நீங்கள் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து ஏறத்தாழ ஆயிரத்தைநூறு இரவும் பகலும் ஓடிக் கரைந்து விட்டன.
குளிரிலும், கடும் வெயிலிலும், இசை யிலும், தங்கள் திருநாமத்தை உச்சரித்துக் கொண்டே நாங்கள் உலவுகிறோம்.
வீட்டுக்கு வெளியே நீங்கள் எங்களுக்குத் தாயாக விளங்கியதால் தாயை நினைக்கும் மகளைவிடப் பன்மடங்கு அதிகமாக நாங்கள் உங்களை எண்ணி எண்ணிப் பெரு மூச்சு விடுகின்றோம்.
அண்ணன் அவர்களே, நீங்கள் அறிஞராகத் தோன்றிப் பேரறிஞராக மறைந்தீர்கள். இப்போது எண்ணிப்பார்க்கின்றோம். நீங்கள் பேரறிஞர் மட்டும் அல்ல. அறிவிலும் ஆற்றலிலும் தொலைநோக்கிலும் நீங்கள் ஆசியாவின் ஜோதி என்பதை உணர்கின்றோம்.’
நீங்கள் பல விஷயங்களைக் கவனிக்காதது போல் இருந்தீர்கள்:
ஆனால் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டுதானிருந்தீர்கள்.
உங்களைச் சிலர் -அண்ணாதுரை அரசியல்வாதியல்லர் -என்று
கேலி பேசினர். அப்படிப்பட்டவர்களை நீங்கள் “வெறும் முண்டங்கள்!’’
என்று நிரூபித்துக் காட்டினீர்கள்.
உங்களது இயல்புகள் மகத்தானவை. ஒரே பிள்ளையை வைத்துக் கொஞ்சும் தாயைப் போல் எங்கள் அனைவரிடமும் நீங்கள் கலந்து மகிழ்ந்தீர்கள். உங்களின் கோபம், தாயின் செல்லக் கண்டிப்பாக இருந்ததே தவிர, ஊடலின் சாயலாக இருந்ததே தவிர, ஒரு நாளும் எங்களுக்கு அச்சத்தையோ அதிர்ச்சியையோ தந்ததில்லை.
உங்கள் சிந்தனை காந்தியாரையும் மிஞ்சிடக் கூடியது. கண்ணீரைத் துடைக்கும் கனிவுள்ள கரங்களாகத்தான் தங்கள் கரங்கள் விளங்கின. இளைத்துப்போன இயக்கத் தோழர்களுக்கு தங்களது அன்புரைகள்
வேத வாக்குகளாகத் தெரிந்தன.
அண்ணா வரட்டும் சொல்லுவோம்”
“அண்ணா சொன்னால் போதும்!”
‘‘அண்ணா இருக்கிறார்; பயமில்லை”
இதெல்லாம் கழகத் தொண்டர்களுக்கு ‘சுவிசேஷங்கள்’ மாதிரி
இருந்தன.
இப்படி எங்களைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்த நீங்கள் பதினைந்து நாட்கள் மரணத்தோடு போராடினீர்கள். கடிகார ரிப்பேர் செய்பவர் கடிகாரங்களைப் பிரித்துப் போடுவது போல் தலைசிறந்த மருத்துவ நிபுணர்கள் தங்கள் உறுப்புக்களை பிரித்துப் போட்டிருந்தார்கள். அப்போது கூட நீங்கள்
முகம் சுளித்து நாங்கள் பார்க்கவில்லை. அவ்வளவு பொறுமையுடன்
நீங்கள் வேதனையை அடக்கிக் கொண்டிருந்தீர்கள்.
உலகத்தில் நீதி இருக்கிறது. தெய்வம் தூங்கவில்லை என்ற நம்பிக்கையில் நீங்கள் எப்படியும் பிழைத்துக் கொள்வீர்கள் என்று கனவு கண்டோம். ஆனால் நீதியுமில்லை. தேவனுமில்லை என்பதுதான் ருசுவாபிற்று.
“உங்களுக்குப் பிறகு, நாங்கள் என்ன செய்யப்போகிறோம்; எப்படி வாழப்போகிறோம்” என்று ஏங்கியதுண்டு! ஆனால், நீங்கள் வளர்த்த
கழகம் எங்களைக் காப்பாற்றிவிட்டது. ஆலமரத்துத் தூருகளில்
ஒண்டிவாழும் ‘ஜீவராசி’களைப்போல் நாங்கள் கழகத்தின் பராமரிப்பில் தலைதூக்கி விட்டோம். எல்லாம் உங்கள் புண்ணியம்தான்!
ஆனால் ஒன்றை மட்டும் நாங்கள் உணர்கிறோம்! உங்கள் படத்திற்கு முன்னால் நின்று.
நாங்கள் கன்னத்தில் அறைந்து கொள்கிறோம்; -நீங்கள் சிலரை வைக்கவேண்டிய இடத்தில்தான் வைத்தீர்கள்; அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பதவிகளைத்தான் கொடுத்தீர்கள்.
ஆனால் நாங்கள் பெருந்தன்மையாக நடக்கவேண்டும் என்பதற்காக சிலருக்குப் பதவிகளைக் கொடுத்துவிட்டு சித்திரவதைக்கு ஆளாகி
விட்டோம்.
எம்.ஜி. இராமச்சந்திரனைச் செயற்குழு உறுப்பினராக்கி, பொருளாளர் பதவியும் கொடுத்தோம்; குற்றச்சாட்டுகளுக்கு இலக்கான ‘மதி’யை சபாநாய கராக்கினோம். அதன் பயனை இன்று நாங்கள் அனுபவிக்கின்றோம்.
கருணைக் கடலே, எதையும் தாங்கும் இதயம் வேண்டும் என்றீர்கள். அதை நூற்றுக்கு நூறு நீங்கள் மறைந்த பின்னும் நிரூபித்துக்காட்டி விட்டீர்கள்; உங்களைத் திட்டித் தீர்த்தவர்கள், வசைபாடி எழுதித்
தீர்த்தவர்கள், இன்று உங்கள் சிலைகளுக்கு மாலை அணிவித்து வணங்குகிறார்கள். நீங்கள் அதைப்பார்த்து மனதுக்குள்ளேயே
சிரிக்கிறீர்கள். எங்களுக்குப் புரிகின்றது. என்ன செய்வது! உங்களைப் போலவே நாங்களும் ‘வாழ்க வன்கணாளர்கள்!’ என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
எங்களுக்கு ஒரு வகையில் அது வெற்றிதான். - ஏனென்றால் நீங்கள் இருக்கும்போது உங்களிடம் மண்டியிட வெட்கப்பட்டவர்கள், நீங்கள் மறைந்த பிறகாவது உங்கள் சிலைகளுக்கு மாலையிட வியர்க்க வியர்க்க வெயிலில் நிற்கிறார்களே! போதாதா?
பண்பில் விளைந்த பர்வதமே, எங்களை மனிதராக்கிய நீங்கள், எதிரிகளை ஏறிட்டுப்பார்க்க வைத்த நீங்கள், உங்களின் ஆருயிர்த் தம்பிக்கு -உங்களுக்கு அடுத்தபடியாக நாங்கள் போற்றி வணங்கும் தலைவர்க்கு இன்னும் கொஞ்சம் தெம்பைக் கொடுங்கள் ‘தளர்ச்சியடையாதே தம்பி, உன்னை நம்பித்தானே நானே தைரியமாக இருந்தேன், நீயே கலங்கலாமா?’ என்று அவருக்குச் சொல்லுங்கள்! அது போதும்!
-தென்னரசு இதழ் 5.2.1973