“யாருடா அவன் வாயில்லா ஜீவன்கள் குடிக்கிற தண்ணிய எச்சி பண்றது?” என்ற முரட்டுக் குரல் ஒன்று கேட்டது. நிமிர்ந்து பார்த்தான். ஓங்கி ஒரு அறை. பளார் என்ற சத்தம். அதைத் தொடர்ந்து “ஐயோ அம்மா” என்ற அவலக் குரல். விறைக்க விறைக்க தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்த மாடுகளும், திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் குடிக்க ஆரம்பித்தன. கன்னத்தைத் தடவிக் கொண்டிருந்த இவனுடைய கைகளை அவள் மெல்ல பற்றினாள். பரிவாக, அந்த அடிபட்ட கன்னத்தைத் தடவிக் கொடுத்தாள். இரண்டுத் துளி கண்ணீர் அந்தக் கையை நனைத்தன. “அழுவாதே அவனுங்களே அப்படித்தான். மொரட்டுப் பசங்க” என்று அன்போடு சொன்னாள்.

அவர்கள் இருவரும் எப்படியோ அறிமுகமானவர்கள். இவன் அழைத்து வரவேண்டியது. அவள் காசு வாங்க வேண்டியது. கூட்டு வியாபாரம். அதுகூட இரண்டு நாட்களாக மந்தம். வீடு வீடாக நின்று தங்கள் குறைகளை முறையிட்டார்கள். வீதி வீதியாக நின்று கெஞ்சிப் பார்த்தார்கள். நெஞ்சிலே இரக்கமுள்ள புண்ணியவான்களில் எவரும் கண்ணில் தட்டுப்படவே இல்லை. அலுத்து சலித்து அயர்ந்து, தண்ணீரையாவது இரண்டு வாய் குடிக்கலாம் என்று வந்தபோதுதான் அந்த அறையும், அவதியும்.

வெகுநேரம் கையை நீட்டிக்கொண்டே நின்றார்கள். எத்தனையோ பேர் காப்பி சாப்பிட்டுவிட்டு போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருத்தருக்காவது, ‘ஒரு காலணா கொடுத்தால் கடவுள் காப்பாற்றுவார்’ என்கிற நம்பிக்கையே இல்லை. விதம் விதமான நிறங்களில் வரிசையாக அடுக்கப்பட்டிருந்த அந்த தின்பண்டங்கள் இவர்கள் இருவரையும் பார்த்து புன்னகை புரிந்தன.

யாரோ ஒரு நாகரீகமான மனிதர் எங்கே முகத்தில் வழிந்த வியர்வை, பவுடரைக் கலைத்துவிடப் போகிறதோ என்ற கவலையால் துடைக்க கைக்குட்டையை எடுத்தார். ஒரு காலணா நழுவி கீழே விழுந்தது. இவன் ஓடி அதை எடுத்தான். சுற்றிலும் திரும்பிப் பார்த்தான். உலகமே அவனை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றிற்று. அறை வாங்கிய கன்னத்தில் குடியேறியிருந்த அந்த வலி அப்போதுதான் காலி செய்து கொண்டிருந்தது. அவர் பின்னாலேயே ஓடினான். “ஐயா..” என்று இழுத்தாற்போல கூப்பிட்டான். “எட்டிப்போடா… சீ.. பிச்சைக்கார நாயே” என்று சொல்லிக்கொண்டே வேகமாக நடந்து போனார்.

இவன் கையிலே இருந்த அந்த காலணாவை என்ன செய்வது என்று இருவருக்குமே புரியவில்லை. காப்பி கடையிலே இருந்த எந்த தின்பண்டமும் அந்த செப்புக்காசை மதிப்பதாக இல்லை. பக்கத்தில் வெற்றிலைப் பாக்குக்கடையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த வாழைப்பழக்குலை கண்களில் பட்டது. காசை எடுத்துக்கொண்டு இவன் அந்த கடைக்கு ஓடினான்.

“ஐயா காலணாவுக்கு பழந்தாங்கோ” என்று அந்தக் காலணாவை நீட்டினா. “ஒரு வில்ஸ் தாங்கோ” என்று ஒருவர் ஒரு அணாவை நீட்டினார். “இந்தாங்க வில்ஸ். பாக்கி அரையணா” என்று கடைக்காரன் சிகரெட்டையும் சில்லறையையுந் தந்தான்.

“ஐயா வயத்த பசிக்குது. காலணா பழந் தாங்கோ” என்று உரக்கக் கூவினான். “அசோகா காலணா, வெற்றிலை காலணா” என்று யாரோ ஒருவர் அறையணாவைப் போட்டார். “அசோகா இல்லியே, வேறெதாவது தரட்டான்” என்று கடைக்காரன் தன்னை நாணயமாகக் காட்டிக்கொண்டான். “அப்போ காலணாவுக்கு வெற்றிலை பாக்கு தந்திடுங்கோ” என்றார் அவர். “ரொம்ப நாழியா கேக்குரேனே” என்று இவன் கத்தியே விட்டான்.

“ஏண்டா கத்துறே, கொண்டா காசை” என்று காசை வாங்கிப் பெட்டியில் போட்டுவிட்டு, “என்ன வேணும்?” என்று கடைக்காரன் கேட்டான். “காலணா பழந் தாங்கோ” என்று இவன் பழைய பாடத்தைப் படித்தான். “பழம் ஒண்ணு அரையணா. பாக்கி காலணா தா” என்று கடைக்காரன் கையை நீட்டினான். அவன் பரிதாபமாக அந்தப் பழங்களைப் பார்த்தான். அவைகளும், “அவளுக்கு நானென்ன மட்டமா?” என்று அந்த தின்பண்டங்களைக் காட்டின. “இல்லை”என்பதற்கு அறிகுறியாக தலையை அசைத்தான். வீசி எறியப்பட்ட அந்த காசு உருண்டோடி எதிரிலே உட்கார்ந்திருந்த முடவன் எதிரில் விழுந்தது. அவனும், “நல்லாயிருப்பீங்க சாமி.. மவராஜனா” என்று வாழ்த்தினான். விழுந்து கிடந்த காசை இவன் ஓடி எடுத்தான்.

“சீ பிச்சைக்காரக் கழுதை” என்று திட்டிக்கொண்டே அந்த முடவன் விட்டான் ஓங்கி ஒரு அறை. ‘பளார்’ என்ற சத்தம் கேட்டது. “ஐயோ அம்மா” என்ற அலறல் அதைத் தொடர்ந்தது. கடைக்காரன் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருந்தான். வெற்றிலைப் பாக்கு போட்டவன், காறி உமிழ்ந்தான். சிகரெட் வாங்கியவன் சுருள் சுருளாக புகைவிட பழகிக் கொண்டிருந்தான். அடிவாங்கிய இவன் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்.

வெகுநேரம் இந்த விசித்திரமான உலகத்தை வேதனையோடு பார்த்துக் கொண்டே உட்கார்ந்திருந்தார்கள் பலர். யார் யாரோ போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். சிலர், “ஐயோ பாவம்” என்று அனுதாபந் தெரிவித்தார்கள். சிலர், “பிச்சைக்காரர்கள் தொல்லை”யைப் பற்றி குறிப்புரை கூறினார்கள். சிலருக்கு இவர்கள் இருவரும் இருப்பதாகவே தோன்றவில்லை.

“இந்த கண்றாவியை என் கண்ணால் பார்க்க முடியாது” என்று மனம் கசிந்து சூரியனும் மறைந்து போனான்.

(முரசொலி 21.1.1948)