நம்முடைய இயக்கத்தின் பழைய கால நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி ஏதாவது எழுதுங்கள் என்று “முரசொலி” ஆசிரியர் கேட்டார். எல்லா நிகழ்ச்சி களையும் எடுத்துச் சொல்லுவதானால் இந்த ஏடு போதாது. எழுபதைக் கடந்து எண்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னால் இந்தத் தள்ளாத வயதில் அவைகளையெல்லாம் முறையாக நினைவுக்குக் கொண்டுவந்து எழுதவும் இயலாது. எனவே நானும் பெண்ணினத்தைச் சேர்ந்தவளாக இருப்பதால் என்னைப் போலவே இந்த இயக்கத்துக்காகப் பாடுபட்டு – ஆனால் இப்போது நம்முடன் இல்லாத – நமது அன்னையாரான நாகம்மையார் அவர்களைப் பற்றி சில சொல்லலாமென எண்ணுகிறேன்.
1921–ம் ஆண்டில், திருச்சியில் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் மாகாணக் கமிட்டிக் கூட்டம் நடைபெற்றது. அப்போது நான் மாகாணக் கமிட்டி உறுப்பினர். அந்தக் கூட்டத்தில் திரு. வி. க., டாக்டர் வரதராஜுலு நாயுடு, தண்டபாணிப் பிள்ளை, ஆச்சாரியார் ஆகியோர் கலந்து கொண்டனர். பெரியாரும் அவரோடு அன்னை நாகம்மையாரும் வந்திருந்தனர். அங்குதான் அம்மையார் அவர்களை முதன்முறை யாகப் பார்த்தேன். அது முதல் அவர்கள் மறையும் வரை – பெரியாரை விட்டுப் பிரிந்ததையே நான் கண்டதில்லை.
கள்ளுக்கடை மறியல் செய்வதென்று காங்கிரசில் தீர்மானம் அமுலுக்கு வந்தபோது அம்மையார் தலைமையாக நின்று மறியலைத் தீவிரமாக நடத்தினார்கள். மறியல்
வெற்றிகரமாக நடந்து வந்ததைக் கண்டு, அப்போது வைஸ்ராயாக இருந்த லார்டு இர்வின் பிரபு காந்தியாரை அழைத்து, எப்படியாவது அந்த மறியலைக் கைவிட வேண்டுமென்று கேட்டபோது, காந்தியார், “மறியலை நிறுத்தும் அதிகாரம் என்னிடம் இல்லை; அதற்கு ஈரோட்டிலுள்ள ஈ. வெ. ரா. நாகம்மையார் அவர்களைத்தான் கேட்கவேண்டும்” எனக் கூறினார். அந்த மறியலில் பெரியார், ஆச்சாரியார் எல்லோரும் கலந்து
கொண்டனர். என்றாலும் அம்மையாருக்குத்தான் பெருமையளித்தார் காந்தியார்.
பிறகு வைக்கத்தில் தீண்டாமை ஒழிப்புக்காக சத்தியாக்கிரகம் நடத்தச் செல்லும்போது அம்மையார் என்னையும் அழைத்தார்கள். அதற்கு நான், “இதைப்பற்றி காங்கிரசில் தீர்மானம் ஒன்றும் போடவில்லை. ஆனாலும் உங்களுக்குத் துணையாக வேண்டுமானால் வருகிறேன்” என்றேன். உடனே அவர்கள், “நான் என் கணவன் துணையுடன் செல்கிறேன். வேறு துணை வேண்டியதில்லை” என்று கூறிவிட்டு வைக்கத்துக்குச் சென்றார்கள். போராட்டத்தில் வெற்றியும் பெற்றார்கள்.
இன்று நம்முடைய கொள்கைகள் நாடெங்கும் பரவி, இதைப் பற்றித் தெரியாதவரே இல்லையென்கிற நிலைமை யிருக்கிறது. இயக்கத்தில் பணியாற்றவும் நீ முந்தி; நான்முந்தி என்று ஏராளமான தோழர்கள் இன்று நிரம்பியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆரம்பக் காலத்தில் இயக்கத்தில் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலர்தான் இருந்தார்கள். இயக்கத்துக்கென்று நிதியோ, பண வசதியோ கிடையாது. அவரவர் சொந்த வேலைகளையும் விட்டுவிட்டு இயக்கமே உயிர் என்று முன் வந்தவர்கள். அப்பேர்ப்பட்டவர்களை எப்போதும் அன்போடு வரவேற்று, உபசரித்து, ஆதரித்து வந்தவர்கள் அம்மையார்தான். அம்மையார் மட்டும் இல்லாமலிருந்தால் அப்போது இயக்கத்துக்கு ஆளே கிடைத்திருக்காது, இப்போது இந்த அளவுக்கு வளர்ச்சியும் வந்திருக்காது என்பது என்னுடைய உறுதியான எண்ணம்.
உதாரணமாகச் சொல்ல வேண்டுமானால், அடிக்கடி அய்யாவுக்கும் அழகிரிக்கும் வருத்தம் உண்டாகும். அம்மாதிரி நேரங்களிலெல்லாம் அம்மையார் அழகிரியை அழைத்து, ‘தந்தை கோபித்தால் தாயிடத்தில் மகன் இருக்க வேண்டியதுதானே முறை’ என்று கூறி ஆறுதல் சொல்லுவார்கள். எல்லோரிடத்திலும் இதைப் போலவே இதமான வார்த்தைகளைச் சொல்லி சமாதானப்படுத்துவார்கள். அன்று பணியாற்றிய யாவரும் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டுத்தான் இருந்து வந்தார்கள்.
அந்தக் காலத்தில் கழகத்திற்கென்று அமைப்பு முறை இல்லை. அதனால் எந்த விஷயத்தைப் பற்றி முடிவு செய்ய வேண்டுமானாலும் இயக்கத்திலுள்ள முக்கிய மானவர்கள் ஈரோடு சென்று வரவேண்டும். சொந்தச் செலவில், காங்கிரசுக்கு இருந்ததுபோல் இந்த இயக்கத்துக்கு வெளியார் பண உதவியும் கிடையாது. ஆகவே இப்படிப்பட்ட
நெருக்கடிகளுக்கிடையிலும் இயக்கம் வளர்ந்ததென்றால் அதற்கு அம்மையாரின் அன்பு கலந்த உற்சாகமூட்டும் மொழிகளைத் தவிர வேறு எதுதான் காரணமாயிருக்க முடியும்! ஆனால் அம்மையார் எந்தக் காலத்திலும் மேடையேறிப் பேசியதுமில்லை; எந்தப்
பத்திரிகையிலும் எழுதியதுமில்லை. இயக்கத்தையே வாழ்வாகக் கருதி அவ்வளவு
அக்கறையோடு பணியாற்றி வந்தார்கள்.
ஒரு சமயம் காரைக்குடியில் தோழர் முருகப்பா அவர்கள் முயற்சியால் ஒரு சுயமரியாதை மாநாடு நடைபெற்றது. அதற்கு மறைந்த தோழர் ஆர். கே. சண்முகம் அவர்கள் தலைமை தாங்கினார்கள். தன்னுடைய தலைமையுரையில், ‘தகப்பன் சொத்தில் பெண்களுக்கும் உரிமையிருக்க வேண்டும்’ என்று பேசினார்கள். அதன்படி அந்த மாநாட்டில் அதே மாதிரி தீர்மானம் ஒன்றும் நிறைவேற்றி னோம். இவ்வளவு காலத்துக்குப் பிறகு இப்போது அது சட்டமாக நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. காலதாமதமாக ஆனாலும் இது வெற்றி பெற்றது குறித்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.
இப்படித்தான் முன்பு தேவதாசி முறை ஒழிப்பு சம்பந்தமாய் நான் தீவிரமாய்ப் பணியாற்றியதைப் பாராட்டி காந்தியார் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தார். நான் அந்தக் கடிதத்தை வைத்து தினந்தோறும் பூஜை செய்து வந்தேன்.
காங்கிரசை விட்டு விலகிய பின்பு – அந்தக் கடிதம் என்ன, காந்தியாரே நினைவிலிருந்து நீங்கிவிட்டார். என்ன செய்வது?
அன்னை நாகம்மையார் மறைந்த செய்தி தந்தி மூலம் மாயவரம் தோழர் நடராசனுக்குக் கிடைத்தது. உடனேஅலறிக்கொண்டு என்னிடம் ஓடி வந்தார். இருவரும் தேம்பித் தேம்பி அழுதோம். என்ன பயன்? எங்களைத் தேற்ற அன்னை நாகம்மையாரா இருக்கிறார்கள்?
“ஆயிரம் இராமர் நின்கேள் ஆவரோ தெரியேனம்மா” என்றபடி – எத்தனை பேர் சேர்ந்தாலும் ஒரு அன்னை நாகம்மையாருக்கு ஈடாக முடியுமா? அவர்களின் அன்பு தவழும் முகமும், ஆதரவு நிரம்பிய கரங்களும் நம்மை என்றும் இந்த இயக்கப் பணியிலிருந்து வழுவாதிருக்க உதவுமே! அது போதும்.
அன்னை நாகம்மையார் புகழ் நீடு வாழ்க!
–முரசொலி பொங்கல் மலர் – 1956