ப
ல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் நியமனங்களுக்கானப் பெயர்களைப் பரிந்துரை செய்யும் குழுவில் மாநில அரசின் உரிமைகளை விட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது என்பதில் திராவிட மாடல் அரசு உறுதியாக இருந்தது. ஒன்றிய அரசின் நிலைப்பாடோ, தேர்வுக் குழுவில் தன் தரப்பின் கை ஓங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதும், தன்னால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றவர்களையே துணைவேந்தராக நியமிக்க வேண்டும் என்பதும்தான். அதை ஆளுநர் மூலமாக செயல்படுத்துவதற்கு முனைப்பாக
இருந்தது.
துணைவேந்தருக்கானப் பெயர்களைப் பரிந்துரை செய்யும் குழுவில் பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவின் (யு.ஜி.சி) உறுப்பினர் இடம்பெற வேண்டும் என்று ஆளுநர் மூலம் தரப்பட்ட அழுத்தத்தை திராவிட மாடல் அரசு ஏற்கவில்லை. யு.ஜி.சி. பிரதிநிதியைச் சேர்ப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்டால், மாநில அரசின் பிரதிநிதித்துவம் பலவீனமடையும். எண்ணிக்கையில் ஒன்றிய அரசின் சார்பில் உள்ளவர்களே அதிகளவில் இருப்பார்கள். அவர்களே துணைவேந்தர் யார் என்பதை முடிவு செய்வார்கள். மாநிலங்களில் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் மாநில அரசு வேடிக்கைப் பார்க்கும் நிலைமையில் இருக்கக்கூடாது என்ற உறுதியுடன் இருந்தது திராவிட மாடல் அரசு.
தமிழ்நாட்டில் ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்ட நிலையில், துணைவேந்தரைப் பரிந்துரைக்கும் குழுவில் யு.ஜி.சி. உறுப்பினரை சேர்ப்பதற்கு த.வெ.க அரசு சம்மதித்தது. இதன் மூலம் தமிழ்நாடு அரசின் பிரதி நிதித்து வத்தைவிட ஆளுநரின் பிரதிநிதித்துவம் வலிமை பெற வழி வகுத்தது. தமிழ்நாட்டின் உரிமையைத் தாரை வார்த்தது. தேசிய கல்விக் கொள்கையை செயல்படுத்தும் சி.பி.எஸ்.இ. பள்ளிகளுக்கானத் தாராளமான அனுமதி, உயர்கல்வியை முழுமையாகத் தனியார் மயமாக்கும் வகை யிலான நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களான நில அளவுக் குறைப்பு உள்ளிட்ட பல நடவடிக்கைகளையும் ஒன்றிய அரசின் விருப்பப்படியே நிறைவேற்றி வருகிறது விஜய் அரசு.
மாநில உரிமைகளைப் போராடிப் பெறுவதில் இந்தியாவுக்கே முன்னோடியான மாநிலம் தமிழ்நாடு. சுதந்திர தினத்தில் முதலமைச்சர் விஜய், செயின்ட்ஜார்ஜ் கோட்டை யில் கொடியேற்றிவிட்டு, யாரையோ பார்த்து சல்யூட் அடித்து, பதில் சல்யூட் பெற்றாரே, அந்த தேசியக் கொடியை ஏற்றும் உரிமையைப் பெற்றுத் தந்தவர் முத்தமி ழறிஞர் கலைஞர்.
ஆளுநர்களே குடியரசு தினத்திலும் சுதந்திர தினத்திலும் கொடியேற்றி வந்த நிலையில், ஒன்றிய அரசில் குடியரசு தினத்தில் குடியரத்தலைவரும்-சுதந்திர தினத்தில் பிரதமரும் கொடியேற்றுவது போல, மாநிலங்களிலும் சுதந்திர தினத்தில் முதல்வர்கள் கொடியேற்றும் உரிமையை பிரதமர் இந்திராகாந்தியிடம் வலியுறுத்திப் பெற்றுத் தந்தவர் கலைஞர். அதனால்தான்
விஜய் மட்டுமல்ல, இதற்கு முன் தமிழ்நாட்டில் இருந்த முதலமைச்சர்களும், இந்தியாவின் அனைத்து மாநிங்களிலும் உள்ள முதலமைச்சர்களும், குஜராத்தில் முதலமைச்ச ராக இருந்த இன்றைய பிரதமர் மோடியுமேகூட அவரவர் மாநிலங்களில் சுதந்திர தினத்தில் தேசியக் கொடியை ஏற்ற முடிந்தது. தமிழ்நாட்டிற்கெனத் தனிக் கொடியையும் வடிவமைத்து பிரதமர் இந்திராகாந்தியிடம் வழங்கியவர் கலைஞர்.
மாநில சுயாட்சி என்பது பேரறிஞர் அண்ணா காலத்தில் தொடங்கி இன்றைய கழகத் தலைவர் வரை தி.மு.க. முன்னெடுத்து வரும் தொடர் முயற்சியாகும். 1969ஆம் ஆண்டே நீதிபதி ராஜமன்னார் தலைமையிலானக் குழுவை அமைத்து மாநில சுயாட்சி க்கான முன்னெடுப்பைக் கலைஞர் மேற்கொண்டார். 1974ல் தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் வரலாற்று சிறப்புமிக்க மாநில சுயாட்சித் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியவரும் கலைஞர்தான்.
தி.மு.க மீண்டும் பிரிவினைக் கொள்கையைக் கையில் எடுக்கிறதா எனக் கேட்டவர்களுக்கு கலைஞர் சொன்ன பதில், “பிரிவினை கேட்கவில்லை. இந்திய துணைக் கண்டத்தில் இன்னொரு பிரிவினையைத் தடுப்பதற்காகத்தான் மாநில சுயாட்சியைக் கோரு
கிறோம்”.
நாடாளுமன்றத்தில் மாநில சுயாட்சி குறித்து பல முறை வலியுறுத்தியவர் முரசொலி மாறன் எம்.பி. அவர்கள். 1975ஆம் ஆண்டு இது குறித்து அவர் எழுதியபோது, “இன்று இமயம் முதல் குமரி வரை அனைத்து பாமர மனிதருக்கும் தெரிந்தவர் பிரதமர் இந்திராகாந்திதான். இன்றே அரசியல் சட்டத்தைத் திருத்தி, மாநிலம் வாழ் மக்களுக்குள்ள அவமானத்தையும் அநீதியையும் போக்கும் வகையில் அனைவரின் சுயமரியாதையையும் மதிக்கும் விதத்தில் மாநில சுயாட்சி வழங்குங்கள். அப்போதுதான் இந்தியா காருள்ள அளவும், கடல் நீருள்ள அளவும் ஒரு அரசியல் அமைப்பாக இருக்கும்” என்று அழுத்தமாகக் குறிப்பிட்டார்.
தமிழ்நாட்டில் கலைஞர் தலைமையிலான தி.மு.க அரசால் மாநில சுயாட்சித் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட பிறகு, பல மாநிலங்களும் தங்கள் உரிமைக்கானக் குரல்களை எழுப்பின. ஜம்மு-காஷ்மீர் மாநிலத்தின் முதலமைச்சராக இருந்த தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியின் தலைவர் ஃபரூக் அப்பதுல்லா அந்த மாநில சட்டமன்றத்தில் மாநில சுயாட்சி தீர்மானத்தை நிறை வேற்றினார். மேற்கு வங்க முதல்வராக இருந்த மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மூத்த தலைவர் ஜோதிபாசு, மாநில உரிமைகளை வலியுறுத்தினார். கர்நாடகத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியின் முதலமைச்சராக இருந்த சித்தராமையா மாநில சுயாட்சியின் அவசியத்தை வலியுறுத்தினார். வீரேந்திரா பாட்டீல் -என்.டி.ராமராவ் காலத்தில் தொடங்கி, மம்தா பானர்ஜி வரையிலான பல முதலமைச்சர்கள் மாநிலங்களின் அதிகாரங்களும் உரிமைகளும் ஒன்றிய அரசிடம் பறிபோய்விடக்கூடாது என்பதைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தியிருக்கின்றனர்.
மாநில சுயாட்சிக்கான முதன்மைக் குரலாகவும்-வலிமைக் குரலாகவும் எப்போதும் ஒலிப்பது தி.மு.க.வின் குரல். அதனால்தான்,திராவிட மாடல் ஆட்சியில் 2025ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் ஒன்றிய-மாநில உறவுகளுக்கான உயர்நிலைக் குழு அமைக்கப்பட்டது. திராவிட நாயகர் முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் இந்தக் குழுவின் தலைவராக ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி குரியன் ஜோசப் அவர்களையும், உறுப்பினர்களாக ஓய்வு பெற்ற ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி அசோக் வரதன் ஷெட்டி, மாநில திட்டக்குழு முன்னாள் துணைத்தலைவர் பேராசிரியர் நாகநாதன் ஆகியோரையும் நியமித்தார்.
தற்போதைய சூழலில் மாநிலங்களுக்குத் தேவையான அதிகாரங்கள் எவை, ஒன்றிய அரசிடமிருந்து பெறவேண்டிய அதிகாரங்கள் எவை, நிதி சார்ந்த முடிவுகள், வளர்ச்சித் திட்டங்கள் இவற்றில் மாநில அரசுகளுக்கு இருக்கவேண்டிய சுயமான உரிமைகள் உள்ளிட்ட பலவும் குறித்து நீதிபதி குரியன் ஜோசப் தலைமையிலான குழு ஆராய்ந்து தனது முதல் கட்ட அறிக்கையை 2026 பிப்ரவரி 16ந் தேதி வழங்கியது. அடுத்தடுத்த கட்ட அறிக்கைகளுக்கான ஆலோசனைகளும் நடைபெற்று வந்தன.
ஒன்றிய பா.ஜ.க அரசின் தலையாட்டிப் பொம்மையாக இருக்கும் த.வெ.க தலைவர் விஜய், திராவிட மாடல் அரசு நியமித்த ஒன்றிய-மாநில உறவுகளுக்கான உயர்நிலைக் குழுவைக் கலைத்துவிட்டார். அது வழங்கிய முதல் கட்ட அறிக்கையையும் இணையதளத்திலிருந்து எடுத்துவிட்டார்.
இது குறித்த த.வெ.க அரசின் அரசாணையில், இந்தக் குழு தற்சார்பு அமைப்பாக இல்லை என்று கூறி, மாநில அரசின் அதிகாரங்கள் குறித்துஇனி மாநில சட்டக் கமிஷன் ஆராயும் எனத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மாநில சட்டக் கமிஷனோ, தேசிய சட்டக் கமிஷனோ தன்னிச்சையான அதிகாரம் கொண்ட அமைப்புகளல்ல. சொத்தையான காரணத்தைச் சொல்லி, மாநில உரிமைகளை ஒன்றிய அரசிடம் அடமானம் வைக்க முடிவெடுத்துவிட்டது விஜய் அரசு.
இந்தியாவில் மாநிலங்களுக்கு எந்தளவில் அதிகாரம் இருக்கும் என்பதுடன், அரசமைப்புச் சட்டத்தின்படி அமைந்த மாநிலங்கள் என்ற அமைப்பே இனி இருக்குமா என்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. இந்திய வரைபடத்தின் வடமுனையில் இருந்த மாநிலம் ஜம்மு-காஷ்மீர். தலைபோன்ற தோற்றத்துடன் அமைந்திருந்த பகுதி. இப்போது அது மாநிலமாக இல்லை. 2019ஆம் ஆண்டில் ஒன்றிய பா.ஜ.க. அரசு அதன் மாநிலத் தகுதியை ரத்து செய்து, ஜம்மு-– காஷ்மீரை ஒரு யூனியன் பிரதேசமாகவும், அதனுடன் இணைந்திருந்த லடாக் பகுதியை மற்றொரு யூனியன் பிரதேசமாகவும் அறிவித்தது. ராணுவக் கட்டுப்பாட்டுடன் ஒன்றிய அரசின் நேரடிக் கண்காணிப்பிலான ஆட்சியை நடத்தியது.
தனிச் சட்டத்துடன் சிறப்பு அந்தஸ்துகளைக் கொண்டிருந்த மாநிலமான ஜம்மு-காஷ்மீர் தற்போது புதுச்சேரி போன்ற அதிகாரமற்ற சட்டமன்றத்தைக் கொண்ட பகுதியாக மாற்றப்பட்டுவிட்டது. லடாக் பகுதிக்கு சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைமுறையும் கிடையாது. துணை நிலை ஆளுநரின் நேரடியான ஆட்சிமுறைதான். இதனை எதிர்த்து அங்குள்ள மக்கள் தொடர்ந்து போராடி வருகிறார்கள். ஒன்றிய அரசு முன்வைக்கும் தீர்வுகள் மாநில உரிமைகளை வழங்குவதாக இல்லை என்பதே மக்களின் குற்றச்சாட்டு.
ஜம்மு-காஷ்மீர் முதல்வரான ஒமர் அப்துல்லா அரசு, தங்களுக்கு முழுமையான மாநில அந்தஸ்து வேண்டும் என்று கோரி சட்டமன்றத்தில்2026 செப்டம்பர் 28 அன்று தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. சட்டமன்றத்தில் உள்ள 90 உறுப்பினர்களில் 60 உறுப்பினர்கள் இந்தத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து நிறைவேற்றினர். பா.ஜ.க.வின் 29 எம்.எல்.ஏ.க்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து வெளிநடப்பு செய்தனர்.
லடாக் யூனியன் பிரதேசத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளைக் கொண்ட சட்டமன்றம் வேண்டும் என்று லே உயர்நிலைக் குழு, கார்கில் ஜனநாயக கூட்டணி உள்ளிட்ட அமைப்புகள் போராடி வருகின்றன. சமூக செயற்பாட்டாளர் சோனம் வான்சுக் இதில் பங்கெடுத்து செயல்பட்டு வருகிறார். ஆனால், ஒன்றிய அரசின் உள்துறையின் வரைவுத் தீர்மானங்களில் தங்களுக்கான முழுமையான அதிகாரம் இல்லை என்று கூறி லடாக்கின் இரண்டு அமைப்புகளும் அந்த வரைவுத் தீர்மானங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டன.
“நாங்கள் கேட்பது மக்கள் பிரதிநிதிகளு டனான அதிகாரம் மிக்க சபை. ஆனால், வரைவுத் தீர்மானத்தின்படி சட்டம், நிர்வாகம், நிதி உள்ளிட்ட அனைத்தும் துணை நிலை ஆளுநரின் அதிகாரத்திலேயே இருப்பது போலத்தான் வரைவுத் தீர்மானங்கள்உள்ளன. மலைக் கவுன்சில்களை அமைத்து உள்ளாட்சி அதிகாரத்தை மட்டுமே வழங்க நினைக்கிறார்கள். இதை ஏற்க முடியாது” என லடாக் அமைப்பினர் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து வருகின்றனர்.
ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் நூற்றா ண்டுக்காக பேரணிகளை நடத்த விஜய் அரசு தாராள அனுமதியை வழங்கி தனது எஜமான விசுவசாத்தைக் காட்டி வருகிறது. அந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்புக்கு அண்ணல் அம்பேத்கர் தலைமையில் உருவான இந்திய அரசமைப்பின் மீது நம்பிக்கை கிடையாது. மாநிலங்கள் வலிமை யடைவதை அது விரும்புவ தில்லை. ஒன்றிய அரசு-மாநில அரசுகள் என்ற நிலைக்குப் பதில், மத்தியில் ஒரே அரசும், மாநிலங்களைப் பல ‘மண்டல்கள்’ எனப் பிரித்து, மாநகராட்சி-நகராட்சி போன்ற குறைந்த அதிகாரத்துடன் செயல்படச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் அதன் நோக்கம்
ஜம்மு–காஷ்மீரின் மாநில அந்தஸ்தை ரத்து செய்ததும், லடாக்கில் மக்கள் பிரதிநிதித்துவ அரசுக்குப் பதில் மலைக் கவுன்சில்களை உருவாக்குவதில் ஒன்றிய அரசு காட்டுகின்ற தீவிரமும், அதிகாரமிக்க மாநிலங்களை வெறும் முனிசிபாலிட்டி களாக்கும் முயற்சியின் தொடக்கமே. இந்த ஆபத்தை உணர்ந்துதான் திராவிட மாடல் அரசு ஒன்றிய-–மாநில உறவுகளுக்கான உயர்நிலைக் குழுவை அமைத்தது. அதனைக் கலைத்து, அறிக்கையை நீக்கி மாநில உரிமைகளைத் தனது டெல்லி எஜமானர்களுக்குத் தலைவணங்கித் தாரை வார்க்கிறது த.வெ.க அரசு.