கோவை, நவ.6-–

கோவையில் ரூ.300 கோடி செலவில், காலத்தால் அழிக்க முடியாத, என்றும் நிலைத்து நிற்கக் கூடிய பெரியார் அறிவுலகத்தை ஏழடுக்கு மாளிகையாக உருவாக்கிய தளபதி மு.கஸ்டா லின் அவர்களுக்கு நன்றி பாராட்டு தெரிவித்து, திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்கள் உரையாற்றினார்.

அவரது உரை வருமாறு:

இந்­தக் கோவை மாந­க­ரத்­தில், இப்­படி ஒரு வர­லாற்­றுச் சாதனை – காலத்தை வெல்­லக்­கூ­டிய ஒரு வர­லாற்­றுச் சாத­னை­யாக இருக்­கக்­கூ­டிய ‘பெரி­யார் அறி­வு­ல­கம்’ என்­பதை 300 கோடி ரூபாய் திட்­டத்­திலே சிறப்­பாக அமைத்து, கால­மெல்­லாம் மாறும்.

இதய சிம்­மா­ச­னத்­தில் உள்­ளவர்!

ஆனால், அறி­வு­ல­கம் என்­றைக்­கும் நிலைத்­தி­ருக்­கும் என்று சொல்­லக்­கூ­டிய மகத்­தான ஒரு சாத­னை­யி­னு­டைய நாய­கர் எங்­கள் சகோ­த­ரர், அவரை மேனாள் முத­ல­மைச்­சர் என்று அழைக்க நான் விரும்­ப­வில்லை; மாறாக பதவி சிம்­மா­ச­னத்­திலே இருந்­தா­லும், இல்லை என்­றா­லும் உலக மக்­க­ளு­டைய இதய சிம்­மா­ச­னத்தை என்­றைக்­கும் நிரந்­த­ர­மா­கக் கொண்­டி­ருக்­கக் கூடி­ய­வர் எங்­கள் சகோ­த­ரர் திரா­விட நாய­கர்.

அவ­ரு­டைய சாத­னையை, அவ­ரே­தான் முறி­ய­டிக்க முடி­யும், மீண்­டும் வந்து. வேறு எவ­ரும் முறி­ய­டிக்க முடி­யாது. அப்­ப­டிப்­பட்ட தயா­ரிப்பு. பெரி­யார், அறி­வா­சான் தந்தை பெரி­யார், பேர­றி­ஞர் அண்ணா, முத்­த­மிழ் அறி­ஞர் கலை­ஞர் – எல்­லா­வற்­றை­யும் கலந்த கல­வை­யி­னு­டைய பெயர்­தான் மு.க.ஸ்டாலின் என்­ப­தா­கும். அப்­ப­டிப்­பட்ட ஓர் அரிய சகோ­த­ரர் – சாத­னை­கள் மேல் சாத­னை­கள். இந்­தத் தெருக்­க­ளின் வழியே வந்­தேன்; நான் தங்­கிய விடு­தி­யில் இருந்து வெளியே வரு­கி­றேன். இந்­தப் பக்­கம் பார்த்­தால், ‘பெரி­யார் அறி­வு­ல­கம்’ அந்­தப் பக்­கம் பார்த்­தால், செம்­மொழி பூங்கா. தமிழ்­நாட்டை பூங்­கா­வாக்­கி ­னீர்­கள்; சிலர் இப்­போது, புய­லாக ஆக்க முயற்­சிக்­கி­றார்­கள். அதற்கு ஒரு­போ­தும் மக்­கள் இடம் கொடுக்க மாட்­டார்­கள். அத்­த­கைய பெரு­மைக்­கு­ரிய திரா­விட நாய­கர் அவர்­களே, உங்­களை நாங்­கள் தலை­தாழ்ந்து வர­வேற்­கி­றோம்!

அரு­மை­யான தரு­ணம்!

தாய்க்­க­ழ­கம், உச்சி மோந்து கட்டி அணைக்­கி­றது. தாயின் மடி­யில், நீங்­கள் இன்­றைக்கு இருக்­கி­றீர்­கள். இந்த மடி நிரந்­த­ர­மா­னது; இது வரும், போகும் என்று சொல்­வது அல்ல. இது ‘மாண்­பு­மிகு’ அல்ல; ‘மான­மிகு’ என்­ப­து­தான் மிக முக்­கி­ய­மான ஒன்­றா­கும். அப்­ப­டிப்­பட்ட ஓர் அரு­மை­யான ஒரு தரு­ணம் இது.

ஜப்­பான் மொழி­யிலே ஒரு சொல் உண்டு – அதா­வது, ‘இச்­சி­யாகோ’ என்று சொல்­வார்­கள். ‘இச்­சி­யாகோ’ என்று சொன்­னால், ‘இது­போல தரு­ணம் எப்­போ­தும் வாய்க்­காது’ என்று சொல்­லக்­கூ­டிய ஓர் அரு­மை­யான தரு­ணம். அந்­தத் தரு­ணத்தை இப்­போது நாங்­கள் பெற்­றி­ருக்­கி­றோம். கோவை­யிலே ரூ.300 கோடி மதிப்­பில் நூல­கம்; அதை அமைப்­ப­தற்கு அவ­ருக்­குத் துணை­யாக இருந்த கே.என்.நேரு அவர்­கள் இங்கே இருக்­கி­றார்­கள்.

அது­போ­லவே இந்­தச் சிறப்பு விழா­விற்கு, நாங்­கள் எல்­லாம் முயற்சி செய்த நேரத்­தில், ‘‘இதோ நாங்­கள் இருக்­கி­றோம்’’ என்று சொன்ன செந்­தில்­பா­லாஜி அவர்­கள் இங்கே இருக்­கி­றார்­கள்.

இப்­ப­டிப்­பட்ட நிலை­யி்ல், இவர் மிசா­வில் சிறைக்­குப் போக­வில்லை என்று சொன்ன பொய்­யர்­கள் இருக்­கி­றார்­களே, அவர்­க­ளுக்­குக் கண்­ணெ­திரே இருக்­கக்­கூ­டிய எங்­கள் காரோட்டி கண்­ணப்­பர் அவர்­கள் இங்கே அமர்ந்­தி­ருக்­கி­றார்­கள். இந்த விழா­விற்கு நான் வரும்­போது, மருத்­து­வ­ம­னை­யி­லி­ருந்து வந்­தி­ருக்­கி­றேன். ஆனால், மருத்­து­வம் எங்கே கிடைக்­கும் என்­ப­தற்­காக வந்­தேன் தெரி­யுமா? இந்த மருத்­து­வத்­துக்­கா­கத்­தான் – இந்த மருத்­து­வத்­துக்­கா­கத்­தான்! இதை பார்த்த உடனே இவ்­வ­ளவு பெரிய மகிழ்ச்­சி­யைப் பெறு­வ­தற்­கா­கத் தான் வந்­தி­ருக்­கி­றேன்.

இதய நாய­கன்!

அப்­ப­டிப்­பட்ட எங்­கள் இதய நாய­க­ராக இருக்­கக்­கூ­டிய, நம்­மு­டைய தள­பதி அவர்­களே, இந்த நிகழ்ச்­சி­யிலே வர­வேற்­பு­ரை­யாற்­றிய திரா­வி­டர் கழ­கப் பொதுச்­செ­ய­லா­ளர் வீ.அன்­பு­ராஜ் அவர்­களே, ஆதா­ரங்­க­ளோடு சாத­னை­க­ளைப் பட்­டி­ய­லிட்ட நம்­மு­டைய கழ­கத்­தின் துணைத்­த­லை­வர் கவி­ஞர் கலி.பூங்­குன்­றன் அவர்­களே, அது­போல முன்­னிலை ஏற்­றி­ருக்­கக்­கூ­டிய பெரு­மக்­க­ளான செந்­தில் பாலாஜி அவர்­களே, மேனாள் அமைச்­சர்­க­ளாக இருக்­கக்­கூ­டிய கோவை மண்­டல பொறுப்­பா­ளர் மான­மிகு எ.வ.வேலு அவர்­களே, மான­மிகு கண்­ணப்­பன் அவர்­களே, மான­மிகு சாமி­நா­தன் அவர்­களே, மான­மிகு முத்­துச்­சாமி அவர்­களே, மான­மிகு கயல்­வழி செல்­வ­ராஜ் அவர்­களே, கோவை மாவட்ட மாந­கர திமுக செய­லா­ளர் மாந­கர செந்­த­மிழ்ச்­செல்­வன் அவர்­களே, தெற்கு தள­பதி முரு­கே­சன் அவர்­களே, வடக்கு தொண்­டா­முத்­தூர் ரவி அவர்­களே, நாடா­ளு­மன்ற உறுப்­பி­னர் கோவை கண­பதி ராஜ்­கு­மார் அவர்­களே, பொள்­ளாச்­சித் தோழர் ஈசு­வ­ர­சாமி அவர்­களே, ஈரோடு பிர­காஷ் அவர்­களே, கோவை மாந­கர மேயர் வணக்­கத்­திற்­கு­ரிய மேயர் ரங்­க­நா­யகி அவர்­களே, திரா­விட முன்­னேற்­றக் கழ­கத் துணைப் பொதுச்­செ­ய­லா­ளர் அந்­தி­யூர் செல்­வ­ராஜ் அவர்­களே, மற்­றும் இந்த இயக்­கத்­திலே சிறப்­பான வகை­யிலே ஏற்­பாடு செய்­தி­ருக்­கின்ற எங்­கள் பெரு­மை­மிகு செயல்­வீ­ரர் கோவை மாவட்ட திரா­வி­டர் கழ­கத் தலை­ரும், இந்­நி­கழ்­விற்கு நன்­றி­யுரை கூற இருக்­கக்­கூ­டிய சந்­தி­ர­சே­கர் அவர்­களே,

முன்­னிலை வைக்­கக்­கூ­டிய தோழர்­களே, நேரத்­தின் நெருக்­க­டி­யி­னால் அவர்­க­ளு­டைய பெயர்­களை விளிக்­க­வில்லை. அதைத் தோழர்­கள் அதை பொருட்­ப­டுத்த மாட்­டார்­கள். அப்­ப­டிப்­பட்ட தோழர்­களே, வெள்­ளம் போல் திரண்­டி ­ருக்­கக்­கூ­டிய எனது அருமை கொள்கை உற­வு­களே! தாய்­மார்­களே பெரி­யோர்­களே உங்­கள் அனை­வ­ருக்­கும் நன்றி!

நெஞ்­ச­மெல்­லாம் பூரித்­தி­ருக்­கி­றது. இப்­ப­டிப்­பட்ட ஒரு பூரிப்பு – இப்­ப­டிப்­பட்ட ஒரு மகிழ்ச்சி – இப்­ப­டிப்­பட்ட ஒரு காட்சி – என்­றைக்­கும் எங்­க­ளைச் சிறப்­புப்­ப­டுத்­தும்; இள­மை­யாக்­கும்; வள­மை­யாக்­கு­வது என்­பது முக்­கி­ய­மல்ல; இள­மை­யாக்­கும், அது­தான் மிக முக்­கி­யம். அப்­ப­டிப்­பட்ட ஓர் அற்­பு­த­மான ஒரு நிலை.

இந்த விழா இரண்டு நோக்­கத்­தைக் கொண்­டி­ருக்­கி­றது. ஒன்று, தந்தை பெரி­யா­ரு­டைய 148 ஆம் ஆண்டு பிறந்­த­நாள் விழா. இன்­னொன்று, 300 கோடி ரூபாய் மதிப்­பில், இது­வரை நாடு காணாத, ஏன் ஒரு வகை­யிலே, உல­கத்­தின் பல்­வேறு பல்­க­லைக் கழ­கங்­க­ளு­டைய நூல­கங்­களை நான் பார்த்­தி­ருக்­கி­றேன்; பீக்­கிங் பல்­க­லைக்­க­ழ­கத்­துக்கு, நான் பெரி­யார் மணி­யம்­மைப் பல்­க­லைக் கழ­கத்­தின் வேந்­தர் என்ற முறை­யிலே அழைக்­கப்­பட்ட நேரத்­தில், அங்கே உள்ள ஒரு நூல­கத்­தைத்­தான் முத­லில் பார்த்­தேன். அந்த நூல­கத்­திலே, நூல­க­ராக இருந்­த­வர்­தான் மாசே துங் அவர்­கள்.

வெறும் நூல­கம் அல்ல!

அந்­தப் பல்­க­லைக்­க­ழ­கத்­தை­யும் பார்த்­தோம்; இங்­கி­லாந்து ஆக்ஸ்ஃ­போர்டு பல்­க­லைக்­க­ழ­கம். அது­போல கேம்­பி­ரிட்ஜ் பல்­க­லைக்­க­ழ­கம் – பல நூல்­க­ளைப் பார்த்­தி­ருக்­கி­ றோம். பல நூல­கங்­க­ ளைப் பார்த்­தி­ருக்­கி­றோம். ஆனால், இன்று காலை, இந்த மகத்­தான மாம­னி­தர் செய்­தி­ருக்­கிற அந்­தச் சாத­னை­யி­னு­டைய வடி­வம் இருக்­கி­றதே, அது வார்த்­தை­க­ளால் வர்­ணிக்க முடி­யாது. அது வெறும் நூல­கம் அல்ல; அரு­மை­யா­கப் பெயர் வைத்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள் சகோ­த­ரர்­களே! ‘பெரி­யார் அறி­வு­ல­கம்’ – அறி­வு­ல­கத்தை, எந்த அழி­வு­ல­க­மும் அழித்­து­விட முடி­யாது. அப்­ப­டிப்­பட்ட அந்த அறி­வு­ல­கத்­தைக் காண்­ப­தற்­காக வந்­த­போது, நான் கொஞ்­சம் சற்று சோர்­வோடு வந்­தேன்.

உண்­மை­யைச் சொல்­லு­கி­றேன்; உண்­மை­யைத் தவிர எங்­க­ளுக்கு வேறு பழக்­கம் இல்லை. ஆகவே, அப்­ப­டிப்­பட்ட நேரத்­திலே, என்னை அவர் கவ­னத்­தோடு என் கையைப் பிடித்­த­வர் கடைசி வரை விட­வில்லை. சிலர் நினைக்­க­லாம், இப்­போ­து­தான் அந்­தக் கை பிடித்­தது என்று. அல்ல, 50 ஆண்­டு­க­ளுக்கு முன்­னால், மிசா சிறை­யில், அவர் அடித்­துத் தள்­ளப்­பட்ட நேரத்­திலே, என் மீது­தான் விழுந்­தார். அந்­தக் கையை இரத்­தக் கறை­யோடு பிடித்த கை இருக்­கி­றதே, இந்­தக் கரங்­கள் என்­றைக்­கும் பிடித்­தி­ருக்­கும்; எந்த நிலை­க­ளி­லும் மாறாது. என்­றைக்­கும் எங்­க­ளுக்கு தற்­கா­லி­கம் கிடை­யாது. நிரந்­த­ரம்­தான். கொள்­கையா? நிரந்­த­ரம். நட்பா? நிரந்­த­ரம். ஆனால், சம­ர­சம் கிடை­யாது. நட்­பில் சம­ர­சம் இருக்­க­லாம் என்ற உணர்­வோடு, தந்தை பெரி­யா­ரு­டைய கொள்­கைக்கு, இங்கே பட்­டி­யல் போட்டு காட்­டி­விட்­டார் துணைத் தலை­வர் அவர்­கள். அன்­றைக்­கும் நெருக்­கடி; இப்­போது வேறு வகை­யான நெருக்­கடி. அவர் விமான நிலை­யத்­திற்­குப் போக வேண்­டும். ஆகவே, எனக்­குப் பேச நெருக்­கடி, நேர நெருக்­கடி. என­வே­தான், சிறப்­பாக ஒரு கருத்தை உங்­க­ளுக்­குச் சொல்ல விரும்­பு­ கி­றேன்.

நண்­பர்­களே, அதை நன்­றாக நினைத்­துப் பாருங்­கள். எப்­ப­டிப்­பட்­ட­வர் அவர் – அழ­குக்­காக அலங்­கா­ரத்­துக்­காக திரா­வி­டர் கழ­கத்­துக்­கா­ரன் பேச மாட்­டான். அப்­ப­டிப்­பட்ட சூழ்­நி­லை­யிலே பேர­றி­ஞர் அண்ணா அவர்­கள், 18 ஆண்டு காலம் பிரிந்த நிலை­யிலே, திருச்­சி­யிலே அய்­யா­வும், அண்­ணா­வும் ஊர்­வ­ல­மாக வரு­கி­றார்­கள். நான்­தான் ஓடிப்­போய், பெரி­யா­ரி­டம் தயக்­கத்­தோடு கேட்­டேன். ‘‘அய்யா, அண்ணா வரு­கி­றார் நாளைக்கு; நீங்­கள் ஒன்­றாக ஊர்­வ­லத்­திற்கு வர­வேண்­டும் என்று நினைக்­கி­றோம்’’ என்று. அண்­ணா­வி­டம் கேட்­டு­விட்­டீர்­களா? என்­றார் அய்யா.

அண்ணா, நாளைக்­குத் தான் வரு­கி­றார் என்­றேன்.

எதைப்­பற்­றி­யும் கவ­லைப்­ப­டா­த­வர்!

அண்ணா, எப்­போ­துமே ஊர்­வ­லத்­திற்கு ஒப்­புக்­கொள்ள மாட்­டார். மறு­நாள் காலை­யில், அண்ணா அவர்­களை வர­வேற்­று­விட்டு, அண்­ணாவை அர­சி­னர் மாளி­கைக்கு அழைத்­துச் சென்­றேன்.

அய்யா எப்­படி இருக்­கி­றார்? என்று அண்ணா கேட்­டார்.

நன்­றாக இருக்­கி­றார், உற்­சா­க­மாக இருக்­கி­றார் என்று சொல்­லி­விட்டு, அண்ணா ஓர் அன்­பான வேண்­டு­கோள்; தோழர்­க­ளின் வேண்­டு­கோள் என்­றேன்.

என்ன? என்­றார் அண்ணா.

நீங்­கள் இரண்டு பேரும் ஊர்­வ­லத்­தில் ஒன்­றாக வர­வேண்­டும் என்­றேன்.

அப்­படி நான் சொன்ன உடனே, ஏதா­வது கார­ணம் சொல்லி மறுப்­பாரோ என்று நான் நின்­றி­ருந்­தேன். அய்ந்த நிமி­டம் என்று கையைக் காட்­டி­னார்.

எதைப்­பற்­றி­யும் கவ­லைப்­ப­டா­த­வர், அய்ந்து நிமி­டம் என்று எதற்­கா­கச் சொன்­னார் என்­றால், ‘ஷேவ்’ செய்­து­விட்டு வந்­து­வி­டு­கி­றேன் என்று சொன்­னார்.

அன்­றைக்கு அவர்­கள் பார்த்த காட்சி இருக்­கி­றதே, அது சாதா­ர­ணம் அல்ல. அது மாதிரி, அந்த அண்ணா அன்­றைக்­குப் பேசிய ஒரே கருத்து, பெரி­யார் விழா என்­ப­தற்­கா­கச் சொல்­லு­கி­றேன். பெரி­யார் சமத்­து­வ­பு­ரம் – இந்­தி­யா­விலே எங்­கும் கிடை­யாது, ஜாதி ஒழிப்­புக்­காக. அதே­போல, வைக்­கம் நூற்­றாண்டு – அவர் ஏற்­ப­டுத்­திய வர­லாறு இருக்­கி­றதே, மிகப் ­பெ­ரிய ஒரு வர­லாறு. உலக மக்­கள் எல்­லாம் புத்­த­கத்­திலே பதிவு செய்­தி­ருக்­கி­றார்­கள். அப்­ப­டிப்­பட்ட அவர்­க­ளாலே அண்ணா சொன்ன ஒரே ஒரு கருத்­தைச் சொல்­லு­கி­றேன். பெரி­யா­ரு­டைய அறிவு புரட்சி – அவர்­கள் எப்­படி அறிவு உல­கம் என்று பெயர் வைத்­தார்­கள் – எவ்­வ­ளவு நுண்­ண­றி­வோடு அவர்­கள் செய்­தி­ருக்­கி­றார்­கள் –கூர்த்த மதி­யோடு செய்­தி­ருக்­கி­றார் என்­ப­தற்கு அடை­யா­ளம்.

அண்ணா பேசு­கி­றார் கேளுங்­கள்:

அறி­வுப் புரட்சி!

‘‘பெரி­யார் அவர்­க­ளால் ஏற்­ப­டுத்­தப்­பட்ட அறி­வுப் புரட்சி, காலத்­தால், சுல­பத்­தில் நிற்­கப் போவ­தில்லை. அது போக வேண்­டிய தூரத்­துக்­குப் போய், அடைய வேண்­டிய சக்­தியை, இலக்கை தொட்­டுத்­தான் நிற்­கும். அப்­படி, வில்லை விட்­டுக் கிளம்­பிய கணை, அடைய வேண்­டிய இடத்­தில் பாய்ந்­தால்­தான், அதன் வேகம் நிற்­குமோ, அதைப்­போல பெரி­யார் அவர்­க­ளி­டத்­தில் இருந்து பிறந்த அறி­வுக்­கணை எந்த லட்­சி­யத்தை அடைய வேண்­டுமோ, அதை அடைந்தே தீரும். அதில் யாருக்­கும் அய்­ய­மில்லை. அதில் கால வட்­ட­வ­டை­யைக் கூட நாம் கரு­தத் தேவை­யில்லை’’ என்று சொன்­னார்­கள்.

அந்த அறி­வுக்­க­ணை­தான், இங்கே பெரி­யார் அறி­வு­ல­கத்தை உரு­வாக்கி இருக்­கி­றது. ஆயி­ரம் கோடி நன்­றி­கள்! நன்றி என்ற வார்த்தை எங்­க­ளுக்­குப் போதாது. அப்­ப­டிப்­பட்ட சாத­னையை நீங்­கள் சொல்லி இருக்­கி­றீர்­கள். சில பேர் நினைக்­கி­றார்­கள் – உங்­க­ளைப் பத­வி­யால் அளக்க முடி­யாது; உழைப்­பால் அளக்க முடி­யுமா? என்­றால், அப்­ப­டி­யும் அளக்க முடி­யாது. அத்­த­கைய உழைப்பு. அப்­ப­டிப்­பட்ட உங்­க­ளு­டைய ஆட்சி என்­றைக்­கும் ஆட்­சி­யா­கத்­தான் இருக்­கும். ஒரு­போ­தும் காட்­சி­யாக இருந்­த­தில்லை. இனத்­தின் மீட்­சி­யாக இருக்­கக்­கூ­டிய ஓர் ஆட்­சி­யா­கத்­தான் நீங்­கள் நடத்தி இருக்­கி­றீர்­கள். அப்­ப­டிப்­பட்ட ஆட்­சி­யில், சாத­னை­க­ளுக்கு மேல் சாதனை. ஆனால், இன்­றைக்கோ வேத­னை­க­ளுக்கு மேல் வேதனை என்று போய்க்­கொண்­டி­ருக்­கக்­கூ­டிய சூழ்­நி­லை­யிலே, நிச்­ச­ய­மாக அறி­வு­ல­கம்­தான் – அதை இனி­மேல் கண­கண்­கா­ணிக்க வேண்­டும்.

அவர்­தான் பெரி­யார்!

நாடு, சமு­தா­யம் எப்­படி போய்க்­கொண்­டி­ருக்­கி­றது என்­பதை எண்­ணிப் பார்க்க வேண்­டிய நேரத்­திலே, இதைத்­தான் நினைக்க வேண்­டும்.

‘பெரி­யார் அறி­வு­ல­கம்’ என்று அவர்­கள் பெயர் வைத்­தது, எவ்­வ­ளவு சிறப்­பா­னது என்­ப­தற்கு அடை­யா­ளம் சொன்­னால், புரட்­சிக்­க­வி­ஞர் பார­தி­தா­சன், மிலே­னி­யன் என்று சொல்­லக்­கூ­டிய ஆயி­ர­மா­வது ஆண்டு வரு­கிற நேரத்­திலே, அற்­பு­த­மான ஒரு கவி­தை­யைக் ‘குடி­அ­ர­சில்’ எழு­தி­னார்­கள்.

“ஆயி­ரம் ஆண்­டெ­னும் மூதாட்­டி­ய­வள்

அவர் அறிந்­தி­ராத அறி­வா­வார்

அணிந்­தி­ராத அணி­யா­வார்! அவர்­தான் பெரி­யார்!’’ என்று சொன்­னார்.

அப்­ப­டிப்­பட்ட பெரி­யாரை அறிந்து, அதே அறி­வு­ல­கத்தை நீங்­கள் செய்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள். எப்­படி உங்­க­ளைப் பாராட்­டு­வது என்று தெரி­ய­வில்லை.

பெரி­யா­ரின் சேவை எப்­போ­தும் தேவை!

இன்­றைய சூழ்­நி­லை­யிலே, எங்கு பார்த்­தா­லும் ஜாதிக்­க­வ­ரங்­கள்; எங்கு பார்த்­தா­லும் மத­வெ­றி­ய­வர்­கள்; எங்கு பார்த்­தா­லும் மூட நம்­பிக்­கை­கள் புயல்­வி­ரித்து ஆடிக்­கொண்­டி­ருக்­கின்­றன. இந்­தக் கால­கட்­டத்­திலே, பெரி­யா­ரின் தேவை, எப்­போ­தும் சேவை! அதை உணர்ந்­து­தான், அறிவை விரிவு செய்; அகண்­ட­மாக்கு – விசா­லப் பார்­வை­யால் விழுங்கு உல­கத்தை என்று ஆக்கி கொண்­டி­ருக்­கக்­கூ­டிய அந்த வாய்ப்பை நீங்­கள் தந்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள். எனவே, இது வர­லாறு. சில தலை­வர்­கள், வர­லாற்­றில் இடம்­பெ­று­வார்­கள்; ஆனால், நீங்­கள்வர­லாற்றை உரு­வாக்­கு­கிற, வர­லாற்­றுக்கே உரிய வர­லாற்று நாய­கர். அப்­ப­டிப்­பட்ட உங்­க­ளுக்­குத் தாய்க் கழ­கம் பூரிப்­போடு அணைத்து மகிழ்­கி­றது.

தாய்க் கழ­கத்­தி­னு­டைய மகிழ்ச்சி எல்­லை­யற்ற மகிழ்ச்சி! தாய் எந்த நிலை­யி­லும் ஒன்­றாக இருப்­பார்­கள். எந்த நிலை­யி­லும் தாய் என்ன செய்­தா­லும், பிள்­ளை­கள் இருப்­பார்­கள். என­வே­தான், நமக்கு இருப்­பது கூட்­டணி உற­வுல்ல; இது கொள்கை உறவு. அது­தான் மிக முக்­கி­யம். என­வே­தான், எப்­போ­தும் இருக்­கக்­கூ­டி­ய­வர்­கள், எப்­போ­தும் ஒன்­றாக இருக்­கி­றார்­கள். இங்கே கவி­ஞர் அவர்­கள் சிறப்­பா­கச் சொன்­னார். அவர் செய்­த­தி­னு­டைய அடை­யா­ளம்­தான். கவி­ஞர் எல்­லாம் பாடி­னார் – புரட்­சிக் கவி­ஞர் பாடி­னார் – அவர் பாடி­னார் என்­பது அல்ல; அண்ணா பேசி­னார் என்­ப­தல்ல; அதைச் செய்­கின்ற களத்­திலே இருக்­கக்­கூ­டி­ய­வர்­கள் வந்­தி­ருக்­கி­றார்­கள். இது ஏதோ ஆட்சி வேடிக்­கைக்­காக என்­ப­தற்கு அல்ல; கேளிக்­கைக்­காக என்­ப­தற்கு அல்ல. அதி­கார ஆண­வம் இருக்­கி­றது என்­ப­தற்­காக நீங்­கள் ஒரு­போ­தும் ஆட்சி அமைத்­துக் கொண்­ட­தில்லை. ஆக­வே­தான், நெஞ்­சத்­தில் நீங்­கள் நிலைத்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள். அது வாக்­குப் பெட்­டி­க­ளுக்­குள்ளே, இரு­த­யத்­துக்­குள்ளே இருக்­கி­றது என்­ப­தைச் சிறப்­பாக நினைத்­துக் கொள்ள வேண்­டும்.

புரட்­சிக் கவி­ஞர் அவர்­கள் மிக அழ­கா­கச் சொன்­னார்,

“சாதி­மத பேதங்­கள் மூட வழக்­கங்­கள்

தாங்கி நடை­பெற்­று­வ­ரும் சண்டை யுல­கி­தனை

ஊதை­யி­னில் துரும்­பு­போல் அலைக்­க­ழிப்­போம்; பின்­னர்

ஒழித்­தி­டு­வோம் புதி­ய­தோர் உல­கம் செய்­வோம்”

என்று எவ்­வ­ளவு அழ­கா­கச் சொன்­னார்.

ஆகவே, பேத­மிலா அறி­வு­டைய அவ்­வு­ல­கத்­திற்கு ‘பேசு சுய­ம­ரி­யாதை உலகு’ என்று சொன்­னார். சுய­ம­ரி­யாதை உலகு என்­றா­லும், அறி­வு­லகு என்­றா­லும் சிறப்­பா­னது.

சமூ­கமே கேள்!

இதே­கான் சமூ­கமே! முன்­னேறு, முன்­னேறு, முன்­னேறு! என்று சொல்லி, அவர்­களை முன்­னேற்­றி­னார்­கள். அதைத்­தான் இந்த அறி­வு­ல­கத்­தின் மூலம், ஆயி­ரம் ஆயி­ரம் சாத­னை­க­ளைக் குவிப்­ப­தன் மூல­மாக செய்து வந்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள்.

என­வே­தான், உங்­களை எப்­ப­டிப் பாராட்­டு­வது? எப்­படி உங்­க­ளுக்கு ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான இத­யங்­கள் இணைந்து பாராட்­டு­கின்ற, லட்­சக்­க­ணக்­கான மக்­கள், கோடிக்­க­ணக்­கான மக்­கள் பாராட்­டக்­கூ­டிய ஓர் அற்­பு­த­மான சூழ்­நிலை வந்­தி­ருக்­கி­றது. என­வே­தான், அவர் செய்­த­தை­தான், திறந்­தி­ருக்­கி­றார்­கள். எதைச் செய்­தா­லும், அவர் போட்ட பாதை­யைத்­தான் திறப்­பார்­கள். அவர் போட்ட திட்­ட­மான பேருந்து நிலை­யத்­தைத்­தான் திறப்­பார்­கள். ஏனென்­றால், அவர் எந்­தச் சாத­னை­யை­யும் விட்டு வைத்­த­தில்லை. ஆக­வே­தான், இவை அத்­த­னை­யும் பெரு­மி­தத்­தோடு இருக்­கக்­கூ­டிய உங்­கள் வாழ்க்­கை­யிலே சிறப்­பாக இருக்­கும்.

நண்­பர்­களே! மிக முக்­கி­ய­மான அந்த நூல­கத்­திலே ஒரு சிறப்­பான இடத்­திற்கு அழைத்­துப் போனார். அங்கே செல்­வ­தற்கு நாங்­கள் மின்­தூக்­கி­யில் போய்­விட்­டோம். திரும்பி வரும்­போது படிக்­கட்­டில்­தான் இறங்கி வந்­தோம். அப்­படி வரும்­போது, அங்கே இருந்த பிள்­ளை­கள் எல்­லாம் மகிழ்ச்­சி­யோடு இருந்­தார்­கள்; மாணவ செல்­வங்­கள் எல்­லாம் மகிழ்ச்­சி­யோடு இருந்­தார்­கள். அந்த அமைப்பு முறை இருக்­கி­றதே, ‘‘படி, படி, படி, படி, படி’’ என்று எத்­தனை படி­கள். நூல­கத்­துக்­குள்ளே வரு­வ­தற்கு முன்பே ‘‘படி, படி, படி,’’ மொத்­தம் 53 படி,நான் எண்­ணிப் பார்த்­தேன். என­வே­தான், இவை அத்­த­னை­யும் அவ­ருக்கு அத்­துப்­படி.

இவ்­வ­ளவு சிறப்­பான ஒரு வாய்ப்பை நீங்­கள் அளித்­தி­ருக்­கி­றீர்­கள். எனவே, இந்­தச் சூரி­யன் ஒரு­போ­தும் மறை­யாது.

ஆயி­ரம் கைகள் மறைத்து நின்­றா­லும், ஆத­வன் மறை­வ­தில்லை!

ஆயி­ரம் பொய்­கள் உரைத்து வந்­தா­லும், திரா­வி­டம் அழி­வ­தில்லை!

இதை நன்­றாக நினைத்­துப் பாருங்­கள். எனவே, எங்­கள் திரா­வி­டத் தள­ப­தியே! நீங்­கள் ஆட்­சி­யில் இருந்­ததை விட, மீட்­சிக்­குச் செய்ய வேண்­டிய பணி­கள் அதி­கம். எனவே, உங்­கள் காலம் பொன்­னா­னது; நிறுத்­திக் கொள்­கி­றேன் – வாழ்த்­து­கி­றேன்! மகிழ்ச்சி அடை­கி­றேன்! இந்­தப் பிடித்த கரங்­கள், என்­றைக்­கும் விழாத கரங்­க­ளாக இருக்­கும்.

உங்­க­ளைத் தூக்­கிச் சுமப்­ப­தில் நாங்­கள் பெருமை அடை­கி­றோம்; உங்­க­ளைத் தூக்­கிச் சுமப்­ப­தில் பெருமை அடை­கி­றோம். கார­ணம், நாங்­கள் அமர்ந்­தி­ருப்­பது சாதா­ர­ண­மான தோள்­கள் அல்ல; அண்ணா அமர்ந்­தி­ருப்­பது, பெரி­யா­ரின் தோள்­கள்; கலை­ஞர் அமர்ந்­தி­ருப்­பது பெரி­யா­ரின் தோள்­கள். நாங்­கள் அமர்ந்­தி­ருப்­பது பெரி­யா­ரின் தோள்­கள். எங்­கள் தோள்­கள் மீது நீங்­கள் இருக்­கி­றீர்­கள்; உங்­களை தூக்­கிச் சுமக்­கி­றோம். இந்த வர­லாற்றை உரு­வாக்­குங்­கள்!

வாழ்க! வளர்க!

இவ்­வாறு திரா­வி­டர் கழ­கத் தலை­வர் ஆசி­ரி­யர் கி.வீர­மணி அவர்­கள் உரை­யாற்­றி­னார்.