ப
ண்டைத் தமிழ் மன்னர்களிலே பலர் அறநெறி தவறாமல் அரசாண்டு வந்தனர். அக்காலத்திலே நீதி மன்றங்கள் இருந்தன. நீதிமன்றத்தை ‘அறங்கூறு அவையம்’என்று கூறுகின்றது பத்துப்பாட்டு. நீதிபதிகளின் நேர்மை, அவர்கள் நீதி வழங்கும் முறை இவைகளைத் தெளிவாக அதிலே காணலாம்.
பத்துப்பாட்டிலே உள்ள மதுரைக்காஞ்சி மாங்குடி மருதனாரால் பாடப்பட்டது. பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் அப்பாட்டின் தலைவன். அதிலே நீதி மன்றத்தைப் பற்றிக் கூறப்படும் பகுதி நமக்கு வியப்பைத் தருகின்றது. அத்தகைய நீதிபதிகள், நீதிமுறை, நீதிமன்றம் இக்காலத்தில் இருக்கின்றனவா என்ற ஐயம் பிறக்கின்றது.
“பயம், துன்பம், ஆசை இவைகளை நீக்கியவர்கள்; ஒரு பக்கத்தாரிடம் சினமும், மற்றொரு பக்கத்தாரிடம் மகிழ்ச்சியும் காட்டாதவர்கள்; தம்மை நடுநிலையிலேயே நிறுத்திக் கொண்டவர்கள்; துலாக்கோலைப் போல் நடுநிலையிலே நிற்பவர்கள்; சிறந்த ஒழுக்கம் உள்ளவர்கள்: இத்தகையவர்கள் நீதிபதிகளாக அமர்ந்திருந்து நீதி வழங்கும் அறம் கூறும் அவையம்.
நீதிபதிகள் உண்மையைக் கண்டறிந்து நீதி வழங்குவதில் அஞ்சக்கூடாது. பெருங்குற்றத்திற்குக் கடுந்தண்டனை விதிக்கும் நிலை ஏற்படும்போதும் துன்புறக்கூடாது. அவர்கள் பேராசை பிடித்தவர்களாக இருக்கக்கூடாது; போதும் என்ற மனம் படைத்தவர்களாயிருத்தல் வேண்டும்; அளவு கடந்த ஆசையுள்ள நீதிபதிகள் தங்கள் ஆசையை நிறை வேற்றிக் கொள்ளும் பொருட்டு அறத்தை அழிக்கவும் செய்வார்கள்.
வழக்கிடுவோரில் ஒருவர் உறவினராயிருக்கலாம்; அல்லது நண்பராயிருக்கலாம்; மற்றொருவர் தமக்கோ, தம் குடும்பத் திற்கோ பகைவராயிருக்கலாம்; நீதிபதியாக இருப்பவர்கள் இவற்றைச் சிறிதும் மனத்தில் எண்ணாமல் மறந்துவிட வேண்டும். இருவரையும் சமமாகக் கருதி நீதி வழங்க வேண்டும். ‘செற்றமும் உவகையும் செய்யாது காத்து’ என்ற வரி இவ்வுண்மையை உணர்த்துகின்றது.
ஒழுக்கம் உள்ளவர்களே நீதிபதிக்குத் தகுதியுள்ளவர்கள். ஒழுக்கம் அற்றவர்க ளால் நீதி நிலைகுலையும். ஒரு நாட்டில் உள்ள குடிமக்கள் அனைவரையும் அரசாங்கம் ஒத்த நிலையிலேயே கருத வேண்டும்; ஒத்த நீதியே வழங்க வேண்டும். சாதிக்கொரு சட்டம், மதத்துக்கொரு சட்டம், சாதிக்கு ஏற்றவாறு நீதி, மதத்திற்கேற்றவாறு நீதி என்று வழங்கும் முறை அறத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டிருக்க முடியாது. மக்கள் அனைவரையும் மக்களாகவே மதித்து நீதி வழங்குவதே சிறந்ததாகும். ‘மக்களாட்சி’ என்று சொல்லுகின்ற இக்காலத்திலும் இம்முறை ஏற்படவில்லை.
பண்டைக் காலத்தில், உண்மையான குற்றவாளியைக் கண்டறிந்து தண்டனை வழங்கினர். குற்றமற்றவர்களுக்குத் துன்பம் உண்டானால் பாதுகாத்தனர். சாட்சியளிப்போரைக் கொண்டு மட்டும் ஒரு வழக்கிலே தீர்ப்பளிக்கமாட்டார்கள். நீதிபதிகளும் தங்கள் நுண்ணறிவைக் கொண்டு குற்றம் யார் பக்கத்தில் என்பதைக் கண்டறிவார்கள். மாறுவேடம் பூண்டு சென்றுகூட ‘குற்றவாளிகள் யார்? குற்றமற்றவர்கள் யார்?’ என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு நீதி வழங்குவார்கள்.
“பொய்க்கரி புகல்வோன் ஒரு மரத்தடியில் நின்றால் அம்மரம் பட்டுப்போகும், அவன் குடும்பம் பாழாகும், அவன் செல்வம் பாழாகும். அவன் மீளா நரகுக்கு ஆளாவான்” என்றெல்லாம் பொய்க்கரி கூறுவோரைப் பற்றிப் பண்டை நூல்களில் கூறப்பட்டிருக்கின்றன. ஆதலால் பொய்க்கரி புகல அஞ்சினர். ஆயினும், தன்னலம் காரணமாகப் பொய்க்கரி புகல்வோர் சிலரும் இருந்திருக்கத்தான் வேண்டும். பொய்ச்சாட்சி சொல்வோர் அடையும் நிலையைப்பற்றிக் கூறியிருப் பதைக் கொண்டே அத்தகையோரும் இருந்தனர் என்று எண்ண இடம் தருகின்றது. ஆகையால், நீதிபதிகள் முழுவதும் சாட்சிகளையே நம்பித் தீர்ப்புக் கூறாமல் உண்மையைக் கண்டறிய முயன்றனர். மதுரைக்காஞ்சியில் கூறிய தகுதியுள்ள நீதிபதிகளால்தான் துலாக்கோல்போல் நின்று நீதி வழங்க முடியும்.
இக்காலத்தில் உள்ள நீதிமுறை முன்காலத்து நீதிமுறைகளுக்கு முரணானது. உண்மையின் மேல் நீதி வழங்க முடியாது; சட்டத்தின்மேல்தான் நீதி வழங்க முடியும். இக்காலச் சட்டப்படி, உண்மையான கொலையாளி தப்பித்துக்கொள்ள முடியும்; ஒரு பாவமும் அறியாத அப்பாவி கொலையாளியாகித் தூக்குத்தண்டனை பெறமுடியும். கொலை செய்ததை நேரே கண்டதாகச் சாட்சிகள் இல்லாவிட்டால் கொலையாளி விடுதலை பெற்றுவிடுவான். குற்றமற்ற ஒருவனைப்பற்றி, ‘இவன்தான் கொலை செய்தான்; அதை நாங்கள் கண்ணால் கண்டோம்’ என்று கூறும் சாட்சிகள் இருந்தால், அவன் கொலையாளியாகிவிடுவான். நீதிபதிக்கு, யார் குற்றவாளி, யார் குற்றமற்றவர் என்று தெரிந்தாலும்கூட அவர் தன் மனச்சாட்சியின்படி நீதி வழங்க முடியாது. சட்டத்தின் நெறியைப் பற்றியே நீதி வழங்கவேண்டும். சட்டம் சாட்சிகளையும், சாட்சியங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.
சுருக்கமாகக் கூறினால், பண்டைக் காலத்தில் உண்மையின்படி நீதி வழங்கப்பட்டது; இக்காலத்தில் சட்டத்தின் வழி நீதி வழங்கப்படுகின்றது. பண்டைக் காலத்தில் உண்மையை மறைத்துவிட முடியாது; இக்காலத்தில் உண்மையை மறைத்துவிட முடியும். இதனால் இக்காலத்தில் சட்டங்களும் நீதிகளும் வலுத்தவர்களுக்கே பெரும்பாலும் துணை செய்யக்கூடியனவாயிருக்கின்றன; இளைத்தவர்களுக்கு நேர்மையும்,நீதியும் கிடைப்பது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. இதுதான் பழங்கால நீதிமுறைக்கும் இன்றுள்ள நீதிமுறைக்கும் உள்ள தலைகீழ் வேற்றுமை.
நேர்மையாக நீதி வழங்கிய மன்னர்களிலே கரிகாற்சோழன் சிறப்பாகப் பாராட்டப்படுகின்றான். அவன் இளம்பருவத்திலேயே நுண்ணறிவு படைத்தவனாயிருந்தான். வழக்குகளின் உண்மையை உணர்ந்து முடிவு கூறுவதில் ஒப்பற்றவனா யிருந்தான்.
பத்துப்பாட்டுள் ஒன்றான பொருநர் ஆற்றுப்படை என்பது கரிகாலன்மீது பாடப்பட்டது. அதைப் பாடிய ஆசிரியர் முடத்தாமக் கண்ணியார். இவர் அவனைப்பற்றிய வரலாற்று நிகழ்ச்சி ஒன்றை எடுத்துக்காட்டியிருக்கின்றார்.
‘கரிகாற் சோழன் அரசாட்சி செய்த காலத்தில் இரண்டு முதியவர்களுக்குள் ஏதோ வழக்கு ஏற்பட்டது. அவ்வழக்கை அவர்களால் பேசித் தீர்த்துக்கொள்ள முடிய வில்லை. கரிகாலனிடம் வழக்கைக் கூறி நீதி பெறலாம் என்று நினைத்து அவனிடம் அணுகினர். தோற்றத்திலே அவன் இளைஞனாயிருப்பதைக் கண்டனர். ஆதலால் இந்த இளைஞனால் நமது வழக்கை ஆராய்ந்து, உண்மையைக் கண்டறிந்து உரைக்க முடியுமோ’ என்று ஐயுற்றனர். அவர்களின் ஐயத்தைக் குறிப்பால் அறிந்தான் கரிகாலன். அவர்களுடைய வழக்கை அறநூல் அறிந்த முதிர்ந்த நீதிபதி ஒருவரிடம் மாற்றுவதாக உரைத்தான். அவர்களும் மகிழ்ச்சியோடு இசைந்தனர். பின்னர், அவனே நரைமுடியும் தாடியும் தரித்தவனாய் நீதிமன்றத்திலே வந்து அமர்ந்தான். முதியோர்கள் உரைத்த வழக்கைக் கேட்டான். இருவரும் ஒப்புக்கொள்ளும்படி நீதி வழங்கினான்.’
(பழந்தமிழர் அரசியல் என்ற தொகுப்பில் உள்ள கட்டுரையிலிருந்து..)