “ஆகா.. ஒற்றுமையைக் குலைப்பதா?” என்று ஓங்காரக் குரல் எழுப்பினர். வெள்ளை ஏகாதிபத்தியத்தின் சூழ்ச்சி என்று கூறினர். ஆர்ப்பரிப்பு, கொதிப்பு, ஆத்திரக் கூச்சல் கண்ட ஆங்கில ஆட்சி அப்போது, மார்தட்டித்தான் பேசிற்று. சட்டம் செய்துவிட்டோம், அதை மீண்டும் ரத்து செய்வதென்பது எங்கள் அகராதியில் இல்லை, இட்டது இட்டதுதான் என்று கர்வத்துடன் பதில் தந்தனர்.
ஆனால், கர்வம் நீடிக்கவில்லை. மக்கள் எதிர்ப்பு மண்டியிடச் செய்தது.
சட்டத்தை மீண்டும் மாற்றும்படி செய்தது. துண்டுபோடப்பட்ட வங்கம் ஒரே வங்கமாக ஆக்கப்பட்டு, ஆகஸ்ட் 15 வரை ஒரே மாகாணமாக இருந்து, பின் பாகிஸ்தானுக்குப் பாதியும், இந்துஸ்தானுக்கு மீதியும் என்று ஆயிற்று.
சட்டம், சாசுவதமானதல்ல. அதிகாரத்திலிருப்போரால் மமதை, மண்டைக் கர்வம் காரணமாகப் பேசப்படலாம், போட்டால் போட்டதுதான் என்று! ஆனால் அந்தப் பேச்சை மக்களின் இதயக்குமுறல் மாற்றிவிடும். மக்கள் சக்தி முன் மமதையும் கர்வமும் பொடிப்பொடியாகிவிடும்.
புது அரசியல் மூலம், மாகாணங்களுடைய அதிகாரங்கள் டெல்லியிலே கொண்டுபோய்க் குவிக்கப்பட்டிருப்பது- ஒவ்வொரு மாகாணத்திலும் உள்ளவர்களை ஆத்திரமயமாக ஆக்கியிருக்கிறது. மாகாணத்திற்குக் கிடைக்கக்கூடிய வருமான இனங்கள், மத்திய சர்க்காருக்குக் கொண்டு போகப்பட்டிருக்கின்றன. குடியரசின் தலைவராக வருபவர் நினைத்தபோது மாகாணங்களின் நிர்வாக அதிகாரத்தில் தலையிடும் அளவுக்கு மாகாணங்களின் சுதந்திரம் பறிபோயிருக்கிறது.
நேரு, பட்டேல் போன்ற முதல் வரிசைத் தலைவர்களுக்கு அடுத்தபடியாக, யார் அந்த இடத்திற்கு வந்தாலும், இவ்வளவு செல்வாக்கும் மதிப்பும் ஏற்பட முடியாது. எனவே எதிர்காலத்தில் அந்த இடத்தில் அமருபவர்கள் தங்கள்
ஆட்சிப் பொறுப்பையேற்று அதிகாரம் நடத்தத் துவங்கும்போது மறைந்து கிடக்கும் மனக்குறைகள் மகத்தானதாகத் தெரிய ஆரம்பிக்கும். பிரகாசம் பேச ஆரம்பிப்பார் காரசாரமாக! காமராஜருக்கும் அந்த அளவு துணிவும் வேகமும் பிறக்கலாம். -இது இன்றைய அரசியலமைப்பில், டெல்லியில் கொண்டு போய் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் அதிகாரங்களையும், எதிர்காலத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது நன்கு விளங்கும்.
எண்ணிப்பார்க்கும்போது, நமது இலட்சியத்துக்கு எதிர்பாராத இடத்தி
லிருந்தெல்லாம் உதவி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை, ஒளி விடுகிறது. கலக்கமும் கவலையும் நமக்கில்லை. கடமையும் தொண்டும் நம்மைத் தழுவிக்
கிடக்கின்றன. வேதனையும் விம்மலும் விலகட்டும். வீரர்கள் படை
தயாராகட்டும். வெற்றி நமதே!
(திராவிடப் பண்ணை 1951இல் வெளியிட்ட இதயகீதம் என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பிலிருந்து..)